Renato Raffaele Martino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Renato Raffaele Martino
Kardynał diakon
Renato Raffaele Martino
Herb Renato Raffaele Martino Virtus ex alto
Moc z wysoka
Kraj działania  Watykan
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1932
Salerno
przewodniczący Papieskiej Rady "Iustitia et Pax"
Okres sprawowania 2002 - 2009
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 27 czerwca 1957
Nominacja biskupia 14 września 1980
Sakra biskupia 14 grudnia 1980
Kreacja kardynalska 21 października 2003
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Francesco di Paola ai Monti
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 grudnia 1980
Konsekrator Agostino Casaroli
Współkonsekratorzy Duraisamy Simon Lourdusamy
Gaetano Pollio

Renato Raffaele Martino (ur. 23 listopada 1932 w Salerno), włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Studiował na kilku uczelniach rzymskich - na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (filozofię i teologię), na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (prawo cywilne i kanoniczne, doktorat z prawa kanonicznego), przy Trybunale Roty Rzymskiej. Na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie zdobył przygotowanie dyplomatyczne. 27 czerwca 1957 przyjął w Salerno święcenia kapłańskie z rąk miejscowego arcybiskupa Demetrio Moscato.

Od lipca 1962 pracował w służbie dyplomatycznej Watykanu. Był attaché nuncjatury w Nikaragui, sekretarzem nuncjatury na Filipinach, audytorem nuncjatury w Libanie, radcą nuncjatury w Brazylii. Lata 1970-1975 spędził w Rzymie w Sekretariacie Stanu. W lipcu 1963 nadano mu tytuł nadzwyczajnego tajnego szambelana (później przemianowany na honorowy kapelan Jego Świątobliwości).

14 września 1980 został mianowany arcybiskupem tytularnym Segerme oraz pronuncjuszem w Tajlandii, jednocześnie delegatem apostolskim w Laosie, Malezji i Singapurze; sakry biskupiej udzielił mu 14 grudnia 1980 w Rzymie kardynał Agostino Casaroli, ówczesny sekretarz stanu. Od 1983 był dodatkowo delegatem apostolskim w Brunei, a w 1986 został przeniesiony na stanowisko stałego obserwatora Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Nowym Jorku.

Od 1 października 2002 do 24 października 2009 pełnił funkcję prezydenta Papieskiej Rady Iustitia et Pax. 21 października 2003 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając diakonię S. Francesco di Paola ai Monti. W związku ze śmiercią papieża w kwietniu 2005 dalsze pełnienie funkcji prezydenta Rady przez kardynała Martino uległo zawieszeniu. Brał udział w konklawe 2005, po wyborze Benedykta XVI ponownie objął obowiązki przewodniczącego rady Iustitia et Pax. Od marca 2006 do lutego 2009 był jednocześnie przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Opieki Duszpasterskiej Emigrantów i Osób Podróżujących.

23 listopada 2012 w związku z ukończeniem 80 roku życia utracił prawo do czynnego uczestniczenia w przyszłych konklawe.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Jean Cadilhac
Template-Bishop.svg Biskup tytularny Segermes
1980-2003
Template-Bishop.svg Następca
Josef Clemens
Poprzednik
Silvio Luoni
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski w Singapurze
1980 - 1986
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Alberto Tricarico
Poprzednik
Giovanni Cheli
Emblem of the Papacy SE.svg Stały przedstawiciel Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Nowym Jorku
1986 - 2002
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Celestino Migliore
Poprzednik
François Xavier Nguyễn Văn Thuận
Emblem of the Papacy SE.svg Przewodniczący Papieskiej Rady Iustitia et Pax
2002 - 2009
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Peter Kodwo Appiah Turkson
Poprzednik
Stephen Fumio Hamao
Emblem of the Papacy SE.svg Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących
2006 - 2009
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Antonio Maria Vegliò