Przejdź do zawartości

Ewa Dałkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ewa Dałkowska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

10 kwietnia 1947
Wrocław

Data i miejsce śmierci

8 czerwca 2025
Warszawa

Zawód

aktorka

Współmałżonek

Tomasz Miernowski

Lata aktywności

1971–2025

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Medal „Pro Patria”
Ewa Dałkowska (2006)

Ewa Małgorzata Dałkowska (ur. 10 kwietnia 1947 we Wrocławiu, zm. 8 czerwca 2025 w Warszawie) – polska aktorka teatralna, radiowa i filmowa.

W latach 2008–2025 aktorka Nowego Teatru w Warszawie.

Dwukrotna zdobywczyni głównej nagrody na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych: nagroda aktorska (1977) i nagroda zespołowa (1980)[1][2].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W 1970 roku ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, w 1972 roku studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. W latach 1972–1974 występowała w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach, w latach 1974–2008 była aktorką Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie, a w latach 2008–2025 Nowego Teatru w Warszawie.

Od 2001 roku wspierała Prawo i Sprawiedliwość; była m.in. członkiem Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w czasie wyborów prezydenckich w 2005; została członkiem Warszawskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego w przedterminowych wyborach prezydenckich w 2010[3]. Weszła w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025[4].

Była wykładowcą Akademii Dobrych Obyczajów w Warszawie[5].

4 sierpnia 2016 roku została powołana w skład Kapituły Orderu Odrodzenia Polski[6].

Zmarła po ciężkiej chorobie 8 czerwca 2025 roku w wieku 78 lat[7]. Jeszcze w kwietniu 2025 roku pracowała nad nową rolą[8]. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 13 czerwca w kościele św. Huberta w Zalesiu Górnym. Spoczęła na tamtejszym cmentarzu parafialnym[9].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Jej pierwsze małżeństwo zakończyło się rozwodem[10]. Następnie wyszła za Tomasza Miernowskiego, szefa produkcji Zespołu Twórców Filmowych „Dom”[11], z którym miała syna Ksawerego[12].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Dubbing

[edytuj | edytuj kod]

Role teatralne

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i nagrody

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Ewa Dałkowska nie żyje. Polska aktorka teatralna miała 78 lat [online], Kultura Onet, 8 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-08].
  2. Kaliskie Spotkania Teatralne : 1961–1985 : wydarzenia, zjawiska, idee. Ryszard Bieniecki (red.). Kalisz: Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, 1985, s. 88.
  3. Warszawski Społeczny Komitet Poparcia Jarosława Kaczyńskiego [online], jaroslawkaczynski.info [dostęp 2017-09-19].
  4. Komitet poparcia Karola Nawrockiego [online], wszystkoconajwazniejsze.pl, 6 grudnia 2024 [dostęp 2025-04-26].
  5. Kadra [online], ado.warszawa.prv.pl [dostęp 2023-08-24] [zarchiwizowane z adresu 2023-08-24].
  6. Prezydent powołał członków Kapituły Orderu Orła Białego oraz Kapituły Orderu Odrodzenia Polski [online], prezydent.pl [dostęp 2016-08-12].
  7. Nie żyje Ewa Dałkowska. Legendarna aktorka zmarła po ciężkiej chorobie. Miała 78 lat [online], Medonet, 8 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-08].
  8. Nie żyje Ewa Dałkowska [online], warszawa.wyborcza.pl [dostęp 2025-06-08].
  9. Pogrzeb Ewy Dałkowskiej. Kto przyszedł pożegnać legendarną polską aktorkę? [online], film.interia.pl, 13 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-14] [zarchiwizowane z adresu 2025-06-14].
  10. Tygodnik „Rewia” nr 40, 5 października 2016, s. 44–45
  11. Tomasz Miernowski w bazie filmpolski.pl
  12. Magdalena Pawlicka: Zacisze gwiazd. Wydawnictwo Picaresque, Telewizja Polska SA, 2009, s. 89. ISBN 978-83-926413-8-4.
  13. Wieczernik, reż. K. Tchórzewski [online], teatrtv.vod.tvp.pl [dostęp 2024-03-21] [zarchiwizowane z adresu 2024-03-21].
  14. Prezydent Duda odznaczył pośmiertnie Ewę Dałkowską [online], wpolityce.pl, 13 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2025-06-14].
  15. M.P. z 2025 r. poz. 840
  16. M.P. z 2016 r. poz. 21.
  17. Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości [online], prezydent.pl, 11 listopada 2015 [dostęp 2015-11-11].
  18. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 grudnia 2007 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2008 r. Nr 31, poz. 273).
  19. Prezydent RP odznaczył bohaterów stanu wojennego oraz działaczy ruchu „Polsko-Czesko-Słowackiej Solidarności” [online], prezydent.pl, 10 grudnia 2007 [dostęp 2012-12-06].
  20. Medale Gloria Artis dla internowanych twórców [online], e-teatr.pl, 26 marca 2007 [dostęp 2012-12-06].
  21. Wręczenie odznaczeń państwowych oraz medali „Stulecia Odzyskanej Niepodległości”, „Pro Bono Poloniae” i „Pro Patria” [online], Biuletyn Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, nr 11 (395), listopad 2023, s. 5–6 [dostęp 2025-06-14].
  22. Nagrody m.st. Warszawy przyznane w 2011 roku [online], Urząd m. st. Warszawy, 16 czerwca 2011 [dostęp 2012-12-06] [zarchiwizowane z adresu 2018-07-26].
  23. Poznaliśmy laureatów Dorocznej Nagrody Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu [online], instytutksiazki.pl, 15 października 2021 [dostęp 2021-10-15] [zarchiwizowane z adresu 2021-10-15].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]