Fabio Cannavaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fabio Cannavaro
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 września 1973
Neapol, Włochy
Wzrost 175 cm
Pozycja środkowy obrońca
Informacje klubowe
Klub Guangzhou Evergrande (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1992–1995 SSC Napoli 58 (1)
1995–2002 Parma 212 (5)
2002–2004 Inter Mediolan 50 (2)
2004–2006 Juventus 74 (6)
2006–2009 Real Madryt 94 (0)
2009–2010 Juventus 27 (0)
2010–2011 Al-Ahli 16 (2)
W sumie: 531 16
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1993–1996 Włochy U-21 21 (0)
1997–2010 Włochy 136 (2)
W sumie: 157 2
Kariera trenerska
Lata Klub
2014–2015 Guangzhou Evergrande
2015–2016 Al-Nassr
2016–2017 Tianjin Quanjian
2017– Guangzhou Evergrande
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce
Niemcy 2006 piłka nożna
Mistrzostwa Europy
II miejsce
Belgia/Holandia 2000 piłka nożna

Fabio Cannavaro (ur. 13 września 1973 w Neapolu) – włoski trener i były piłkarz grający na pozycji obrońcy. Zdobył tytuł najlepszego piłkarza roku 2006, drugi pod względem liczby występów w reprezentacji Włoch (więcej ma tylko bramkarz, Gianluigi Buffon). Jego młodszy brat – Paolo – także był piłkarzem. Obecnie pełni funkcję trenera chińskiego klubu Guangzhou Evergrande.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Klubowa[edytuj | edytuj kod]

W Serie A zadebiutował 7 marca 1993 w drużynie SSC Napoli. Skuteczna gra w defensywie zaowocowała transferem do Parmy, gdzie spędził aż 7 sezonów i ugruntował swoją pozycję prawdziwej gwiazdy i jednego z najlepszych środkowych obrońców świata. W sierpniu 2002 przeniósł się do Mediolanu, do drużyny Interu[1][2]. W sierpniu 2004 trafił do Juventusu[3][4]. W lipcu 2006, po spadku Juventusu do Serie B w związku z aferą korupcyjną[5] przeszedł na zasadzie transferu łączonego razem z Emersonem do Realu Madryt[6][7]. Jego nowym numerem na koszulce było 5, którą zostawił kończący karierę Zinédine Zidane[8][9]. Po zakończeniu sezonu 2008/2009 Cannavaro powrócił do Juventusu[10], jednak grał w nim tylko jeden sezon. Na początku czerwca 2010 roku na mocy wolnego transferu Cannavaro dołączył do dubajskiego klubu Al-Ahli[11]. W lipcu 2011 zakończył karierę zawodniczą ze względu na powtarzające się problemy zdrowotne[12].

Reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Włoch środkowy obrońca zadebiutował w styczniu 1997 roku[13]. Ma na swoim koncie udział w Mistrzostwach Świata (w 1998, 2002 i 2006 roku) oraz Mistrzostwach Europy (2000 i 2004). Jest wicemistrzem Europy z 2000 roku i mistrzem świata z 2006 roku. Został uznany najlepszym obrońcą Mundialu w Niemczech.

Na porannym treningu w bazie Włochów przed Euro 2008 – Badenie, Fabio doznał kontuzji naderwania więzadeł stawu skokowego. Na mistrzostwach zastąpił go Alessandro Gamberini, a Cannavaro pozostał z zespołem na czas mistrzostw. Jednocześnie zapowiedział, że nie zamierza kończyć międzynarodowej kariery w tak negatywny sposób i wyraził chęć gry dla reprezentacji Włoch aż do Mistrzostw Świata 2010[14].
Po przegranej Włochów z Słowacją (2:3) na MŚ 2010 Fabio Cannavaro, w wieku 36 lat ogłosił zakończenie kariery reprezentacyjnej.

Na mundialu w 2010 roku Włosi zakończyli turniej już na fazie grupowej, zajmując ostatnie miejsce w grupie. Po tym słabym występie zdecydował się zakończyć reprezentacyjną karierę.

Trenerska[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 2014 został trenerem Guangzhou Evergrande[15], jednakże w czerwcu 2015 opuścił ten klub[16]. W październiku 2015 objął posadę szkoleniowca Al-Nassr[17][18][19], jednakże w lutym 2016 został zwolniony[20][21].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

W roku 2006 otrzymał nagrodę Złotej Piłki dla najlepszego piłkarza Europy w plebiscycie tygodnika France Football. 18 grudnia 2006 roku podczas gali w Zurychu Fabio Cannavaro został wybrany przez Międzynarodowy Związek Piłkarski FIFA piłkarzem 2006 roku. Włoski obrońca pokonał w tym plebiscycie między innymi Zinedine'a Zidane, Thierry'ego Henry i Ronaldinho.

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Parma[edytuj | edytuj kod]

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. L'Inter piazza il colpo preso Cannavaro (wł.). repubblica.it, 2002-08-07. [dostęp 2015-10-27].
  2. Cannavaro joins Inter (ang.). bbc.co.uk, 2002-08-08. [dostęp 2015-10-27].
  3. Cannavaro alla Juve, è fatta Jorgensen e Chiellini in viola (wł.). repubblica.it, 2004-08-31. [dostęp 2015-10-27].
  4. Juve get Cannavaro and Ibrahimovic (ang.). cnn.com, 2004-08-31. [dostęp 2015-10-27].
  5. Italian trio relegated to Serie B (ang.). bbc.co.uk, 2006-07-14. [dostęp 2015-10-27].
  6. Real sign Cannavaro and Emerson (ang.). bbc.co.uk, 2006-07-19. [dostęp 2015-10-27].
  7. El Real Madrid ficha a Cannavaro y Emerson (hiszp.). elpais.com, 2006-07-19. [dostęp 2015-10-27].
  8. Cannavaro lucirá el número 5 de Zidane en el Real Madrid (hiszp.). elpais.com, 2006-07-25. [dostęp 2015-10-27].
  9. Cannavaro conquista il Real Madrid: "Avere il 5 di Zidane non mi fa paura" (wł.). repubblica.it, 2006-07-25. [dostęp 2015-10-27].
  10. Italy captain rejoins Juventus (ang.). cnn.com, 2009-05-19. [dostęp 2015-10-27].
  11. Italy captain Cannavaro makes shock move to Dubai side Al Ahli (ang.). cnn.com, 2010-06-02. [dostęp 2015-10-27].
  12. Fabio Cannavaro kończy karierę
  13. Fabio Cannavaro - Century of International Appearances (ang.). rsssf.com. [dostęp 2015-10-27].
  14. Cannavaro has Italy future
  15. 图说巨星卡纳瓦罗与教练新人法比奥 (chiń.). sina.com.cn, 2014-11-05. [dostęp 2015-10-26].
  16. Luis Felipe Scolari to replace Fabio Cannavaro at Guangzhou Evergrande (ang.). espnfc.com, 2015-06-04. [dostęp 2015-10-26].
  17. فابيو كانافارو مدرباً للنصر حتى نهاية الموسم (arab.). al-jazirahonline.com, 2015-10-26. [dostęp 2015-10-26].
  18. Maciej Kmita: Oficjalnie: Fabio Cannavaro trenerem Adriana Mierzejewskiego (pol.). sportowefakty.pl, 2015-10-26. [dostęp 2015-10-26].
  19. Fabio Cannavaro becomes new Al Nassr coach on short-term contract (ang.). espnfc.com, 2015-10-26. [dostęp 2015-10-26].
  20. Fabio Cannavaro: Italian defender sacked as Al Nassr manager (ang.). bbc.com, 2016-02-12. [dostęp 2016-02-12].
  21. Al Nassr pull plug on Cannavaro reign after four months (ang.). the-afc.com, 2016-02-12. [dostęp 2016-02-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Profil w bazie National Football Teams (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Ronaldinho
Piłkarz Roku FIFA
2006
Następca
Kaká