Francja w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francja
w Konkursie Piosenki Eurowizji
Gold medal europe.svg 5
Silver medal europe.svg 4
Bronze medal europe.svg 7
Medals Europe.svg 16
EuroFrancia.svg
Informacje ogólne
Rok i miejsce debiutu 1956, Lugano
Liczba udziałów 60 razy
Organizacja konkursu 3 razy w 1959, 1961 oraz 1978

Francja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od samego początku, czyli od 1956 roku. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmował się francuski nadawca publiczny RTF, który w 1964 roku został zastąpiony kanałem ORTF. Od 1975 do 1982 roku za francuskie przygotowania do imprezy odpowiedzialna była telewizja TF1, od 1983 do 1992 – France 2, a od 1993 do 1998 – Antenne 2. W latach 1999–2014 za konkurs w kraju odpowiadał kanał France 3, obecnie znów zajmuje się tym France 2[1].

Francja dwukrotnie nie wzięła udziału w finale konkursu. W 1974 roku reprezentantem kraju miała zostać Dana z utworem „La vie a vingt-cinq ans”, jednak nadawca zrezygnował z udziału z powodu śmierci prezydenta Francji Georges'a Pompidou cztery dni przed rozegraniem koncertu finałowego[2]. W 1982 roku kraj nie wystartował w konkursie z powodu decyzji nowego nadawcy, który uznał występ podczas imprezy za nieciekawy dla telewidzów[3].

Od czasu zmiany regulaminu podczas 44. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1999 roku, Francja jest jednym z krajów tzw. Wielkiej Czwórki (obok Hiszpanii, Niemiec i Wielkiej Brytanii), które mają zapewnione miejsce w finale ze względu na płacenie największych składek na organizację imprezy[4]. Od 2011 roku, czyli od czasu powrotu Włoch do stawki konkursowej, Wielka Czwórka została przemianowana na tzw. Wielką Piątkę[5].

Historia Francji w Konkursie Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

André Claveau podczas występu na 3. Konkursie Piosenki Eurowizji w 1958 roku
Guy Mardel w trakcie prezentacji „N'avoue jamais” podczas 10. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1965 roku
Catherine Ferry podczas występu na próbie do finału 21. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1976 roku
Les Fatals Picards w trakcie prezentacji utworu „L'amour a la Française” podczas 52. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2007 roku
Patricia Kaas w trakcie prób do finału 54. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2009 roku
Amandine Bourgeois w trakcie śpiewania „L’enfer et moi” podczas prób do finału 58. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2013 roku
Lisa Angell podczas prób do występu w 60. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2015 roku

Uczestnictwo[edytuj | edytuj kod]

Francja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1956. Poniższa tabela uwzględnia wszystkich francuskich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach.

Rok Wykonawca Piosenka Finał Półfinał
Miejsce Punkty Miejsce Punkty
1956 Mathé Altéry Le temps perdu Brak danych Brak rundy
półfinałowej
Dany Dauberson Il est la
1957 Paul Desjardins La belle amour 2 17
1958 André Claveau Dors, mon amour 1 27
1959 Jacques Philippe Oui, oui, oui, oui 3 15
1960 Jacqueline Boyer Tom Pillibi 1 32
1961 Jean-Paul Mauric Printemps, avril carillonne 4 13
1962 Isabelle Aubret Un premier amour 1 26
1963 Alain Barriere Elle était si Jolie 5 25
1964 Rachel Le chant de Mallory 4 14
1965 Guy Mardel N’avoue jamais 3 22
1966 Dominique Walter Chez nous 16 1
1967 Noëlle Cordier Il doit faire beau la-bas 3 20
1968 Isabelle Aubret La source 3 20
1969 Frida Boccara Un jour, un enfant 1 18
1970 Guy Bonnet Marie-Blanche 4 8
1971 Serge Lama Un jardin sur la terre 10 82
1972 Betty Mars Comé comédie 10 81
1973 Martine Clémenceau Sans toi 15 65
1974 Dani "La vie à vingt-cinq ans" Rezygnacja
1975 Nicole Rieu Et bonjour a toi l’artiste 4 91
1976 Catherine Ferry Un, deux, trois 2 147
1977 Marie Myriam L’oiseau et l’enfant 1 136
1978 Joël Prévost Il y aura toujours des violons 3 119
1979 Anne-Marie David Je suis l’enfant-soleil 3 106
1980 Profil Hé hé m'sieurs dames 11 45
1981 Jean Gabilou Humanahum 3 125
1982 Brak reprezentanta
1983 Guy Bonnet Vivre 8 56
1984 Annick Thoumazeau Autant d’amoureux que d’étoiles 8 61
1985 Roger Bens Femme dans ses reves aussi 10 56
1986 Cocktail Chic Européenne 17 13
1987 Christine Minier Les mots d’amour n’ont pas de dimanche" 14 44
1988 Gérard Lenorman Chanteur de charme 10 64
1989 Nathalie Pâque J’ai volé la vie 8 60
1990 Joëlle Ursull White and Black Blues 2 132
1991 Amina C’est le dernier qui a parlé a raison 2 146
1992 Kali Monté la rivie 8 73
1993 Patrick Fiori Mama Corsica 4 121 Kvalifikacija za Millstreet
1994 Nina Morato Je suis un vrai garçon 7 71 Brak rundy półfinałowej
1995 Nathalia Santamaria Il me donne rendez-vous 4 94
1996 Dan Ar Braz i l’Héritage des Celtes Diwanit Bugale 19 18 11[6] 55
1997 Fanny Biascamano Sentiments songes 7 95 Brak rundy
półfinałowej
1998 Marie Line Où aller 24 3
1999 Nayah Je veux donner ma voix 19 14
2000 Sofia Mestari On aura le ciel 23 5
2001 Natasha Saint-Pier Je n’ai que mon âme 4 142
2002 Sandrine François Il faut du temps 5 104
2003 Louisa Baileche Monts et merveilles 18 19
2004 Jonatan Cerrada A chaque pas 15 40 Wielka Czwórka[7]
2005 Ortal Chacun pense a soi 23 11
2006 Virginie Pouchain Il était temps 22 5
2007 Les Fatals Picards L’amour a la française 22 19
2008 Sébastien Tellier Divine 19 47
2009 Patricia Kaas Et s’il fallait le faire 8 107
2010 Jessy Matador Allez! Ola! Olé! 12 82
2011 Amaury Vassili Sognu 15 82 Wielka Piątka[8]
2012 Anggun Echo (You and I) 22 21
2013 Amandine Bourgeois L’enfer et moi 23 14
2014 Twin Twin Moustache 26 2
2015 Lisa Angell N’oubliez pas 25 4
2016 Amir J’ai cherché 6 257
2017 Alma Requiem 12 135
2018 Madame Monsieur Mercy 13 173
2019

Legenda:

     1. miejsce

     2. miejsce

     3. miejsce

     Ostatnie miejsce

Historia głosowania w finale (1956–2018)[edytuj | edytuj kod]

Poniższe tabele pokazują, którym krajom Francja przyznaje w finale najwięcej punktów oraz od których państw francuscy reprezentanci otrzymują najwyższe not[9].

Kraje, którym Francja przyznała najwięcej punktów:

L.p. Kraj Punkty
1  Wielka Brytania 195
2  Izrael 193
3  Portugalia 188
4  Hiszpania 175
5  Włochy 166

Kraje, od których Francja otrzymała najwięcej punktów:

L.p. Kraj Punkty
1  Szwajcaria 181
2  Belgia 168
3  Norwegia 167
4  Holandia 162
5  Irlandia 155
 Niemcy

Legenda:

     1. miejsce

     2. miejsce

     3. miejsce

Konkursy Piosenki Eurowizji we Francji[edytuj | edytuj kod]

Francja była gospodarzem konkursu trzy razy: w 1959, 1961 i 1978. W 1963 telewizja RTF zrezygnowała z organizacji konkursu z powodu braku funduszy, a konkurs odbył się w Wielkiej Brytanii. W 1969 Francja była jednym z czterech zwycięzców, ale 15. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Holandii.

Rok Miasto Miejsce Prowadzący
1959 Cannes Palais des Festivals et des Congrès Jacqueline Joubert
1961
1978 Paryż Palais des Congrès Denise Fabre
Léon Zitrone

Nagrody im. Marcela Bezençona[edytuj | edytuj kod]

Nagrody im. Marcela Bezençona – trofea dla najlepszych konkurencyjnych piosenek w finale, które zostały po raz pierwszy rozdane podczas 47. Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowanego w Tallinnie w Estonii. Pomysłodawcami nagrody byli: Christer Björkman (reprezentant Szwecji w 1992 roku, obecny Szef Delegacji Szwecji) oraz Richard Herrey (członek szwedzkiego zespołu Herreys, który wygrał Konkurs Piosenki Eurowizji 1984). Statuetka nosi nazwisko twórcy Konkursu Piosenki Eurowizji – Marcela Bezençona[10].

Nagrody przyznawane są w trzech kategoriach[10]:

  • Nagroda Dziennikarzy (zwycięzcę wybierają akredytowani dziennikarze)
  • Nagroda Artystyczna (zwycięzcę wybierają komentatorzy konkursu)
  • Nagroda Kompozytorska (zwycięzcę wybierają kompozytorzy biorący udział w konkursie)

Spis poniżej uwzględnia francuskich zdobywców Nagrody im. Marcela Bezençona[10].

Nagroda Dziennikarzy

Rok Piosenka Wykonawca
2002 Il faut du temps Sandrine François
2018 Mercy Madame Monsieur

Nagroda Artystyczna

Rok Piosenka Wykonawca
2009 Et s’il fallait le faire Patricia Kaas

Nagroda Kompozytorów

Rok Piosenka Wykonawca Autor(zy)
2011 Sognu Amaury Vassili Daniel Moyne (m),
Quentin Bachelet (m),
Jean-Pierre Marcellesi (t),
Julie Miller (t)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. France in the Eurovision Song Contest (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-11-10].
  2. Eurovision Song Contest 1974 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-11-10].
  3. Eurovision Song Contest 1982 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-11-10].
  4. Eurovision Song Contest 1999 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-11-10].
  5. Sietse Bakker: 43 nations on 2011 participants list! (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2010-12-31. [dostęp 2013-11-10].
  6. Podczas imprezy w 1996 roku zorganizowano rundę kwalifikacyjną, mającą na celu zmniejszenie liczby państw biorących udział w finale widowiska. Etap eliminacyjny nie był transmitowany w telewizji ani nagrywany, krajowe komisje jurorskie przesłuchiwały wersje studyjne wszystkich konkursowych propozycji i przyznawały im punkty. Spośród 30 utworów nadesłanych przez publicznych nadawców, do finału zakwalifokowały się 22 propozycje. Jedynym krajem, który nie brał udziału w rundzie kwalifikacyjnej był gospodarz konkursu, czyli Norwegia.
  7. "Wielka Czwórka" (od 2011 "Wielka Piątka") to grupa państw, która wpłaca największe składki członkowskie do Europejskiej Unii Nadawców (EBU), z tego względu ma rokrocznie zagwarantowany udział w finale widowiska. Do grupy tych państw należą: Wielka Brytania, Francja, Hiszpania, Niemcy oraz (od 2011) Włochy.
  8. "Wielka Piątka" to grupa państw, która wpłaca największe składki członkowskie do Europejskiej Unii Nadawców (EBU), z tego względu ma rokrocznie zagwarantowany udział w finale widowiska. Do grupy tych państw należą: Wielka Brytania, Francja, Hiszpania, Niemcy oraz Włochy.
  9. Points to and from FRANCE (ang.). W: Eurovision Covers [on-line]. eurovisioncovers.co.uk. [dostęp 2013-11-12].
  10. a b c Marcel Bezençon Award – an introduction (ang.). W: Pop Light [on-line]. poplight.zitiz.se. [dostęp 2013-06-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]