Pazyfae (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pazyfae
Zdjęcie wykonane w 1998 przez Observatoire de Haute-Provence
Zdjęcie wykonane w 1998 przez Observatoire de Haute-Provence
Planeta Jowisz
Odkrył Philibert Jacques Melotte
Data odkrycia 27 stycznia 1908
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 23 629 000[1] km
Mimośród 0,4062[1]
Okres obiegu 743,61[1] d
Prędkość orbitalna 2,21 km/s
Nachylenie do ekliptyki 151,413[1]°
Długość węzła wstępującego 314,223[1]°
Argument perycentrum 169,226[1]°
Anomalia średnia 279,769[1]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 58[2] km
Powierzchnia ~11 300 km2
Objętość ~113 000 km3
Masa 73,0 × 1017 kg
Średnia gęstość 2,6 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,022 m/s2
Prędkość ucieczki 36 m/s
Albedo 0,04
Jasność absolutna 10,3[2]m
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
16,9[2]m
Temperatura powierzchni ~124 K

Pazyfae (Jowisz VIII) – niewielki zewnętrzny księżyc Jowisza. Odkrył go Philibert Jacques Melotte 27 stycznia 1908 roku. Pazyfae była pierwszym odkrytym księżycem nieregularnym. Pierwotnie uznano ją za planetoidę (nie było jasne, czy jest grawitacyjnie związana z Jowiszem) i oznaczono symbolem 1908 CJ. Dopiero 10 lipca potwierdzono, że krąży ona wokół Jowisza.

Nazwa[edytuj]

Księżyc dopiero w 1975 roku otrzymał swoją obecną nazwę, pochodzącą z mitologii greckiej. Pazyfae była żoną Minosa i matką Minotaura.

Wcześniej satelita był określany jako Jowisz VIII, w pewnym okresie proponowano dla niego nazwę Posejdon.

Charakterystyka fizyczna[edytuj]

Pazyfae jest jednym ze średniej wielkości księżyców Jowisza, jego średnicę ocenia się na około 60 km. Średnia gęstość tego ciała to ok. 2,6 g/cm³, a składa się przeważnie z krzemianów. Powierzchnia Pazyfae jest bardzo ciemna – jego albedo wynosi zaledwie 0,04. Z Ziemi można go zaobserwować jako obiekt o jasności wizualnej co najwyżej 17 magnitudo.

Księżyc obiega Jowisza ruchem wstecznym, czyli w kierunku przeciwnym do obrotu planety wokół własnej osi. Jest to największe ciało z grupy Pazyfae. Istnieje przypuszczenie, że jest to przechwycona planetoida.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2013-08-23. [dostęp 2016-02-17].
  2. a b c Strona domowa Scotta Shepparda (ang.). [dostęp 2016-02-17].

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Pasiphae. W: Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [dostęp 2016-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-24)].
  • Pasiphae (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-17].