Schronisko turystyczne na Czantorii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Schronisko na Czantorii)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko turystyczne na Czantorii / Chata Čantoryje
Ilustracja
Chata Čantoryje
Państwo  Czechy
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Wysokość 931 m n.p.m.
Data otwarcia 7 sierpień 1904
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Schronisko na Czantorii
Schronisko na Czantorii
Ziemia49°40′44,2″N 18°47′44,0″E/49,678944 18,795556
Otwarcie schroniska w 1904

Schronisko turystyczne na Czantorii (Chata Čantoryje) – górskie schronisko turystyczne, obecnie bufet, w Beskidzie Śląskim, w zachodniej części wydłużonego wierzchołka Czantorii Wielkiej. Obecnie na terenie Czech, tuż przy granicy państwowej polsko-czeskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schronisko wzniesione zostało w latach 1903–1904 przez Beskidenverein, jako odpowiedź na plany Polaków wybudowania tu pierwszego polskiego schroniska w Beskidach. Budowane przez firmę Fryderyka Fuldy z Cieszyna, zostało oficjalnie otwarte 7 sierpnia 1904. Schronisku nadano imię arcyksiężnej Izabeli (Erzherzogin Isabella Schutzhaus). Początkowo schronisko było czynne tylko latem. Pierwszą gospodynią do 1908 była pani Hes z Wiednia. Po niej funkcję gospodarzy pełnili kolejno H. Korzinek, H. Walczysko i J. Streng[1]. Do wzrostu popularności schroniska przyczyniały się systematycznie organizowane imprezy w stylu palenia ogni świętojańskich, a od 1913 zimowe festyny narciarskie. Do wybuchu I wojny światowej schronisko odwiedziło ponad 25 tys. gości[1]. Po wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej w 1920 schronisko, rozszabrowane w 1918, znalazło się po czeskiej stronie i zostało uruchomione ponownie przez "Beskidenverein" w 1923.

W 1945 schronisko ponownie znalazło się w Czechosłowacji. W 1948 zostało upaństwowione, a następnie przekazane przedsiębiorstwu „Beskidzkie Hotele i Restauracje"”" z Frydlantu nad Ostrawicą, które do 1953 przeprowadziło w nim generalny remont. Rozbudowane w I połowie lat 70. XX wieku, posiadało 54 miejsca noclegowe z pełną działalnością gastronomiczną. W latach 90. zostało sprywatyzowane. Ze względu na przepisy sanitarne wyłączono działalność noclegową i obecnie funkcjonuje tylko jako bufet.

Do lat 50. XX wieku obok schroniska stał w niewielkim ogrodzeniu drewniany krzyż. Upamiętniał on śmierć 12-letniego pasterza nazwiskiem Słowiok, który zamarzł na Czantorii w kwietniową noc 1913, poszukując w zadymce śnieżnej zaginionej owcy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 214–219. ISBN 978-83-925599-3-1.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Pilch Michał: Schroniska na Czantorii i Równicy, w: Pamiętnik Ustroński R. 5 (1992), s. 79-81