Schronisko na Czantorii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko na Wielkiej Czantorii
Chata Čantoryje
Schronisko na Czantorii
Schronisko na Czantorii
Państwo  Czechy
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Wysokość 931 m n.p.m.
Data otwarcia 7 sierpień 1904
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Schronisko na Czantorii
Schronisko na Czantorii
Ziemia49°40′44,2″N 18°47′44,0″E/49,678944 18,795556

Schronisko na Czantorii (Chata Čantoryje) – bufet (dawne schronisko turystyczne, często tak nadal określane), znajdujący się w zachodniej części wydłużonego wierzchołka Wielkiej Czantorii w Beskidzie Śląskim, obecnie na terenie Czech, tuż przy granicy państwowej polsko-czeskiej.

Schronisko wzniesione zostało w latach 1903-1904 przez "Beskidenverein" jako odpowiedź na plany Polaków wybudowania tu pierwszego polskiego schroniska w Beskidach. Budowane przez firmę Fryderyka Fuldy z Cieszyna, zostało oficjalnie otwarte 7 sierpnia 1904 r. Schronisku nadano imię arcyksiężnej Izabeli ("Erzherzogin Isabella Schutzhaus"). Początkowo schronisko było czynne tylko latem. Pierwszą gospodynią do 1908 r. była pani Hes z Wiednia. Po niej funkcję gospodarzy pełnili kolejno H. Korzinek, H. Walczysko i J. Streng[1]. Do wzrostu popularności schroniska przyczyniały się systematycznie organizowane imprezy w stylu palenia ogni świętojańskich, a od 1913 r. zimowe festyny narciarskie. Do wybuchu I wojny światowej schronisko odwiedziło ponad 25 tys. gości[1]. Po wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej w 1920 r. schronisko, rozszabrowane w 1918 r., znalazło się po czeskiej stronie i zostało uruchomione ponownie przez "Beskidenverein" w 1923 r.

Otwarcie schroniska w 1904 roku

W 1945 r. schronisko ponownie znalazło się w Czechosłowacji. W 1948 r. zostało upaństwowione, a następnie przekazane przedsiębiorstwu "Beskidzkie Hotele i Restauracje" z Frydlantu nad Ostrawicą, które do 1953 r. przeprowadziło w nim generalny remont. Rozbudowane w I połowie lat 70. XX w., posiadało 54 miejsca noclegowe z pełną działalnością gastronomiczną. W latach 90. zostało sprywatyzowane. Ze względu na przepisy sanitarne wyłączono działalność noclegową i obecnie funkcjonuje tylko jako bufet.

Do lat 50. XX w. obok schroniska stał w niewielkim ogrodzeniu drewniany krzyż. Upamiętniał on śmierć 12-letniego pasterza nazwiskiem Słowiok, który zamarzł na Czantorii w kwietniową noc 1913 r., poszukując w zadymce śnieżnej zaginionej owcy.

Przypisy

  1. a b Pilch Michał: Schroniska na Czantorii i Równicy, w: Pamiętnik Ustroński R. 5 (1992), s. 79-81