Aleksandretta obrożna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandretta obrożna
Psittacula krameri[1]
(Scopoli, 1769)
Aleksandretta obrożna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Rodzaj Psittacula
Gatunek aleksandretta obrożna
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Występowanie naturalne
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Aleksandretta obrożna, aleksandretta obroźna (Psittacula krameri) – gatunek średniego ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae), zamieszkujący środkową Afrykę i Półwysep Indyjski z Cejlonem. Introdukowany w Ameryce Północnej, na Bliskim i Dalekim Wschodzie, w Anglii, Holandii, Belgii i Niemczech. Notowany również w Polsce[3], np. w Kielcach[4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny
Dzikie ubarwienie - upierzenie zielone, u samców w wieku trzech lat pojawia się czarna obroża z niewielkimi fragmentami czerwonego. Czerwony dziób. Skrzydła ciemnozielone, od spodu czarne, lub ciemnoniebieskie. Ogon długi, u odmiany krótkosternej krótszy, koloru zielonego, u samców może być widać niebieski nalot. Młode mają czarne oczy, u dorosłych osobników pojawia się jasna tęczówka.

W niewoli wyhodowano wiele odmian kolorystycznych, zwanych potocznie mutacjami, takie jak lutino, stalowa czy niebieska.

lutino - dzięki całkowitej redukcji melaniny ptak uzyskuje upierzenie czysto żółte, obroża jest czerwona. Ptak ma czerwone oczy.

Jest też dostępna kombinacja mutacji niebieskiej i lutino, zwana potocznie albino: ptak dzięki całkowitej redukcji melaniny i psittaciny uzyskuje czysto białe upierzenie i czerwone oczy.

Rozmiary 
dł. ciała: ok. 40-50 cm, w tym ogon ok. 25 cm
Waga 
ok. 150-170 g
Zachowanie 
Poza sezonem lęgowym żyje w dużych stadach, często liczących ponad tysiąc ptaków. Nocują w koronach drzew.
Pożywienie 
Na wolności - głównie orzechy, nasiona i owoce. W niewoli duża różnorodność pożywienia. Podstawą pożywienia jest mieszanka ziaren. Podaje się wszystkie dostępne owoce i warzywa, oprócz awokado i rabarbaru. Papugi te jedzą także chwasty, zieleniny i kwiaty. Jako źródło białka podaje się jajko na twardo, ze skorupką, pokruszone, jogurt naturalny bez cukru, albo twarożek. Węglowodany w postaci gotowanego ryżu i makaronu. Jako źródło wapnia - sepia.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Lasy i zadrzewienia do wysokości 1600 m n.p.m., a także tereny otwarte - sady, ogrody, pola.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Zachowania godowe 
W sezonie lęgowym ptaki oddzielają się od stada i przystępują do skomplikowanego rytuału zalotów: samiec pyszni się, stuka dziobem o podłoże, układa skrzydła w charakterystycznie wyglądający sposób, przypominający literę V, wydaje odgłosy godowe i karmi samicę, która świergocze i miga tęczówkami.
Gniazdo 
W dziupli drzewa, w Azji zdarzają się gniazda również pod okapami dachów. W niewoli w budce lęgowej o wymiarach dno: 30/30 cm, wysokość 45-50 cm, otwór 8 cm na wysokości około 6 cm od góry.
Jaja 
Samica składa 2-6 jaj.
Wysiadywanie 
Trwa ok. 18-21 dni. W niewoli podobnie. Dodatkowo można dodać że z reguły wychowują jeden lęg w roku, chociaż zdarzyło się w niewoli że ptaki te odchowały 4 lęgi, co stanowi ciekawostkę, ale absolutnie nie wolno dopuszczać do takiej eksploatacji samicy. To bardzo wycieńcza organizm ptaka.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek niezagrożony, choć liczebność w stanie naturalnym zmniejsza się ze względu na odłowy do hodowli. Władze polskie zniosły obowiązek rejestracji tego gatunku.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W wielu krajach europejskich, aleksandretty obrożne żyją na wolności, tworząc stada. Ptaki najprawdopodobniej uciekły z niewoli i całkiem dobrze radzą sobie w umiarkowanym klimacie. Stada są dzikie i całkowicie niezależne od ludzi. W latach 50. XX w. ptaki tego gatunku wprowadzono do środowiska w szkole rolniczej Mikveh Israel w pobliżu Tel Avivu w Izraelu. Od tego czasu gatunek stał się inwazyjnym dla tego kraju[5].

Przypisy

  1. Psittacula krameri w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Psittacula krameri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Aneks: gatunki stwierdzone w Polsce do 30.06.2013, lecz nie zaliczone do awifauny krajowej (pol.). Komisja Faunistyczna Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2014-05-05].
  4. Maciej Wachecki, Dariusz Lewczuk. First record of the Rose-ringed Parakeet Psittacula Krameri in the Świętokrzyskie Mountains. „Kulon”. 18, s. 151-153, 2013 (ang.). 
  5. Matti Friedman: Israel’s other air defense problem (ang.). www.timesofisrael.com, 2013-04-03. [dostęp 2013-07-02].