Feliks Kon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Członkowie Tymczasowego Rewolucyjnego Komitetu Polski, drugi od prawej w drugim rzędzie Feliks Kon

Feliks Kon (pseudonim Bolesław Strożyński) (ur. 30 maja 1864 w Warszawie, zm. 30 lipca 1941 w Moskwie) – polski komunista pochodzenia żydowskiego, działacz ruchu robotniczego.

Urodził się jako syn Pauliny (1836–1916) z domu Heilpern, siostry Maksymiliana[1]. Z zawodu historyk i dziennikarz. Członek I Proletariatu. Aresztowany w 1884, został osadzony w Cytadeli Warszawskiej[2]. W 1886 skazany na osiem lat katorgi[2]. Uczestniczył w rewolucji 1905 roku, był następnie adwokatem – obrońcą w procesach politycznych w czasie tych wydarzeń. Od 1906 roku przewodniczący PPS-Lewicy, brał udział w wydarzeniach z 1917.

Od 23 lipca 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej komisarz do spraw oświaty w Tymczasowym Rewolucyjnym Komitecie Polski w Białymstoku. W latach 1919–1922 działacz Komunistycznej Partii Ukrainy oraz Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu). Od 1922 w WKP(b). W latach 1924–1935 członek Międzynarodowej Kontroli Kominternu. Współzałożyciel Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR). W latach 1931–1933 przewodniczący Ogólnozwiązkowego Komitetu Radiofonii ZSRR. W 1941 kierownik polskiej sekcji Radia Moskwa. Redaktor gazet: „Czerwona Gwiazda”, „Gazeta Robotnicza”, „Nasz kraj” (w ZSRR). Autor książki Narodziny wieku.

Był ojcem Heleny Usijewicz, sowieckiego krytyka literackiego.

Przypisy

  1. Jan Jagielski: Przewodnik po cmentarzu żydowskim w Warszawie przy ul. Okopowej 49/51. Z. 1, Kwatery przy Alei Głównej. Warszawa: Towarzystwo Opieki nad Zabytkami. Społeczny Komitet Opieki nad Cmentarzami i Zabytkami Kultury Żydowskiej w Polsce, 1996, s. 75. ISBN 83-90-66296-5.
  2. 2,0 2,1 Stefan Król, Cytadela Warszawska, Książka i Wiedza, Warszawa 1978, s. 217.