Gotha G.V

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gotha G.V
Gotha G.V
Gotha G.V
Dane podstawowe
Państwo Cesarstwo Niemieckie
Producent Gotha
Konstruktor Hans Burkhard
Typ ciężki samolot bombowy
Konstrukcja dwupłat konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne, stałe
Załoga 3
Historia
Data oblotu 1917
Lata produkcji 1917 – 1918
Egzemplarze 205
Dane techniczne
Napęd silnik rzędowy Mercedes D.IVa inline engine, 260 hp (191 kW) each
Moc 382 kW (520 KM)
2× 191 kW (260 KM)
Wymiary
Rozpiętość 23,70 m
Długość 12,42 m
Wysokość 4,50 m
Powierzchnia nośna 89,5
Masa
Własna 2739 kg
Użyteczna 1228 kg
Startowa 3967 kg
Osiągi
Prędkość maks. 140 km/h
Pułap 6500 m
Zasięg 840 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 lub 3× karabin maszynowe Parabellum MG14 kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Cesarstwo Niemieckie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gotha G.V był ciężkim bombowcem używanym przez Luftstreitkräfte (Cesarska Niemiecka Służba Powietrzna) podczas pierwszej wojny światowej.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Użycie bojowe G.IV udowodniło, że zabudowanie zbiorników paliwa w gondolach silników było błędem. W razie katastrofy podczas lądowania zbiorniki mogły pęknąć i rozlać paliwo na gorące silniki. To stanowiło poważny problem, ponieważ wypadki przy lądowaniu stanowiły 75% strat niebojowych. Aby temu zaradzić firma Gothaer stworzyła wersję G.V, w której zbiorniki paliwa znajdowały się w centropłacie. Mniejsze gondole silników zostały zamontowane na rozpórkach powyżej dolnych płatów.

Schemat konstrukcji kadłuba

W Gotha G.V siedzisko pilota zostało przesunięte w lewo a zaraz zanim zainstalowano zbiorniki paliwa. To blokowało możliwość przechodzenia członków załogi pomiędzy trzema stanowiskami strzeleckimi istniejącą w poprzednich wersjach. Wszystkie bomby w tej wersji były przenoszone na podwieszeniach zewnętrznych. Nowa Gotha zawierała ważną innowację w formie "tunelu karabinowego", gdzie spód tylnego kadłuba był zakrzywiony co umożliwiało umieszczenie skierowanego w dół karabinu maszynowego chroniącego przed atakiem od dołu usuwając tym samym martwy sektor ostrzału.

Podstawowy wariant G.V nie oferował żadnego wzrost osiągów w porównaniu do G.IV. G.V był o 350 kg cięższy od G.IV z powodu dodatkowego wyposażenia i użycia niewystarczającej ilości wysuszonego drewna. Silniki Mercedes D.IVa nie mogły wytworzyć teoretycznej mocy 190 kW z powodu stosowania paliwa o niższej jakości.

Użycie bojowe[edytuj | edytuj kod]

G.V wszedł do służby w sierpniu 1917 roku. Z powodu wspomnianych ograniczeń przeważnie nie mógł latać na pułapie tak dużym jak G.IV.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • "The Complete Encyclopedia of Flight 1848-1939", John Batchelor & Malcolm V. Lowe