Gotha G.IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gotha G.IV
Gotha G.IV
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Gothaer Waggonfabrik
Typ Samolot bombowy
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszane, podwozie – stałe
Załoga 3 (pilot, obserwator, strzelec pokładowy)
Historia
Data oblotu 1916
Lata produkcji 1917-1919
Dane techniczne
Napęd 2 silniki rzędowe Mercedes D.IVa
Moc 260 KM (191 kW, każdy)
Wymiary
Rozpiętość 23,71 m (górny płat)
21,90 m (dolny płat)
Długość 12,36 m
Wysokość 4,30 m
Powierzchnia nośna 89,50 m²
Masa
Własna 2400 kg
Startowa 3635 kg
Osiągi
Prędkość maks. 135 km/h
Prędkość przelotowa 110 km/h
Prędkość wznoszenia 4,2 m/s
Pułap 5000 m
Zasięg 700 km
Długotrwałość lotu 4 godz.
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 karabiny maszynowe Spandau kal. 7,92 mm (ruchome)
300 – 500 kg bomb
Użytkownicy
 Cesarstwo Niemieckie  Polska

Gotha G.IVniemiecki samolot bombowy z okresu I wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej lotnictwo niemieckie wobec nie sprawdzenia się koncepcji bombardowań strategicznych przy pomocy sterowców, już na początku 1915 roku zwróciło się do wytwórni lotniczych o podjęcie produkcji samolotów bombowych mogących je zastąpić.

Produkcję tego typu samolotów w układzie dwupłata podjęła się wytwórnia Gothäer Wagonfabrik AG. Już w styczniu 1915 roku inż. Oskar Ursinus i inż. Helmut Friedel opracowali prototyp dwusilnikowego samolotu bombowego, który oznaczono jako Gotha G.I. Następnie w 1916 roku zbudowano kolejny prototyp oznaczony jako Gotha G.II opracowany przez inż. Hansa Burkharda i inż. Karla Rösnera. Oba te prototypy nie spełniały jednak warunków dla samolotów bombowych zdolnych do bombardowań strategicznych na terytorium przeciwnika.

W wytwórni Gotha pomimo tych niepowodzeń opracowano jednak kolejny prototyp, który został opracowany na bazie produkowanego już seryjnie samolotu bombowego Friedrichshafen G.III. Samolot ten opracowano w 1916 roku i został on oznaczony jako Gotha G.IV.

Samolot Gotha G.IV spełniał warunki samolotu bombowego dla bombardowań strategicznych został wprowadzony do produkcji seryjnej, która trwała do zakończenia I wojny światowej. Ogółem wyprodukowano ponad 100 samolotów tego typu.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samolot Gotha G.IV były systematycznie wprowadzane do użycia w lotnictwie niemieckim.

Po raz pierwszy wzięły one udział w bombardowaniu Anglii w lutym 1917 roku. Potem uczestniczyły w wyprawach bombowych na Londyn w maju i czerwcu 1917 roku.

W 1918 użyto tych samolotów w nocnych wyprawach bombowych na Londyn i Paryż oraz w dziennych wyprawach bombowych na terytorium Francji.

Jeden samolot Gotha G.IV nr 213/17 został zdobyty przez siły polskie 16. 1. 1919 po jego lądowaniu pod Nowym Tomyślem (wbrew niektórym informacjom, nie został zdobyty na lotnisku Ławica)[1]. W dniu 30 kwietnia 1920 roku wcielony do polskiej 21. Eskadry Niszczycielskiej. Został on skasowany latem 1920 roku z powodu zużycia.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Gotha G.IV był dwupłatowym samolotem bombowym o konstrukcji mieszanej.

Kadłub miał konstrukcję drewnianą, kratownicową i pokryty był płótnem. W jego przedniej części, wystającej przed komorę płatów, mieściła się wewnętrzna kabina obserwatora. Miała ona u góry otwór, przez który obserwator mógł obsługiwać zamontowany na obrotnicy ruchomy karabin maszynowy. Pod kabiną obserwatora i dolnym płatem znajdowały się zamki, na których podczepiano bomby. Za kabiną obserwatora pod górnym płatem znajdowała się odkryta kabina pilota, a za nią kabina strzelca. Strzelec obsługiwał zamontowany na obrotnicy ruchomy karabin maszynowy. Mógł on z niego prowadzić ogień do góry, na boki i dzięki podłużnemu otworowi w górnym pokryciu kadłuba i otworowi w dolnej części kadłuba również w dół, pod kątem 60º. Na końcu kadłuba zamontowano usterzenie klasyczne o konstrukcji metalowej.

Płaty o konstrukcji drewnianej dźwigarowej kryte płótnem. Lotki umieszczono na obu płatach. Płat górny miał większą rozpiętość.

Napęd samolotu stanowiły dwa silniki rzędowe umieszczone w gondolach z blach duraluminiowych zamocowanych do dolnego płata po obu stronach kadłuba.

Przypisy

  1. Tomasz Kopański: "Ławica rok 1919", w: Militaria czerwiec 1991, vol.1 no.1, s.30