Fokker D.VII
| Fokker D.VII | |
 Fokker D.VII w muzeum lotnictwa w Oberschleissheim |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Cesarstwo Niemieckie |
| Producent | Fokker Aeroplanbau |
| Typ | Samolot myśliwski |
| Konstrukcja | dwupłat o konstrukcji mieszanej – przeważnie drewnianej, podwozie klasyczne – stałe |
| Załoga | 1 (pilot) |
| Historia | |
| Data oblotu | styczeń 1918 |
| Lata produkcji | 1918 – 1918 |
| Wycofanie ze służby | 1926 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 1 silnik rzędowy 6-cylindrowy BMW IIIa |
| Moc | 185 KM (136 kW) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 8,90 (górny płat) 7,01 (dolny płat) |
| Długość | 6,95 m |
| Wysokość | 2,75 m |
| Masa | |
| Własna | 735 kg |
| Startowa | 880 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 200 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 5,5 m/s |
| Pułap | 7000 m |
| Zasięg | 400 km |
| Długotrwałość lotu | 1,7 h |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 karabiny maszynowe LMG 08/15 kal. 7,92 mm – stałe, w górnej części kadłuba | |
| Użytkownicy | |
Cesarstwo Niemieckie  Austro-Węgry  Polska |
|
| Rzuty | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Fokker D.VII – niemiecki samolot myśliwski, zaprojektowany przez Antonego Fokkera i Reinholda Platza w 1917 roku w niemieckiej wytwórni lotniczej Fokker Aeroplanbau w Schwerinie.
Spis treści |
Historia [edytuj]
W trakcie I wojny światowej w drugiej połowie 1917 roku Anton Fokker wraz z Reinholdem Platzem zaprojektowali w wytwórni Fokker Aeroplanbau nowy samolot myśliwski w oparciu o najlepsze rozwiązania konstrukcyjne i osiągnięcia techniki lotniczej zastosowane w samolotach zarówno niemieckich, jak i alianckich, zwłaszcza francuskich. Samolot ten otrzymał oznaczenie fabryczne VII.
Zbudowano go w układzie półtorapłata o grubym profilu płatów, które miały kształt prostokątny. Płaty były dwudźwigarowe drewniane – od krawędzi natarcia do pierwszego dźwigara kryte sklejką, w dalszej części płótnem. Lotki umieszczono tylko na górnym płacie i wyposażono je w kompensację aerodynamiczną. Płat górny i dolny usztywniono rozpórkami o kształcie odwróconej litery „N”, a płat górny dodatkowo podparto dwiema parami zastrzałów. Kadłub miał kratownicowy, spawany z rurek stalowych, pokryty z przodu – tam gdzie znajdował się silnik rzędowy – blachami aluminiowymi, w środkowej części, mieszczącej odkrytą kabinę, kryty sklejką, w tylnej płótnem. Usterzenie poziome i pionowe były skośne, a stery wysokości i kierunku miały kształt zbliżony do eliptycznego.
Prototyp VII ukończono i oblatano w styczniu 1918 roku. Samolot był łatwy w pilotażu, nie wykazywał skłonności do wpadania w korkociąg, a z mocniejszym silnikiem BMW miał dobrą zwrotność, bardzo wysoki pułap lotu i bardzo dobre osiągi. Po wprowadzeniu niezbędnych zmian, polegających m.in. na wydłużeniu nieco kadłuba, samolot skierowano do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Fokker D.VII.
Był on wytwarzany w zakładach Fokker Aeroplanbau, jak i w wytwórni lotniczej Albatros oraz na licencji w austro-węgierskich zakładach MAG. Łącznie zbudowano ponad 4300 samolotów tego typu. Przez niektórych samolot (w wersji z silnikiem BMW) jest uznawany za najlepszy seryjny myśliwiec I wojny światowej.
Użycie w lotnictwie [edytuj]
W lotnictwie niemieckim był on wprowadzany od momentu rozpoczęciu produkcji seryjnej. Po raz pierwszy w akcji bojowej został zastosowany na froncie zachodnim w lipcu 1918 roku.
Samoloty Fokker D.VII były używane również w lotnictwie austro-węgierskim.
Użycie w lotnictwie polskim [edytuj]
Już w 1918 roku polskie oddziały wojskowe na lotnisku Ławica w Poznaniu zdobyły 3 samoloty myśliwskie Fokker D.VII od Niemców. Dalsze 7 samolotów tego typu zmontowano w Poznaniu w latach 1919–1920 ze zdobytych zespołów i części.
W Austrii i Niemczech w 1920 roku zakupiono 20 samolotów Fokker D.VII. W tym samym roku we Francji zakupiono kolejne 20 samolotów, które były zdobyczą wojenną. Sprowadzono je do Polski w 1921 roku. Ogółem w lotnictwie polskim znalazło się 50 samolotów myśliwskich Fokker D.VII.
W latach 1919–1921 samoloty Fokker D.VII były na wyposażeniu: 13. i 15. eskadry myśliwskich, 6. eskadry wywiadowczej, Wyższej Szkoły Pilotów na Ławicy i Bazy Lotnictwa Morskiego w Pucku.
Samoloty te brały udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Po zakończeniu walk 8 samolotów Fokker D.VII było na wyposażeniu 111 eskadry myśliwskiej 3 pułku lotniczego i 2 egzemplarze w 115 eskadrze myśliwskiej 4 pułku lotniczego. Samoloty te zostały wycofane z służby pod koniec 1926 roku. Niezależnie od nich do 1932 roku samolotów D.VII używano w szkołach lotniczych, Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie oraz eskadrach treningowych 1, 3 i 4 pułku lotniczego.
Opis konstrukcji [edytuj]
Samolot Fokker D.VII był jednomiejscowym samolotem myśliwskim, półtorapłatem o konstrukcji mieszanej, przeważnie drewnianej. Podwozie klasyczne – stałe. Napęd – 1 silnik rzędowy, śmigło dwułopatowe, drewniane.
Uzbrojenie:
- 2 karabiny maszynowe LMG 08/15 kal. 7,92 mm – stałe, w górnej części kadłuba.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Zdjęcia i opis (ang.). [dostęp 2012-06-18]. s. 1.
- NAC - Fokker D.VII (pol.). [dostęp 2012-06-18]. s. 1.
- Artykuł o samolocie Fokker D.VII. [dostęp 2013-01-13].
|
|||||||||||||||||||||||
