Zespół lęku uogólnionego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zespół lęku uogólnionego (Uogólnione zaburzenie lękowe, ang. general anxiety disorder)
Uciążliwy, stale utrzymujący się niepokój, związany z zamartwianiem się nawet codziennymi sprawami, jest kluczowym objawem zaburzenia.
Uciążliwy, stale utrzymujący się niepokój, związany z zamartwianiem się nawet codziennymi sprawami, jest kluczowym objawem zaburzenia.
ICD-10 F41.1
DSM-IV 300.2

Zespół lęku uogólnionego, inaczej zaburzenie lękowe uogólnione (ang. general anxiety disorder) – jest terminem stosowanym w Klasyfikacjach ICD-10, DSM-IV-TR i DSM-5 określającym zaburzenie psychiczne należące do grupy zaburzeń lękowych. Kluczową cechą zespołu lęku uogólnionego jest obecność uporczywego i uogólnionego lęku nie wiążącego się z żadnym określonym czynnikiem, tzw. „lęku wolnopłynącego” (ang. free-floating anxiety). Podwyższony poziom lęku znajduje ujście w obawach pacjentów, że oni sami lub bliskie im osoby mogą zachorować, ulec wypadkowi, że może spotkać ich bankructwo, niepowodzenie życiowe etc. Uwaga chorego koncentruje się głównie na antycypowanych nieszczęściach i potencjalnych zagrożeniach. Podejmuje on starania o zapewnienie sobie i innym bezpieczeństwa (prosi członków rodziny o powiadamianie, że są bezpieczni, kontroluje wydatki, by uchronić się przed stratą finansową). Częstymi objawami są także trudności z koncentracją uwagi, niepokój psychoruchowy, niemożność spokojnego siedzenia, niemożność odprężenia się, skłonność do szybkiego meczenia się, drażliwość, napięciowe bóle głowy, bóle mięśniowe, suchość w ustach, drżenie, napięcie mięśniowe, pocenie się, zawroty głowy, przyśpieszone bicie serca, uczucia ucisku w nadbrzuszu[1][2][3].

Kryteria rozpoznania uogólnionego zaburzenia lękowego[edytuj | edytuj kod]

Kryteria diagnostyczne według Klasyfikacji ICD-10[4][edytuj | edytuj kod]

(Uwaga: W przypadku dzieci należy zastosować kryteria dla zaburzenia kodowanego jako F93.80)

A. Co najmniej sześciomiesięczny okres wyraźnego napięcia, zaniepokojenia i obaw o codzienne wydarzenia i problemy.

B. Co najmniej cztery spośród następujących objawów muszą być obecne, w tym co najmniej jeden spośród objawów od (1) do (4):

Objawy pobudzenia układu autonomicznego
(1) Palpitacje lub mocne bicie serca lub przyśpieszone bicie serca.
(2) Pocenie się.
(3) Drżenie ciała.
(4) Suchość w jamie ustnej (niewywołana lekami lub odwodnieniem).
Objawy z okolic klatki piersiowej i brzucha
(5) Trudności z oddychaniem.
(6) Uczucie dławienia się.
(7) Ból lub uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej.
(8) Nudności lub dyskomfort w okolicy brzucha (np. ucisk w żołądku).
Objawy związane z funkcjonowaniem mózgu i umysłem
(9) Zawroty głowy, trudności z utrzymaniem równowagi lub zasłabnięcia.
(10) Poczucie derealizacji lub depersonalizacji.
(11) Lęk przed utratą kontroli, popadnięciem w obłęd lub zemdleniem.
(12) Lęk przed śmiercią.
Objawy ogólne
(13) Przypływy zimna i gorąca.
(14) Odczucia drętwienia i mrowienia.
Objawy napięcia
(15) Napięcia lub bóle mięśni.
(16) Niepokój ruchowy i niemożność odprężenia się.
(17) Uczucia wzmożonej czujności lub napięcia emocjonalnego.
(18) Uczucie dławienia lub ucisku w gardle lub trudności z przełykaniem.
Inne objawy niespecyficzne
(19) Tendencja do wygórowanego reagowania przestraszeniem na pomniejsze sytuacje zaskoczenia.
(20) Trudności z koncentracją uwagi i uczucie pustki w głowie związane niepokojem i obawami.
(21) Stała drażliwość.
(22) Trudności z zasypianiem związane z zamartwianiem się.

C. Zaburzenie nie spełnia kryteriów zaburzenia leku panicznego (F41.0), zaburzeń lękowych pod postacią fobii (F40.-), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (F42.-) lub hipochondrii (F45.2).

D. Najczęstsze zaburzenia wymagające wykluczenia: lęk wywołany chorobami somatycznymi takimi, jak nadczynność tarczycy, organiczne zaburzenia psychiczne (F0) lub zaburzenia związane ze substancjami psychoaktywnymi (F1) takie, jak przyjmowanie pochodnych amfetaminy lub zespół odstawienny wywołany uzależnieniem od benzodiazepin.

Kryteria diagnostyczne według Klasyfikacji DSM-5[5][edytuj | edytuj kod]

A. Nadmierny lęk lub obawy przed przyszłymi wydarzeniami, występujący często (częściej występuje niż nie występuje) przez okres co najmniej 6 miesięcy, dotyczący codziennych aktywności (szkoła, praca itd).

B. Dana osoba nie jest w stanie poradzić sobie z objawami i ich kontrolować.

C. Lęk lub obawy są związane z trzema (lub więcej) symptomami, wymienionymi poniżej (a przynajmniej niektóre z tych symptomów są częste – częściej występują niż nie występują – w okresie co najmniej 6 miesięcy):

(1) Niepokój psychoruchowy, nerwowość lub napięcie emocjonalne.
(2) Łatwe męczenie się.
(3) Problemy z koncentracją uwagi lub uczucie pustki w głowie.
(4) Drażliwość.
(5) Napięcie mięśniowe.
(6) Problemy z zasypianiem, wstawaniem lub niespokojny sen/niewysypianie się.

D. Do symptomów można również zaliczyć nudności, wymioty i przewlekłe bóle brzucha.

E. Zaburzenia nie można przypisać skutkom działania substancji (np. używek, leków), ani następstwom innych chorób (np. nadczynność tarczycy).

F. Zaburzenie nie może być łatwiejsze do wyjaśnienia obecnością innych zaburzeń psychicznych takich, jak zespół lęku napadowego, fobia społeczna, odosobnienie od osób bliskich, przyrost wagi w przebiegu jadłowstrętu psychicznego, zaburzenia somatyzacyjne lub przekonanie o obecności poważnej choroby somatycznej (hipochondria) etc.

Różnicowanie[edytuj | edytuj kod]

W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić nie tylko szereg zaburzeń psychicznych (m.in. zespół lęku panicznego, zaburzenia depresyjne, fobie, OCD, PTSD), lecz także choroby neurologiczne, endokrynologiczne, metaboliczne i związane ze stosowaniem różnych substancji (np. alkoholowy zespół odstawienny, benzodiazepinowy zespół odstawienny)[6]. Charakterystyczna dla uogólnionych zaburzeń lękowych postać lęku, czyli „lęk wolnopłynący” (ang. free-floating anxiety), odróżnia się od innych postaci lęku m.in. tym, że nie ogranicza się do jednej przyczyny lub źródła (jak w przypadku obaw przed wystąpieniem napadu paniki albo przed publicznym upokorzeniem albo przed zakażeniem się bakteriami). „Lęk wolnopłynący” zwykle uznawany jest przez pacjentów za powiązany z wieloma różnymi okolicznościami i obejmuje wiele codziennych aspektów życia[7]. Objawy zespołu lęku uogólnionego mogą stanowić tzw. maskę depresji (tj. depresji, w której endogenny zespół depresyjny maskowany jest przez objawy innych zaburzeń psychicznych). Charakterystyczne jest to, że w obecności bliskich pacjent jest w stanie poczuć się lepiej, utrzymywać kontakty towarzyskie i czerpać przyjemność z aktywności (brak anhedonii) – cechy te mogą być pomocne w różnicowaniu zespołu lęku uogólnionego z depresją[8].

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

W ciągu jednego roku rozpowszechnienie uogólnionych zaburzeń lękowych szacowane jest na 3 do 8%. Zapadalność na uogólnione zaburzenia lękowe w ciągu całego życia szacowana jest na 5-8%. Wśród pacjentów liczebnie przeważają kobiety nad mężczyznami w stosunku 2 do 1[6].

Etiopatogeneza[edytuj | edytuj kod]

Ciała migdałowate (oznaczone kolorem czerwonym).

Przyjmuje się, że uogólnione zaburzenia lękowe mają złożone podłoże obejmujące zarówno czynniki biologiczne, jak i psychologiczne. Badania wskazują na występowanie dziedzicznej skłonności do zachorowania: osoby z rodzin, w których występowały owe zaburzenia, pięciokrotnie częściej zapadają na uogólnione zaburzenia lękowe, niż osoby z rodzin, w których zaburzenia te nie występowały. Wykazano także, że dysfunkcje neuroprzekaźnictwa noradrenergicznego, serotoninoergicznego i GABA-ergicznego mają udział w patogenezie zaburzenia – wskazują na to badania nad skutecznością szeregu leków oddziałujących te rodzaje neuroprzekaźnictwa. U osob z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi stwierdza się także wzmożoną aktywność osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej: nadmierne wydzielanie kortykoliberyny, ACTH i kortyzolu. U 1/3 pacjentów stwierdza się niskie wyniki w teście hamowania wydzielania kortyzolu deksametazonem. Struktury mózgu biorące udział w kształtowaniu nadwrażliwości na bodźce stresogenne, którym przypisuje się udział w etiopatogenezie uogólnionych zaburzeń lękowych to ciała migdałowate i prążkowie – potwierdzają to badania oparte na obrazowaniu struktur mózgu u dzieci i adolescentów. Innymi strukturami mózgu, których nieprawidłowe funkcjonowanie wiąże się z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi jest system przegrodowo-hipokampalny odpowiedzialny za tzw. hamowanie behawioralne. W jego aktywacji pośredniczą neurony noradrenoergiczne i serotonionoergiczne[9].

Wśród czynników psychologicznych, istotną rolę przypisuje się typom przywiązania do opiekunów wykształcanym w okresie wczesnego dzieciństwa – stwierdzono, że typy przywiązania lękowo-unikający i ambiwalentny wiążą się z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi. Akcentuje się także rolę braku podstawowego poczucia bezpieczeństwa zapewnianego przez opiekunów, doświadczeń deprywacji, frustracji potrzeb dziecka, procesów kształtowania się autonomii i zachowań eksploracyjnych dziecka. Pacjenci z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi często przejawiają cechy osobowości zależnej lub unikającej[9]. Według teorii poznawczo-behawioralnych, osoby z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi cechują się dysfunkcjonalnymi wzorcami reagowania na potencjalne zagrożenia. Na dysfunkcje te składają się m.in. selektywne kierowanie uwagi na negatywne bodźce, zniekształcanie przetwarzanych informacji, niedocenianie swoich zdolności radzenia sobie z trudnościami. Z kolei teorie psychodynamiczne zakładają, że występowanie objawów lękowych uwarunkowane jest oddziaływaniem nieuświadomionych konfliktów wewnątrzpsychicznych. Przyjmują również, iż objawy lękowe pełnią istotną rolę we funkcjonowaniu mechanizmów obronnych[6][7].

Przebieg i rokowanie[edytuj | edytuj kod]

Początek zaburzeń zwykle przypada na okres późnej adolescencji lub wczesnej dorosłości, lecz może także nastąpić w późniejszych etapach życia. Przebieg zaburzenia zwykle ma charakter przewlekły o nasileniu zmieniającym się wraz z upływem czasu, trudnym do przewidzenia i może utrzymywać się przez resztę życia. Stresujące wydarzenia mogą powodować nasilenie objawów[6][10].

Współchorobowość[edytuj | edytuj kod]

U niemal 90% pacjentów z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi diagnozowane są również inne spośród zaburzeń lękowych[7]. U części pacjentów z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi po pewnym czasie rozwijają się zaburzenia lęku napadowego. Z objawami uogólnionego zaburzenia lękowego często współwystępują objawy depresyjne. Stosowanie przez chorych substancji psychoaktywnych takich jak alkohol dla zmniejszenia nasilenia dolegliwości, prowadzi do częstego współwystępowania uogólnionych zaburzeń lękowych z uzależnieniem od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych, m.in. benzodiazepin[6].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Najwyższą skuteczność leczenia uogólnionych zaburzeń lękowych uzyskuje się, łącząc psychoterapię oraz psychofarmakoterapię, jakkolwiek metody te mogą być również stosowane oddzielnie[6]. Dobór metod leczniczych odpowiednich dla poszczególnych pacjentów z rozpoznaniem uogólnionych zaburzeń lękowych wymaga pogłębionej diagnostyki z uwzględnieniem predyspozycji osobowościowych przy udziale lekarza psychiatry, psychoterapeuty lub psychologa klinicznego[7]. Szacuje się, że tylko około 1/3 osób cierpiących na uogólnione zaburzenia lękowe podejmuje leczenie[6].

Psychoterapia[edytuj | edytuj kod]

Oddziaływania psychoterapeutyczne obejmują techniki poznawczo-behawioralne (CBT) i relaksacyjne pomagające kontrolować i łagodzić objawy lękowe. Z kolei psychoterapia ukierunkowana na wgląd – psychodynamiczna – uznawana jest za skuteczne leczenie przyczynowe przynajmniej w odniesieniu do części pacjentów. Stosuje się zarówno psychoterapię indywidualną, jak i grupową. Zarówno krótkoterminowe, jak i długoterminowe psychoterapie uznawane są za skuteczne formy leczenia[6][7][10][11].

Farmakoterapia[edytuj | edytuj kod]

Preparat wenlafaksynyEffexor XR® kapsułki 75 mg oraz 150 mg – jednego z leków często stosowanych w uogólnionych zaburzeniach lękowych.

W leczeniu farmakologicznym stosowane są przede wszystkim leki przeciwdepresyjne, m.in. SSRI (escitalopram, citalopram, paroksetyna), SNRI (wenlafaksyna, duloksetyna), rzadziej TCA (amitryptylina, klomipramina). Wiele spośród leków przeciwdepresyjnych, systematycznie stosowanych, charakteryzuje się potwierdzoną skutecznością w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych. Ponadto wykorzystuje się także anksjolityki takie jak buspiron (poprawę obserwuje się u 60-80% pacjentów), jak również pregabalinę, hydroksyzynę, klorazepat i niektóre leki przeciwpsychotyczne. W przypadku leków z grupy benzodiazepin nie zaleca się ich stosowania dłuższego niż 1-2 miesiące z uwagi na ryzyko wystąpienia zespołu zależności od benzodiazepin komplikującego przebieg uogólnionego zaburzenia lękowego. Skutkiem tego dłuższe i częste stosowanie leków z grupy benzodiazepin może prowadzić do nasilenia dolegliwości lękowych[6][10][12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka: Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne. Kraków: UWM „Vesalius”, 2007, s. 122-123. ISBN 83-85688-25-0.
  2. Maria Siwiak-Kobayashi: Zaburzenia lękowe uogólnione i napadowe. W: Adam Bilikiewicz(red.): Psychiatria. T. II Psychiatria kliniczna. Wrocław: Urban&Partner, 2002, s. 450-452. ISBN 8387944726.
  3. Jerzy W. Aleksandowicz: Zaburzenia nerwicowe. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1998, s. 49-50. ISBN 83-200-2173-1.
  4. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO): Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10. 1994.
  5. American Psychiatric Association: Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (Fifth edition). Arlington, VA: American Psychiatric Publishing, 2013. ISBN 978-0-89042-555-8.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 6,7 6,8 Benjamin James Sadock, Virginia Alcott Sadock, Pedro Ruiz: Kaplan & Sadock’s Synopsis of Psychiatry Behavioral Sciences/Clinical Psychiatry. Wydanie 11. Philadelphia: Wolters Kluwer, 2015. ISBN 978-1609139711.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Gabbard G.O:  Psychodynamic Psychiatry in Clinical Practice: Fourth Edition. American Psychiatric Publishing, 2005, s. 248-250. ISBN 978-1-58562-185-9.
  8. Psychiatria. Pod redakcją Stanisława Dąbrowskiego, Jana Jaroszyńskiego, Stanisława Pużyńskiego. T. 1. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1987, s. 136. ISBN 83-200-1228-7.
  9. 9,0 9,1 Stanisław Pużyński, Janusz Rybakowski, Jacek Wciórka (red.): Psychiatria. Tom II: Psychiatria kliniczna. Wydanie II. Elsevier Urban & Partner, Wrocław, 2010, s. 411-414. ISBN 978-83-7609-102-0.
  10. 10,0 10,1 10,2 Donald W. Black, Nancy C. Andreasen: Introductory Textbook of Psychiatry. Wydanie 5. Arlington, VA: American Psychiatric Publishing, Inc., 2011, s. 180-183. ISBN 978-1-58562-382-2.
  11. Jerzy A. Sobański, Katarzyna Cyranka, Paweł Rodziński, Katarzyna Klasa i inni. Czy cechy osobowości i nasilenie objawów nerwicowych wiążą się ze sprawozdawaniem myśli samobójczych u pacjentów dziennego oddziału leczenia zaburzeń nerwicowych? epub ahead of print (4). „Psychiatr. Pol.”, 2014-12-31. DOI: 10.12740/psychiatriapolska.pl/online-first/5. 
  12. Jacek Wciórka, Stanisław Pużyński, Janusz Rybakowski (red.): Psychiatria. Tom III: Metody leczenia, zagadnienia etyczne, prawne, publiczne, społeczne. Wydanie II. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2012, s. 13-108, 135-147. ISBN 978-83-7609-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.