Zespół lęku uogólnionego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zaburzenie lękowe uogólnione
ICD-10 F41.1
Uogólnione zaburzenie lękowe
DSM-IV 300.2

Zespół lęku uogólnionego; (ang. General anxiety disorder, free floating anxiety) - zaburzenie psychiczne należące do zaburzeń lękowych, które charakteryzuje nierealistyczny, uporczywy i przesadzony lęk przed potencjalnym nieszczęściem, które może dotknąć zarówno osobę chorą jak i jej rodzinę (bankructwo, choroba, niepowodzenia życiowe). Osoby cierpiące na to zaburzenie mają również problemy z koncentracją, łatwo się irytują i męczą, żyją ciągle w stanie napięcia. Uwaga chorego skierowana jest głównie na przeszukiwaniu otoczenia w poszukiwaniu symptomów nieszczęść, jest on czynnie zaangażowany w poszukiwaniu bezpieczeństwa (prosi członków rodziny o powiadamianie, że są bezpieczni, kontroluje wydatki, by uchronić się przed stratą finansową). Charakterystyczne jest to, że w obecności wszystkich członków rodziny osoba odpręża się, jest w stanie nawiązywać kontakty towarzyskie i dobrze się bawić. Z chwilą zniknięcia członka rodziny z pola widzenia pojawia się napięcie i lęk.

Zespół lęku uogólnionego może być objawem klinicznym depresji maskowanej (to jest takiego rodzaju depresji, w którym endogenny zespół depresyjny maskowany jest przez inne objawy)[1].

Diagnoza[edytuj | edytuj kod]

Aby zdiagnozować zespół lęku uogólnionego, powinny być spełnione poniższe kryteria:

  • Nadmierny lęk lub obawy przed przyszłymi wydarzeniami, występujący często (częściej występuje niż nie występuje) przez okres co najmniej 6 miesięcy, dotyczący codziennych aktywności (szkoła, praca itd).
  • Dana osoba nie jest w stanie poradzić sobie z objawami i ich kontrolować.
  • Lęk lub obawy są związane z trzema (lub więcej) symptomami, wymienionymi poniżej (a przynajmniej niektóre z tych symptomów są częste - częściej występują niż nie występują - w okresie co najmniej 6 miesięcy):
    • niepokój, nerwowość lub podekscytowanie
    • łatwe męczenie się
    • drażliwość
    • napięcie mięśniowe
    • problemy z zasypianiem, wstawaniem lub niespokojny sen/ niewysypianie się
    • problemy z koncentracją lub uczucie pustki w głowie

Do symptomów można również zaliczyć nudności, wymioty i przewlekłe bóle brzucha.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Metodą z wyboru jest psychoterapia. Może to być psychoterapia grupowa lub indywidualna. W farmakoterapii, mającej jedynie znaczenie uzupełniające stosuje się anksjolityki, buspiron, leki przeciwdepresyjne: SSRI (citalopram, paroksetyna), SNRI (wenlafaksyna) oraz pregabalina. Należy jednak pamiętać o tym iż leki przeciwdepresyjne nie działają na każdego tak samo. Zdarzają się przypadki, w których osoba chora próbuję wielu antydepresantów, a żadne nie pomagają. Najbezpieczniejsza jest psychoterapia oraz zapoznanie się z etiologią choroby.

Przypisy

  1. Psychiatria : pod redakcją Stanisława Dąbrowskiego, Jana Jaroszyńskiego, Stanisława Pużyńskiego. T. 1. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1987, s. 136. ISBN 83-200-1228-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Siwiak-Kobayashi: Zaburzenia lękowe uogólnione i napadowe. W: Adam Bilikiewicz(red.): Psychiatria. T. II Psychiatria kliniczna. Wrocław: Urban&Partner, 2002, s. 450-452. ISBN 8387944726.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.