11 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 11 dappanc w latach 1945-1956. Zobacz też: inne dywizjony artylerii noszące numer 11.
11 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1956
Nazwa wyróżniająca Łużycki
Organizacja
Numer JW 2982[1]
Dyslokacja Skierniewice[2]; Tarnowskie Góry
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Artyleria

11 Łużycki Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej (11 dappanc) – pododdział artylerii przeciwpancernej ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Nr 0288/Org. Naczelnego Dowódcy WP z 15 października 1945 roku został rozformowany 11 Dywizjon Artylerii Samochodowej. W jego miejsce, w składzie 8 Dywizji Piechoty, został sformowany 11 Dywizjon Artylerii Zmotoryzowanej.

Kilka miesięcy później, na podstawie rozkazu Nr 046/Org. Naczelnego Dowódcy WP z 27 lutego 1946 roku, jednostka została przeformowana w 11 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej. Na podstawie rozkazu Nr 0046/Org. Ministra Obrony Narodowej z 30 marca 1949 roku dywizjon został podporządkowany dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego. W 1956 roku jednostka została rozformowana.

W 1945 roku dyon stacjonował w Olchowcach, pod koniec 1946 roku w Kutnie, w 1947 roku w Gałkówku, a w 1948 roku w Skierniewicach. W składzie 2 DP przedyslokowany do Tarnowskich Gór, do koszar przy ul. Kościuszki 7 bądź przy ulicy Opolskiej[3].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo i sztab

  • pluton dowodzenia
  • trzy baterie armat przeciwpancernych
    • dwa plutony ogniowe po 2 działony

Razem według etatu 2/79 w 1948: 164 żołnierzy i 12 armat 76 mm ZiS-3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 427.
  3. Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne.... s. 129.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydaw. TRIO : Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.