Celtic F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Celtic FC)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Football pictogram.svg Celtic F.C.
Pełna nazwa The Celtic Football Club
Przydomek The Bhoys
The Hoops
The Celts
Tic
Maskotka pies Hoopy
Barwy zieleń i biel
Data założenia 6 listopada 1887
Liga Scottish Premiership
Adres Celtic Football Club
Celtic Park, Glasgow G40 3RE
Szkocja, Wielka Brytania
Stadion Celtic Park
Prezes Ian Bankier
Trener Ronny Deila
Asystent trenera John Collins
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Celtic Football Club (wym. [ˈsɛɫtɪk]) – profesjonalny klub piłkarski z siedzibą w Glasgow, w Wielkiej Brytanii, założony w 1887 roku. 46-krotny Mistrz Szkocji, 36-krotny zdobywca Pucharu Szkocji, 15-krotny zdobywca Pucharu Ligi Szkockiej oraz triumfator Pucharu Europy w 1967.

Obecnie klub popularnie zwany przez kibiców The Bhoys lub Celts, występuje w rozgrywkach Scottish Premiership, rozgrywając swoje mecze na stadionie Celtic Park. Barwami klubowymi są zieleń i biel uformowane na koszulkach w poprzeczne pasy. Celtic F.C. od lat toczy nieustanną rywalizację o prymat w szkockim futbolu z lokalnym rywalem Rangers F.C. (tzw. Old Firm).

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 6 listopada 1887 – klub Glasgow Celtic Football Club został formalnie założony w sali Kościoła Świętej Marii przy ulicy East Rose (dziś Forbes Street). Jako cel działalności klubu zapisana została walka z biedą panującą na ulicach East Endu, dzielnicy Glasgow.
  • 28 maja 1888[1] – Celtic w pierwszym towarzyskim meczu pokonał Glasgow Rangers 5:2. Był to pierwszy oficjalny mecz rozegrany na stadionie Celtic Park.
  • 1889 – w swoim pierwszym sezonie Celtic docszedł do finału Pucharu Szkocji, przegrał jednak z Lanark FC, jednakże udało się wywalczyć inne trofeum, w ręce Celtów, po zwycięstwie 6:1 nad Cowlairs, trafił lokalny Puchar Północno-Wschodni.
  • 1892 – Celtic wywalczył pierwszy Puchar Szkocji w swojej historii, w finale na Ibrox Park zwyciężył Queen's Park Glasgow 5:2, kilka miesięcy później klub przeniósł się na nowy stadion – ten, na którym rozgrywa mecze do dziś.
  • 1893 – pierwszy tytuł mistrzowski.
  • 1897 – klub stał się prywatną spółką, a Willie Malley został mianowany pierwszym sekretarzem i menadżerem.
  • 1905-1910 – Celtic triumfował w lidze sześć razy z rzędu.
  • 1907 – Celtic jako pierwszy klub piłkarski zdobył „podwójną koronę” – mistrzostwo i puchar kraju, to osiągnięcie powtórzył w kolejnym sezonie.
  • 1914-1917 – Celtic cztery razy z rzędu zdobył tytuł mistrzowski.
  • 1937 – Celtic na stadionie Hampden Park pokonał Aberdeen w finale Pucharu Szkocji, spotkanie obserwowane było przez rekordową widownię – ponad 146 tysięcy widzów, do dziś jest to rekord frekwencji na klubowym meczu piłkarskim w Europie.
  • 1939 – Celtic w Pucharze Imperium, pokonał po dogrywce Everton 1:0.
  • 1940 – były zawodnik Jimmy McGrory zastąpił Jimmy’ego McStay’a na stanowisku menadżera.
  • 1953 – Celtic pokonał Hibernian 2:0 w finale Pucharu Koronacyjnego, ustanowionego, żeby uświetnić obchody koronacji królowej Elżbiety II, w turnieju brały udział najlepsze drużyny Anglii i Szkocji.
  • 1956 – po 10 latach prób Celtic zdobył Puchar Ligi Szkockiej, w finale Partick Thistle zostało pokonane 3:0.
  • 1957 – Puchar Ligi ponownie w rękach Celticu, tym razem klub zdeklasował Rangers zwyciężając 7:1.
  • 1964 – w swoim drugim występie w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych, Celtic doszedł aż do półfinału, ale przegrał z MTK Budapeszt 3:4.
  • 1965 – Jock Stein zastąpił Jimmy’ego McGrory’ego na stanowisku menadżera, zespół po raz pierwszy od 11 lat zwyciężył w Pucharze Szkocji, po znakomitym strzale głową Billy’ego McNeill’a Dunfermline zostało pokonane 3:2.
  • 1966 – po raz pierwszy od 12 sezonów Celtic zdobył mistrzostwo, dochoszedł też do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, jednak tam przegrał z Liverpoolem 1:2.

Skład Celticu w meczu finałowym PEMK z Interem Mediolan
Estádio Nacional, Lizbona, 25 maja 1967
Lwy z Lizbony:
Ronnie Simpson
Jim Craig
Tommy Gemmell
Bobby Murdoch
Billy McNeill
John Clark
Jimmy Johnstone
William Wallace
Stevie Chalmers
Bertie Auld
Bobby Lennox
menedżer: Jock Stein

stadion Celtic Park
  • 2000 – szokująca porażka z Inverness Caledonian Thistle w Pucharze Szkocji zmusiła Barnesa do ustąpienia, do końca roku sprawy klubu przejął Dalglish, pod jego wodzą Celtic finiszował 21 punktów za Rangersami, latem w klubie pojawił się Martin O'Neill – menadżer o znakomitej reputacji, pracujący dotąd w wielu angielskich klubach.
  • 2001 – w lutym dwa zwycięstwa nad Rangers, w marcu zdobycie Pucharu Ligi Szkockiej (hat-trick Larssona i zwycięstwo 3:0 nad Kilmarnock), pod koniec kwietnia, na 5 meczów przed końcem sezonu, Celtic zapewnił sobie tytuł, udało się mu także po raz pierwszy od 6 lat pokonać Rangers na wyjeździe (3:0), w finale Pucharu Szkocji Kilmarnock został ponownie pokonany 3:0, w całym sezonie Henrik Larsson zdobył aż 53 bramki (w lidze i pucharach), co zapewniło mu nagrodę „Złotego Buta” dla najlepszego strzelca w Europie.
  • 2002 – Celtic ponownie wygrał ligę jednak przegrał finał Pucharu Szkocji z Rangers.
  • 2003 – pod wodzą Martina O’Neilla Celtic doszedł do finału Pucharu UEFA. W finale przegrał 2:3 po dramatycznym meczu i dogrywce z FC Porto prowadzone przez José Mourinho, tytuł mistrzowski Celtic przegrał z Rangers.
  • 2004 – kolejny tytuł Mistrza Szkocji, Henrik Larsson – żywa legenda klubu nie zdecydował się na przedłużenie kontraktu i odszedł za darmo do FC Barcelony.
  • 2005 – ostatnie miejsce w „grupie śmierci” Ligi Mistrzów za AC Milan, FC Barceloną i Szachtarem Donieck, zdobycie Pucharu Szkocji. Martin O'Neill – trener Celtów po sezonie 2004/2005 zdecydował się zakończyć pracę w klubie – posadę przejął po nim Gordon Strachan, latem do klubu przyszli dwaj PolacyMaciej Żurawski (z Wisły Kraków) oraz Artur Boruc (z Legii Warszawa), klub odpadł w 2. rundzie eliminacji Ligi Mistrzów po dwumeczu ze słowacką drużyną Artmedia Bratysława (przegrana 0:5 w Bratysławie i zwycięstwo 4:0 w rewanżu w Glasgow).
  • 2006 – odpadnięcie z Pucharu Szkocji po meczu z Clyde, zdobycie Pucharu Ligi Szkockiej, po wygranej w finale z Dunfermline 3:0, tytuł Mistrza Szkocji został zdobyty na 7 kolejek przed końcem rozgrywek po meczu z drugą wtedy drużyną w tabeli – Hearts, wygranym 1:0, jedyną bramkę zdobył Walijczyk John Hartson, puchar za zdobycie mistrzostwa Szkocji zawodnicy Celticu odebrali 16 kwietnia po meczu z Hibernianem, zremisowanym 1:1, awans do pucharowej rundy rozgrywek Ligi Mistrzów po zwycięstwie nad Manchesterem United 1:0.
  • 2007 – po historycznym awansie do 1/8 fianłu Ligi Mistrzów, Celtic uległ na wyjeździe AC Milanowi, przegrywając po dogrywce 1:0. Pierwszy mecz zakończył się wynikiem 0:0 – Celtic odpadł z rozgrywek Ligi Mistrzów. W 34. kolejce Scottish Premier League, po wyjazdowym zwycięstwie nad Kilmarnock (2:1), Celtic zdobył 41. tytuł Mistrza Szkocji (na cztery kolejki przed końcem). 26 maja Celtic zdobył 34. Puchar Szkocji, w meczu z Dunfermline – 1:0.
  • 2008 – Celtic po raz 42 sięgnął po mistrzostwo Szkocji czym zapewnił sobie udział w Lidze Mistrzów bez kwalifikacji. Jednak szybko odpadli z tych rozgrywek już w fazie grupowej, zajmując ostatnie miejsce w tabeli za Aalborgiem, Villarrealem i Manchesterem United.
  • 2009 – w marcu po raz 14. w swojej historii Celtic zdobył Puchar Ligi Szkockiej pokonując w finale po dogrywce Rangers 2:0. W maju tytuł mistrzowski Celtic przegrał z Rangers czterema punktami. Gordon Strachan oznajmił że po czterech latach rezygnuje z pracy w klubie. Nowym szkoleniowcem został były piłkarz The Bhoys Tony Mowbray. W 3. rundzie eliminacji do Ligi Mistrzów Celtic zmierzył się w dwumeczu z Dynamem Moskwa (przegrana w Glasgow 0:1 i zwycięstwo w Moskwie 2:0). Na drodze do fazy grupowej Champions League stanęła tym razem drużyna z Londynu, a dokładniej Arsenal. Celtic przegrał z Arsenalem w dwumeczu 5:1 (porażka 2:0 na Celtic Park i przegrany mecz na Emirates Stadium 1:3). Drużyna z Glasgow zagrała w Lidze Europy UEFA. Z rozgrywek tych The Bhoys odpadli już w fazie grupowej zajmując trzecie miejsce w tabeli za Hamburgerem SV i Hapoelem Tel Awiw, będąc lepszym jedynie od Rapidu Wiedeń. W październiku zespół odpadł z Pucharu Ligi Szkockiej przegrywając w ćwierćfinale z zespołem Hearts 0:1.
  • 2010 – 25 marca, po porażce Celticu w meczu ligowym z zespołem St. Mirren 4:0, Tony Mowbray został zwolniony z funkcji trenera pierwszego zespołu. Przyczyniły się do tego słabe wyniki osiągane przez drużynę oraz utrata szans na zdobycie mistrzostwa Szkocji. Tymczasowym trenerem został Neil Lennon – piłkarz Celticu w latach 2000 – 2007. W kwietniu zespół odpadł w półfinale Pucharu Szkocji, ulegając zespołowi Ross County – 0:2. 9 czerwca Neil Lennon został wybrany trenerem Celticu. Po 5 latach gry w klubie, do Fiorentiny przeniósł się polski bramkarz – Artur Boruc. W 3 rundzie eliminacji do Ligi Mistrzów The Bhoys zmierzyli się z zespołem Sportingu Braga, ulegając w Portugalii w pierwszym meczu 3:0, w drugim zaś pokonali na Celtic Park klub z Portugalii 2:1, lecz nie wystarczyło to do awansu do kolejnej rundy Ligi Mistrzów. W czwartej rundzie kwalifikacji do Ligi Europy UEFA, Celtic przegrał w dwumeczu z FC Utrecht 2:4 – wicemistrzowie Szkocji pokonali drużynę z Holandii na własnym boisku 2:0 i przegrali na Stadion Galgenwaard 4:0.
  • 2011 – Celtic przegrał jednym punktem tytuł mistrzowski z Rangersami. 21 maja Celtic pokonuje na Hampden Park Motherwell 3:0 i zwyciężył w rozgrywkach Pucharu Szkocji.
  • 2012 – Celtic po raz 43. sięgnął po mistrzostwo Szkocji, kwalifikując się tym samym do trzeciej rundy eliminacji do Ligi Mistrzów. W tej rundzie Celtic pokonuje w dwumeczu HJK Helsinki 4:1. W czwartej rundzie eliminacji do Ligi Mistrzów – fazie play-off – mistrzowie Szkocji wygrali dwumecz 4:0 z Helsingborgs IF i tym samym zakwalifikowali się do fazy grupowej tych rozgrywek. Celtic trafił do grupy G – w niej znalazły się również FC Barcelona, SL Benfica oraz Spartak Moskwa. Celtic po fazie grupowej Ligi Mistrzów zdobył 10 punktów i z drugiego miejsca uzyskał awans do 1/8 finału Ligi Mistrzów, gdzie trafił na włoski Juventus.
  • 2013 – W 1/8 finału Ligi Mistrzów Celtic przegrał w dwumeczu z Juventusem 5:0 i odpadł z Ligi Mistrzów (porażki: 0:3 na Celtic Park i 2:0 na Juventus Stadium). 21 kwietnia Celtic pokonał w spotkaniu ligowym Inverness CT 4:1, czym zapewnił sobie 44. tytuł Mistrza Szkocji. 26 maja Celtic zdobył 36. Puchar Szkocji. Na Hampden Park Celtic pokonał w finale tych rozgrywek Hibernian 3:0. W II rundzie eliminacji kolejnej odsłony Ligi Mistrzów zespół wyeliminował z rozgrywek zespół z Irlandii Północnej Cliftonville F.C. 5:0 w dwumeczu oraz w kolejnej fazie rozgrywek szwedzki IF Elfsborg 1:0. W ostatniej rundzie eliminacji decydującej o grze w fazie grupowej Ligi Mistrzów Celtic zmierzył się z kazachskim Szachtiorem Karaganda sensacyjnie przegrywając pierwszy mecz na wyjeździe 2:0[2]. W meczu na Celtic Park gospodarze zwyciężyli 3:0 i awansowali do fazy grupowej[3].
  • 2014 – Mistrz Szkocji w II fazie kwalifikacyjnej do Ligi Mistrzów trafił na islandzki KR Reykjavík, który został pokonany w dwumeczu 5:0. Następnym rywalem, z którym przyszło się mierzyć The Bhoys była warszawska Legia. Pierwsze spotkanie zakończyło się zwycięstwem warszawian 4:1, natomiast w drugim meczu zespół ze stolicy polski został ukarany walkowerem za wprowadzenie gracza, który był nieuprawniony do gry. Celtic F.C. awansował do rundy play-off, w której toczył walkę ze słoweńskim Mariborem. Maribor awansował do fazy grupowej Ligi mistrzów, natomiast Celtom pozostała gra w fazie grupowej Ligi Europy, w której mierzyli się z RB Salzburg (2:2 i 1:3), Dinamem Zagrzeb (1:0 i 3:4) oraz z rumuńską Astrą (2:1 i 1:1).
  • 2015 - Celtic awansował do fazy pucharowej, w której musiał uznać wyższość Interu Mediolan (3:3 i 1:0). Drużyna z Celtic Park wygrała Puchar Ligi Szkockiej (w finale z Dundee United 2:0), w którym zagrała 4 mecze, osiągając stosunek bramek 13:0. Celtic zdobywa na trzy kolejki przed końcem rozgrywek mistrzostwo Szkocji. Jest to 46. oraz czwarty z rzędu tytuł mistrzowski[4].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy krajowe[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Szkocji (46 razy):
    • 1893, 1894, 1896, 1898, 1905, 1906, 1907, 1908, 1909, 1910, 1914, 1915, 1916, 1917, 1919, 1922, 1926, 1936, 1938, 1954, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1977, 1979, 1981, 1982, 1986, 1988, 1998, 2001, 2002, 2004, 2006, 2007, 2008, 2012, 2013, 2014, 2015
  • Puchar Szkocji (36 razy):
    • 1892, 1899, 1900, 1904, 1907, 1908, 1911, 1912, 1914, 1923, 1925, 1927, 1931, 1933, 1937, 1951, 1954, 1965, 1967, 1969, 1971, 1972, 1974, 1975, 1977, 1980, 1985, 1988, 1989, 1995, 2001, 2004, 2005, 2007, 2011, 2013
  • Puchar Ligi Szkockiej (15 razy):
    • 1957, 1958, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1975, 1983, 1998, 2000, 2001, 2006, 2009, 2015
  • Finał Pucharu Szkocji (19 razy):
    • 1889, 1893, 1894, 1901, 1902, 1909, 1926, 1928, 1955, 1956, 1961, 1963, 1966, 1970, 1973, 1984, 1990, 1999, 2002
  • Finał Pucharu Ligi Szkockiej (15 razy):
    • 1965, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1978, 1984, 1987, 1991, 1995, 2003, 2011, 2012

Inne sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Puchar Glasgow (33 razy)
    • 1891, 1892, 1895, 1896, 1905, 1906, 1907, 1908, 1910, 1916, 1917, 1920, 1921, 1927, 1928, 1929, 1931, 1939, 1941, 1949, 1956, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1970, 1975, 1982, 2008, 2011, 2014, 2015
  • Glasgow Charity Cup (26 razy)
    • 1892, 1894, 1895, 1896, 1899, 1903, 1905, 1908, 1912, 1913, 1914, 1915, 1916, 1917, 1918, 1920, 1921, 1924, 1926, 1936, 1937, 1943, 1950, 1953, 1959, 1961
  • North Eastern Cup (2 razy)
    • 1889, 1890
  • British League Cup (1 raz)
    • 1902
  • Ferencváros Vase (1 raz)
    • 1914
  • Navy and Army War Fund Shield (1 raz)
    • 1918
  • Empire Exhibition Trophy (1 raz)
    • 1938
  • Victory In Europe Cup (1 raz)
    • 1945
  • Saint Mungo Cup (1 raz)
    • 1951
  • Coronation Cup (1 raz)
    • 1953
  • Alfredo di Stefano Trophy (1 raz)
    • 1967
  • CNE Cup of Champions (1 raz)
    • 1968
  • Drybrough Cup (1 raz)
    • 1974
  • Translink Cup (1 raz)
    • 2009
  • World of Soccer Cup (1 raz)
    • 1977
  • Feyenoord Tournament (1 raz)
    • 1981
  • Dubai Gold Cup (1 raz)
    • 1989
  • Wembley Cup (1 raz)
    • 2009
  • Fenway Football Challenge (1 raz)
    • 2010
  • Jock Stein Friendship Cup (5 razy)
    • 2006, 2007, 2008, 2009, 2010

Old Firm Derby[edytuj | edytuj kod]

Old Firm Derby (sc. Auld Firm) – popularna nazwa piłkarskich derbów Glasgow, rozgrywanych pomiędzy Celtikiem a Rangers Oba kluby zmonopolizowały rozgrywki Scottish Premier League, zdobywając łącznie – 69 pucharów Szkocji i 99 tytułów mistrzowskich na 112 możliwych (stan na 2014). Początkowo terminu Old Firm używano w ironicznym znaczeniu, podkreślając monotonię szkockiej ligi, zdominowanej przez kluby z Glasgow. Obecnie są to jedne z najpopularniejszych derbów piłkarskich na świecie oraz stanowią ważne wydarzenie w Szkocji.

Oprócz typowej rywalizacji sportowej podłoże derbów ma również charakter religijno-kulturowy. Zwolennicy Rangers F.C. tradycyjnie utożsamiani są z protestancką, rojalistyczną częścią szkockiego społeczeństwa, popierającą pozostanie kraju w ramach Wielkiej Brytanii. Fani Celticu są z kolei w dużej mierze potomkami irlandzkiej imigracji zarobkowej, przybyłej do Glasgow głównie w okresie rewolucji przemysłowej. Stąd też dość powszechnie łączy się ich z katolicką strefą wpływów. Podteksty te sprawiły, że mecze derbowe należą do bardzo widowiskowych spotkań, a każdy klub traktuje je bardzo prestiżowo.

Statystyka[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki Mecze Zwycięstwa Rangers F.C. Remisy Zwycięstwa Celtic F.C.
Scottish Premier League 304 119 85 100
Puchar Szkocji 48 16 9 23
Puchar Ligi Szkockiej 48 24 2 22
Razem 400 159 96 145
 Osobny artykuł: Old Firm.

Na górę strony | Początek wątku

Celtic Park[edytuj | edytuj kod]

Celtic Park jest stadionem piłkarskim w Glasgow, w Szkocji. Jest to główny stadion klubu piłkarskiego Celtic F.C. Stadion ten wszystkie miejsca ma siedzące (betonowe ławki), dzięki temu oprócz nazwy Parkhead (z angielskiego – betonowiec), stadion nosi również przydomek Paradise – nadany przez kibiców. Pojemność stadionu wynosi 60 355 widzów, którzy przeważnie zapełniają trybuny do ostatniego miejsca. Warto dodać też, że zdaniem angielskiego Daily Mail atmosfera jaką stwarzają kibice na Celtic Park jest trzecią w europie tuż za Camp Nou (stadion hiszpańskiej FC Barcelony) i Anfield Road (stadion angielskiego Liverpoolu).

Celtic przeniósł się z „rdzennego” Celtic Park do obecnego miejsca w 1892. Stadion przeszedł 4 remonty; W trakcie jednego z nich w 1988, powstało charakterystyczne wejście z czerwonej cegły prowadzące na trybunę główną. Ostatnia modernizacja miała miejsce w połowie lat 90. i miała na celu przystosowanie stadionu do norm wyznaczonych przez Raport Taylora. Projektantem trybuny głównej jest Archibald Leitch – architekt, który zaprojektował również stadiony klubów: Rangers F.C., Sunderland A.F.C. i Everton F.C..

Stadion składa się obecnie z czterech trybun:

  • North Stand (trybuna północna – dawniej zwana „The Jungle”),
  • West Stand (trybuna zachodnia – Jock Stein Stand),
  • East Stand (trybuna wschodnia – Lisbon Lions Stand),
  • South Stand (trybuna południowa – Main Stand).

Dla kibiców gości przewidziana jest trybuna East Stand. Na stadionie tym znajduje się 96 miejsc dla kibiców gospodarzy i 10 dla fanów gości, poruszających się na wózkach inwalidzkich. W zachodniej części trybun znajduje się pięć specjalistycznych toalet, a we wschodniej dwie toalety dla kibiców niepełnosprawnych. W części East Stand jest ulokowana siedziba policji, natomiast w sekcji South Stand mieści się muzeum Celticu.

  • Stadion notuje najwyższe frekwencje kibiców podczas Old Firm Derby. W 1938 roku odnotowano największą frekwencję – 92 000 widzów (mecz derbowy z Rangers).
Celtic Park – widok trybun
  • Jest to największy stadion w Szkocji i trzeci co do wielkości w Wielkiej Brytanii (zaraz po Old Trafford i Wembley).
  • Południowo-zachodnią część część Lisbon Lions Stand zajmują goście, jednak wyjątkiem są mecze derbowe, kiedy kibice rywali zajmują połowę East Stand.
  • W 1997 roku Celtic Park został nagrodzony za zapewnienie odpowiednich warunków niepełnosprawnym kibicom (96 miejsc dla kibiców gospodarzy i 10 dla przyjezdnych, którzy poruszają się na wózkach inwalidzkich).
  • Możliwy jest wynajem stadionu.


 Osobny artykuł: Celtic Park.

Na górę strony | Początek wątku

Hymn klubu[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnym hymnem Celticu Glasgow jest Soldier Song:

Wielka Brytania
We’ll sing a song, a soldiers song, with cheering rousing chorus,
As round our blazing fire we throng, the starry heavens o’er us;
Impatient for the coming fight, as we await the morning light,
Here in the silence of the night, we’ll chant a soldiers song
Soldiers are we, whose lives are pledged to Ireland
Some have come from a land beyond the wave,
Sworn to be free, no more our ancient sireland
Shall shelter the despot or the slave.
Tonight we’ll man the Bearna Baoghail,
In Erins cause come woe or weal,
Mid cannons roar and rifle’s peal,
We’ll chant a soldiers’s song.
In valley green on towering crag, our fathers fought before us
And conquered 'neath the same old flag thats proudly floating o’er us;
We’re children of a fighting race
That never yet has known disgrace
And as we march the foe to face
We’ll chant a soldier’s song.
Sons of the Gael, men of the Pale, the long watched day is breaking
The serried ranks of Innisfail shall set the tyrant quaking;
Our campfires now are burning low,
See in the east the silvery glow,
Out yonder waits the Saxon foe,
Then chant a soldier’s song.

Na górę strony | Początek wątku

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Imię i nazwisko Narodowość Od Do
Willie Malley Szkocja 1897 1940
Jimmy McGrory Szkocja 1940 1965
Jock Stein Szkocja 1965 1978
Billy McNeill Szkocja 1978 1983
David Hay Szkocja 1983 1987
Billy McNeill Szkocja 1987 1991
Liam Brady Irlandia 1991 1992
Tommy Burns Szkocja 1992 1994
Wim Jansen Holandia 1997 1998
Jozef Vengloš Słowacja 1998 1999
John Barnes Anglia 1999 2000
Kenny Dalglish Szkocja 2000 2000
Martin O'Neill Irlandia Północna 2000 2005
Gordon Strachan Szkocja 2005 2009
Tony Mowbray Anglia 2009 2010
Neil Lennon Irlandia Północna 2010 2014
Ronny Deila Norwegia 2014 teraz

Na górę strony | Początek wątku

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Celtic F.C..

Skład w sezonie 2014/2015[edytuj | edytuj kod]

stan na 2 lutego 2015

Nr Poz. Piłkarz
2 OB Walia Adam Matthews
3 OB Honduras Emilio Izaguirre
4 OB Nigeria Efe Ambrose
5 OB Holandia Virgil van Dijk
6 PO Izrael Nir Bitton
8 PO Szkocja Scott Brown (kapitan)
10 NA Irlandia Anthony Stokes
11 PO Holandia Derk Boerrigter
12 NA Serbia Stefan Šćepović
14 PO Szkocja Stuart Armstrong
15 PO Szkocja Kris Commons
16 PO Szkocja Gary Mackay-Steven
18 PO Australia Tom Rogić
21 OB Szkocja Charlie Mulgrew (wice-kapitan)
23 OB Szwecja Mikael Lustig
Nr Poz. Piłkarz
24 BR Polska Łukasz Załuska
25 PO Norwegia Stefan Johansen
26 BR Szkocja Craig Gordon
27 PO Bułgaria Aleksandar Tonev wypożyczony z (Aston Villi)
28 NA Szkocja Leigh Griffiths
31 PO Szkocja John Herron
32 PO Ghana Mubarak Wakaso (wypożyczony z Rubinia Kazań)
34 OB Irlandia Eoghan O'Connell
38 BR Włochy Leonardo Fasan
41 OB Anglia Darnell Fisher
42 PO Szkocja Callum McGregor
49 NA Szkocja James Forrest
53 PO Szkocja Liam Henderson
54 PO Szkocja Jamie Lindsay
54 OB Szkocja Calum Waters
PO Irlandia Północna Michael Duffy

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
17 NA Gwinea Bissau Amido Baldé (do Waasland-Beveren)
19 NA Islandia Hólmbert Friðjónsson (do Brøndby IF)
20 NA Finlandia Teemu Pukki (do Brøndby IF)
Nr Poz. Piłkarz
36 PO Australia Jackson Irvine (do Ross County)
44 OB Szkocja Marcus Fraser (do Cowdenbeath)
46 PO Szkocja Dylan McGeouch (do Hibernian)

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Rekordy klubowe

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]