Angelo Amato

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Angelo Amato
kardynał diakon
Angelo Amato
Herb Angelo Amato Sufficit gratia mea
Wystarczy mojej łaski
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1938
Włochy Molfetta
prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Okres sprawowania od 9 lipca 2008
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 22 grudnia 1967
Nominacja biskupia 19 grudnia 2002
Sakra biskupia 6 stycznia 2003
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny S. Maria in Aquiro
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 2003
Miejscowość Watykan
Miejsce bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Leonardo Sandri
Antonio Maria Vegliò

Angelo Amato SDB (ur. 8 czerwca 1938 w Molfetta) – włoski biskup rzymskokatolicki, salezjanin, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kardynał diakon.

Życiorys[edytuj]

Wstąpiwszy do zgromadzenia salezjanów, po nowicjacie uczęszczał do liceum salezjańskiego w Katanii. Następnie studiował filozofię i teologię w Rzymie. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1967. Studiował na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim, a od 1968 na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jego specjalizacja to chrystologia. W 1972 zaczął wykładać na Uniwersytecie Salezjańskim jako adiunkt. W 1974 obronił doktorat na temat wypowiedzi trydenckich dotyczących konieczności spowiedzi sakramentalnej w kanonach 6-9 XIV Sesji. Promotorem był jezuita Zoltan Alszeghy. W latach 1978-1979 był stypendystą Patriarchatu Ekumenicznego w Konstantynopolu i w Salonikach i przebywał w prawosławnym klasztorze Moni Vlatadon, siedzibie renomowanego Patriarchalnego Instytutu Studiów Patrystycznych. Równocześnie studiował na Uniwersytecie w Salonikach. W 1988 spędził rok w Washington D. C. w USA, gdzie zaczął studiować teologię religii. Był wykładowcą dogmatyki na Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie i przez 12 lat (1981-1987 oraz 1993-1997) dziekanem Wydziału Teologicznego. W 1991 był prorektorem, a w latach 1997-2000 wicerektorem tej uczelni. Był konsultorem Kongregacji Nauki Wiary i Papieskiej Rady Popierania Jedności Chrześcijan, a także Kongregacji ds. Biskupów. 19 grudnia 2002 został wybrany biskupem tytularnym Sili i sekretarzem Kongregacji Nauki Wiary, gdzie pracował pod kierunkiem najpierw Josepha Ratzingera, późniejszego papieża Benedykta XVI, a następnie kard. Williama Josepha Levady. Był współautorem deklaracji Dominus Iesus. Został konsekrowany na biskupa 6 stycznia 2003 przez papieża Jana Pawła II. Współkonsekratorami byli abp Leonardo Sandri i abp Antonio Maria Vegliò. 9 lipca 2008 został mianowany przez Benedykta XVI Prefektem Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych. 28 września 2008 roku przewodniczył w Białymstoku beatyfikacji ks. Michała Sopoćki. 6 czerwca 2010 roku przewodniczył w Warszawie beatyfikacji ks. Jerzego Popiełuszki. 9 czerwca 2013 roku przewodniczył beatyfikacji Zofii Czeskiej i matki Małgorzaty Łucji Szewczyk w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.

20 października 2010 papież ogłosił jego nominację kardynalską, zaś 20 listopada zostaje oficjalnie (wraz z 23 kandydatami) uznany za kardynała.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

W czerwcu 2013, w związku z ukończeniem 75 lat, papież Franciszek zlecił mu dalsze sprawowanie urzędu prefekta Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych[1].

Myśl teologiczna[edytuj]

Amato zajmuje się głównie zagadnieniami chrystologicznymi, choć nie brak wśród jego pism również przyczynków z zakresu mariologii i eklezjologii. Według niego prawdziwym traktatem chrystologicznym jest sam Jezus, misterium Jego dzieła zbawczego. To wskazuje na konieczność podejścia z wielką pokorą do podejmowanych zagadnień. Nie mogą się więc one stać przedmiotem widzianym z zewnątrz, opisywanym przez zdystansowanego doń badacza, ale mają być odczytywane sercem. Chodzi mu o odmitologizowanie postrzegania Boga, postaci Jezusa Chrystusa, a jednocześnie demitologizacji chrystologii jako takiej.

Chrystologia ta nie jest efektem czysto akademickich rozważań, tzn. oglądem z zewnątrz dokonywanym przez kogoś niezaangażowanego, ale raczej jest skutkiem interakcji zachodzącej między samym Jezusem a słuchającym Jego słów. Chrystologia więc jest w pierwszym rzędzie tworzona przez samego Jezusa. W refleksji chrystologicznej, jako zaangażowaniu się człowieka wierzącego w interpretację i próbę zgłębienia tajemnicy Zbawiciela, pierwszym z istotnych faktów jest Wcielenie. To właśnie jemu Amato rezerwuje kluczowe miejsce w swojej chrystologii.

Chrystologia ta jest próbą dialogu z powspółczesnością poprzez analizę źródeł i wielowiekowej refleksji nad zagadnieniami chrystologicznymi. W dziele Amato jest pewien schemat, wokół którego skupia się rozumowanie. Jego refleksja dotycząca Chrystusa rozpoczyna się od spojrzenia na Jezusa z zewnątrz, czyli od tego w jaki sposób odczytywana była i jest Jego postać poza chrześcijaństwem i w kulturze współczesnej, poprzez spojrzenie „od środka”, czyli określoną wizję teologiczną Chrystusa, aż do wskazania Jego uniwersalizmu zbawczego.

Publikacje[edytuj]

  • Gesù il Signore. Saggio di cristologia, Bologna, Edizioni Dehoniane 1994.
  • Il Vangelo del Padre, Roma, Dehoniane 1992.
  • Amato Angelo – dal Covolo Enrico – Triacca Achille M. (Edd.), La catechesi al traguardo, Roma, LAS 1997.
  • Amato Angelo – Maffei Giuseppe (Edd.), Super fundamentum Apostolorum. Studi in onore di S. Em. il Cardinale A.M. Javierre Ortas, Roma, LAS 1997.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]


Poprzednik
Leoncio Leviste Lat
Template-Metropolitan Archbishop.svg Arcybiskup tytularny Sila
19 grudnia 2002-20 listopada 2010
Template-Metropolitan Archbishop.svg Następca
Savio Hon Tai-Fai
Poprzednik
Tarcisio Bertone
Emblem of the Papacy SE.svg Sekretarz Kongregacji Nauki Wiary
20022008
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Luis Ladaria Ferrer