Robert Sarah

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Robert Sarah
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Robert Sarah (2015)
Herb duchownego Sufficit tibi gratia mea
Wystarczy ci mojej łaski
Kraj działania Watykan
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1945
Ourous
Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów
Okres sprawowania 2014–2021
Przewodniczący Papieskiej Rady „Cor Unum
Okres sprawowania 2010–2014
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 20 lipca 1969
Nominacja biskupia 13 sierpnia 1979
Sakra biskupia 8 grudnia 1979
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny św. Jana Bosko w Via Tuscolana
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 grudnia 1979
Miejscowość Konakry
Miejsce katedra Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Giovanni Benelli
Współkonsekratorzy Luc Auguste Sangaré
Jean Orchampt

Robert Sarah (ur. 15 czerwca 1945 w Ourous) – gwinejski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita Konakry w latach 1979–2001, administrator apostolski Kankan w latach 1979–1993, sekretarz Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów w latach 2001–2010, przewodniczący Papieskiej Rady „Cor Unum w latach 2010–2014, kardynał od 2010 (najpierw w stopniu diakona, w 2021 promowany do stopnia prezbitera), prefekt Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w latach 2014–2021.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Święcenia kapłańskie przyjął w wieku 24 lat z rąk biskupa Raymonda-Marii Tchidimbo. Studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim oraz w Studium Biblicum Franciscanum w Jerozolimie.

13 sierpnia 1979 został mianowany przez Jana Pawła II biskupem diecezji Konakry. Sakry biskupiej udzielił mu kardynał Giovanni Benelli. W chwili przyjęcia święceń biskupich w wieku 34 był najmłodszym biskupem rzymskokatolickim na świecie. W latach 1985–2001 pełnił funkcję przewodniczącego Konferencji Biskupów Gwinei.

1 października 2001 został wezwany do Watykanu, gdzie objął urząd sekretarza w Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, którą kierował wówczas kardynał Crescenzio Sepe.

7 października 2010 Benedykt XVI mianował go przewodniczącym Papieskiej Rady Cor Unum, koordynującej działalność charytatywną Kościoła. Zastąpił na tym stanowisku niemieckiego kardynała Paula Josefa Cordesa. Dwa tygodnie później ogłoszona została decyzja o jego kreacji kardynalskiej. Biret kardynalski odebrał podczas konsystorzu 20 listopada 2010.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

24 listopada 2014 papież Franciszek mianował go prefektem Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów[1]. Zastąpił na tym stanowisku kard. Antonio Cañizaresa Lloverę – mianowanego metropolitą Walencji. 20 lutego 2021 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z pełnionego urzędu[2][3].

3 maja 2021 podczas konsystorza papież Franciszek podniósł go do rangi kardynała prezbitera. W związku z tym awansem już nie ogłosi ewentualnego wyboru nowego papieża, który ogłasza najstarszy kardynał diakon[4].

8 kwietnia 2021 papież Franciszek mianował go członkiem Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich[5].

Wizyty w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W dniu 15 marca 2016 r. w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie miała miejsce prezentacja jego wywiadu rzeki[6], który ukazał się jako książka pt. Bóg albo nic: rozmowa o wierze nakładem Wydawnictwa Sióstr Loretanek[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

W języku polskim ukazały się następujące publikacje:

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Wypowiada się jako zdecydowany orędownik obrony tradycyjnej katolickiej nauki na temat rodziny, moralności seksualnej i prawa do życia oraz potępiania islamskiego radykalizmu; opowiada się za zwalczaniem zachodnich homoseksualnych i aborcyjnych ideologii[8]. Jest zdecydowanym przeciwnikiem gender, feminizmu, sekularyzmu i idei związków partnerskich, które wraz z fundamentalizmem muzułmańskim porównuje do nazizmu i komunizmu oraz do apokaliptycznych Bestii[9][10][11][12]. Często jest przedstawiany jako krytyk do reform liturgicznych Soboru Watykańskiego II, będąc przychylnym tradycji mszy trydenckiej[13][14], choć w rzeczywistości jest to krytyka złego odczytania soborowych reform utrudniającego ukierunkowanie liturgii na Boga[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mark Greaves: Cardinal Sarah appointed head of Vatican congregation for liturgy (ang.). Catholic Herald. [dostęp 2014-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-28)].
  2. Cardinal R. Sarah: Tweet (ang.). 2021-02-20. [dostęp 2021-07-23].
  3. Rinuncia del Prefetto della Congregazione per il Culto Divino e la Disciplina dei Sacramenti (wł.). press.vatican.va, 2021-02-20. [dostęp 2021-02-20].
  4. Katolicka Agencja Informacyjna KAI, Kard. Sarah nie ogłosi już wyboru nowego papieża | eKAI, eKAI | Portal Katolickiej Agencji Informacyjnej, 4 maja 2021 [dostęp 2021-05-06].
  5. Watykan: kard. Sarah członkiem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. s. misyjne.pl. [dostęp 2021-05-08].
  6. Warszawa: prezentacja książki kard. Roberta Saraha "Bóg albo nic" – ekai.pl
  7. Bóg albo nic. Rozmowa o wierze – sklep.loretanki.pl. [dostęp 2016-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-11)].
  8. Jeffrey Gettleman, Laurie Goodstein, A more conservative Catholic Church awaits pope Francis in Africa, „New York Times” [dostęp 2019-06-30] (ang.).
  9. Edward Pentin: Cardinal Sarah's Intervention. ISIS and gender ideology are like Apocalyptic (ang.). National Catholic Register. [dostęp 2019-06-30].
  10. Edward Pentin: Cardinals responds to U.N.S> criticism of Africa's Social Policies (ang.). National Catholic Register. [dostęp 2019-06-30].
  11. Paddy Agnew: Homosexual unions a problem for humanity says cardinal (ang.). Irish Times. [dostęp 2019-06-30].
  12. Andrea Gagliarducci: African Cardinal: pressure groups behind push to change Church teaching (ang.). Catholic News Agency. [dostęp 2019-06-30].
  13. Vatican Liturgy chief urges priests to celebrate mass facing East (ang.). Catholic Herald. [dostęp 2019-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)].
  14. Cardinal Sarah at sacra liturgia conference (ang.). Catholic Herald. [dostęp 2019-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)].
  15. Instytut Gość Media, Kard. Sarah: Nigdy nie sprzeciwiłem się Papieżowi, www.gosc.pl, 10 marca 2021 [dostęp 2021-03-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]