Robert Sarah

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Robert Sarah
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Robert Sarah (2015)
Herb duchownego Sufficit tibi gratia mea
Wystarczy ci mojej łaski
Kraj działania

Gwinea, Watykan

Data i miejsce urodzenia

15 czerwca 1945
Ourous

Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów
Okres sprawowania

2014–2021

Przewodniczący Papieskiej Rady „Cor Unum
Okres sprawowania

2010–2014

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

20 lipca 1969

Nominacja biskupia

13 sierpnia 1979

Sakra biskupia

8 grudnia 1979

Kreacja kardynalska

20 listopada 2010
Benedykt XVI

Kościół tytularny

św. Jana Bosko w Via Tuscolana

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

8 grudnia 1979

Miejscowość

Konakry

Miejsce

katedra Najświętszej Maryi Panny

Konsekrator

Giovanni Benelli

Współkonsekratorzy

Luc Auguste Sangaré
Jean Orchampt

Robert Sarah (ur. 15 czerwca 1945 w Ourous) – gwinejski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita Konakry w latach 1979–2001, administrator apostolski Kankan w latach 1979–1993, sekretarz Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów w latach 2001–2010, przewodniczący Papieskiej Rady „Cor Unum w latach 2010–2014, kardynał od 2010 (najpierw w stopniu diakona, w 2021 promowany do stopnia prezbitera), prefekt Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w latach 2014–2021.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Święcenia kapłańskie przyjął w wieku 24 lat z rąk biskupa Raymonda-Marii Tchidimbo. Studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim oraz w Studium Biblicum Franciscanum w Jerozolimie.

13 sierpnia 1979 został mianowany przez Jana Pawła II biskupem diecezji Konakry. Sakry biskupiej udzielił mu kardynał Giovanni Benelli. W chwili przyjęcia święceń biskupich w wieku 34 był najmłodszym biskupem rzymskokatolickim na świecie. W latach 1985–2001 pełnił funkcję przewodniczącego Konferencji Biskupów Gwinei.

1 października 2001 został wezwany do Watykanu, gdzie objął urząd sekretarza w Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, którą kierował wówczas kardynał Crescenzio Sepe.

7 października 2010 Benedykt XVI mianował go przewodniczącym Papieskiej Rady Cor Unum, koordynującej działalność charytatywną Kościoła. Zastąpił na tym stanowisku niemieckiego kardynała Paula Josefa Cordesa. Dwa tygodnie później ogłoszona została decyzja o jego kreacji kardynalskiej. Biret kardynalski odebrał podczas konsystorzu 20 listopada 2010.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

24 listopada 2014 papież Franciszek mianował go prefektem Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów[1]. Zastąpił na tym stanowisku kard. Antonio Cañizaresa Lloverę – mianowanego metropolitą Walencji. 20 lutego 2021 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z pełnionego urzędu[2][3].

3 maja 2021 podczas konsystorza papież Franciszek podniósł go do rangi kardynała prezbitera. W związku z tym awansem już nie ogłosi ewentualnego wyboru nowego papieża, który ogłasza najstarszy kardynał diakon[4].

8 kwietnia 2021 papież Franciszek mianował go członkiem Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich[5].

Wizyty w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W dniu 15 marca 2016 r. w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie miała miejsce prezentacja jego wywiadu rzeki[6], który ukazał się jako książka pt. Bóg albo nic: rozmowa o wierze nakładem Wydawnictwa Sióstr Loretanek[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

W języku polskim ukazały się następujące publikacje:

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Wypowiada się jako zdecydowany orędownik obrony tradycyjnej katolickiej nauki na temat rodziny, moralności seksualnej i prawa do życia oraz potępiania islamskiego radykalizmu; opowiada się za zwalczaniem zachodnich homoseksualnych i aborcyjnych ideologii[8]. Jest zdecydowanym przeciwnikiem gender, feminizmu, sekularyzmu i idei związków partnerskich, które wraz z fundamentalizmem muzułmańskim porównuje do nazizmu i komunizmu oraz do apokaliptycznych Bestii[9][10][11][12]. Często jest przedstawiany jako krytyk do reform liturgicznych Soboru Watykańskiego II, będąc przychylnym tradycji mszy trydenckiej[13][14], choć w rzeczywistości jest to krytyka złego odczytania soborowych reform utrudniającego ukierunkowanie liturgii na Boga[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mark Greaves: Cardinal Sarah appointed head of Vatican congregation for liturgy. Catholic Herald. [dostęp 2014-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-28)]. (ang.).
  2. Cardinal R. Sarah: Tweet. 2021-02-20. [dostęp 2021-07-23]. (ang.).
  3. Rinuncia del Prefetto della Congregazione per il Culto Divino e la Disciplina dei Sacramenti. press.vatican.va, 2021-02-20. [dostęp 2021-02-20]. (wł.).
  4. Katolicka Agencja Informacyjna KAI, Kard. Sarah nie ogłosi już wyboru nowego papieża | eKAI, eKAI | Portal Katolickiej Agencji Informacyjnej, 4 maja 2021 [dostęp 2021-05-06].
  5. Watykan: kard. Sarah członkiem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. s. misyjne.pl. [dostęp 2021-05-08].
  6. Warszawa: prezentacja książki kard. Roberta Saraha "Bóg albo nic" – ekai.pl
  7. Bóg albo nic. Rozmowa o wierze – sklep.loretanki.pl. [dostęp 2016-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-11)].
  8. Jeffrey Gettleman, Laurie Goodstein, A more conservative Catholic Church awaits pope Francis in Africa, „The New York Times [dostęp 2019-06-30] (ang.).
  9. Edward Pentin: Cardinal Sarah's Intervention. ISIS and gender ideology are like Apocalyptic. National Catholic Register. [dostęp 2019-06-30]. (ang.).
  10. Edward Pentin: Cardinals responds to U.N.S> criticism of Africa's Social Policies. National Catholic Register. [dostęp 2019-06-30]. (ang.).
  11. Paddy Agnew: Homosexual unions a problem for humanity says cardinal. Irish Times. [dostęp 2019-06-30]. (ang.).
  12. Andrea Gagliarducci: African Cardinal: pressure groups behind push to change Church teaching. Catholic News Agency. [dostęp 2019-06-30]. (ang.).
  13. Vatican Liturgy chief urges priests to celebrate mass facing East. Catholic Herald. [dostęp 2019-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)]. (ang.).
  14. Cardinal Sarah at sacra liturgia conference. Catholic Herald. [dostęp 2019-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)]. (ang.).
  15. Instytut Gość Media, Kard. Sarah: Nigdy nie sprzeciwiłem się Papieżowi, www.gosc.pl, 10 marca 2021 [dostęp 2021-03-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]