Stanisław Ryłko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Ryłko
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Stanisław Ryłko (2018)
Herb duchownego Lux mea Christus
Chrystus moim światłem
Kraj działania Włochy
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1945
Andrychów
Archiprezbiter bazyliki Matki Bożej Większej
Okres sprawowania od 2017
Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich
Okres sprawowania 2003–2016
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 30 marca 1969
Nominacja biskupia 20 grudnia 1995
Sakra biskupia 6 stycznia 1996
Kreacja kardynalska 24 listopada 2007
Benedykt XVI
Kościół tytularny bazylika Najświętszego Serca Chrystusa Króla w Rzymie
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki II Klasy Orderu Zasługi RFN
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1996
Miejscowość Watykan
Miejsce bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Giovanni Battista Re
Jorge María Mejía

Stanisław Marian Ryłko (ur. 4 lipca 1945 w Andrychowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk społecznych, biskup od 1996, arcybiskup od 2003, kardynał diakon w latach 2007–2018, kardynał prezbiter od 2018, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich w latach 2003–2016, archiprezbiter bazyliki Matki Bożej Większej od 2017, członek Papieskiej Komisji ds. Państwa Watykańskiego od 2018.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 lipca 1945 w Andrychowie. Kształcił się w miejscowym Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie, gdzie w 1963 złożył świadectwo dojrzałości. W latach 1963–1969 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej[1]. Święceń prezbiteratu udzielił mu w katedrze na Wawelu 30 marca 1969 kardynał Karol Wojtyła, arcybiskup metropolita krakowski[1][2]. W 1971 uzyskał licencjat z teologii moralnej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie, zaś w latach 1972–1978 kontynuował studia w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie uzyskał doktorat w zakresie nauk społecznych[3].

W latach 1969–1971 był wikariuszem w parafii św. Marii Magdaleny w Poroninie[4]. Po ukończeniu studiów doktorskich w latach 1978–1987 pełnił funkcję wicerektora Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, jednocześnie wykładając teologię pastoralną i socjologię na Papieskiej Akademii Teologicznej[5]. Ponadto w 1979 został mianowany sekretarzem Komisji ds. Apostolstwa Świeckich Konferencji Episkopatu Polski[3][5]. W 1987 powrócił do Rzymu, gdzie rozpoczął pracę jako kierownik biura Sekcji Młodzieżowej Papieskiej Rady ds. Świeckich, uczestnicząc w organizacji Światowych Dni Młodzieży w Santiago de Compostela w 1989, w Częstochowie w 1991 i w Denver w 1993[6]. W latach 1992–1995 pracował w sekcji polskiej Sekretariatu Stanu[7].

20 grudnia 1995 został mianowany przez papieża Jana Pawła II sekretarzem Papieskiej Rady ds. Świeckich i biskupem tytularnym Noviki[2]. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1996 w bazylice św. Piotra na Watykanie[2]. Udzielił mu ich sam papież, któremu asystowali arcybiskupi Giovanni Battista Re, substytut w sekcji spraw ogólnych Sekretariatu Stanu, i Jorge María Mejía, sekretarz Kongregacji ds. Biskupów[1]. Jako dewizę biskupią wybrał słowa „Lux mea Christus” (Chrystus moim światłem)[1].

4 października 2003 papież Jan Paweł II mianował go przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Świeckich i wyniósł go do godności arcybiskupa[8]. Był organizatorem Światowych Dni Młodzieży w Kolonii w 2005, w Sydney w 2008, w Madrycie w 2011 i w Rio de Janeiro w 2013[6]. Na stanowisku był potwierdzany przez kolejnych papieży: Benedykta XVI 21 kwietnia 2005[9] i Franciszka 16 marca 2013[10][2]. 1 września 2016, wraz z wcieleniem Rady do Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia, przestał pełnić funkcję przewodniczącego[1][2].

28 grudnia 2016 papież Franciszek ustanowił go archiprezbiterem bazyliki Matki Bożej Większej na miejsce odchodzącego na emeryturę kardynała Santosa Abril y Castelló[11][5]. Ingres do papieskiej bazyliki odbył 2 lutego 2017[12].

17 października 2007 podczas audiencji generalnej papież Benedykt XVI ogłosił, że mianował go kardynałem[13], a na konsystorzu 24 listopada 2007 kreował go kardynałem diakonem bazyliki Najświętszego Serca Chrystusa Króla[14]. 30 maja 2008 objął swój kościół tytularny[2][15]. 19 maja 2018 papież Franciszek promował go do rangi kardynała prezbitera z zachowaniem dotychczasowej diakonii na zasadzie pro hac vice[16][17]. Został członkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Kongregacji ds. Biskupów, Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji i Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej[1][6]. Ponadto 10 marca 2015 papież Franciszek mianował go członkiem Papieskiego Komitetu ds. Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych[18], a 11 sierpnia 2018 – członkiem Papieskiej Komisji ds. Państwa Watykańskiego[19]. Uczestniczył w Synodach Biskupów w 2005, 2008, 2009 i 2014[1]. Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka[1].

Był współkonsekratorem w trakcie sakry biskupiej sekretarza Papieskiej Rady ds. Świeckich Josefa Clemensa (2004), a także biskupów pomocniczych krakowskich Grzegorza Rysia i Damiana Muskusa (2011)[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 9 listopada 2009 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[20][21]. Z kolei postanowieniem prezydenta RP Andrzeja Dudy z 6 listopada 2015 został odznaczony Krzyżem Wielkim tego samego orderu[22][23].

10 kwietnia 2008 otrzymał Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec z rąk ambasadora Niemiec przy Stolicy Apostolskiej Hansa-Henninga Horstmanna nadany przez prezydenta Niemiec Horsta Köhlera[24].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Nota biograficzna Stanisława Ryłki w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy (ang.). cardinals.fiu.edu. [dostęp 2021-05-02].
  2. a b c d e f g Stanisław Ryłko (ang.). catholic­hierarchy.org. [dostęp 2021-05-02].
  3. a b Nota biograficzna Stanisława Ryłki na stronie Papieskiej Rady ds. Świeckich (wł.). laity.va. [dostęp 2021-05-02].
  4. Odpust i złoty jubileusz kapłaństwa kardynała Stanisława Ryłko w Poroninie. diecezja.pl, 2019-07-22. [dostęp 2021-05-02].
  5. a b c Magdalena Dobrzyniak: Kard. Stanisław Ryłko obchodzi 50. rocznicę święceń kapłańskich. gosc.pl, 2019-03-31. [dostęp 2021-05-02].
  6. a b c Nota biograficzna Stanisława Ryłki na stronie Stolicy Apostolskiej (ang.). press.vatican.va. [dostęp 2021-05-02].
  7. Złoty jubileusz kapłanstwa ks. kardynała Stanisława Ryłki. diecezja.pl, 2019-03-31. [dostęp 2021-05-02].
  8. Nomina del Presidente del Pontificio Consiglio per i Laici (wł.). press.vatican.va, 2003-10-04. [dostęp 2020-05-02].
  9. Nomine e conferme nella Curia Romana (wł.). press.vatican.va, 2005-04-21. [dostęp 2021-05-02].
  10. Comunicato (wł.). press.vatican.va, 2013-03-16. [dostęp 2021-05-02].
  11. Rinuncia dell'Arciprete e Amministratore della Basilica Papale di Santa Maria Maggiore e nomina del nuovo Arciprete (wł.). press.vatican.va, 2016-12-28. [dostęp 2016-12-28].
  12. Ingres kard. Ryłki do bazyliki Matki Bożej Większej. idziemy.pl. [dostęp 2017-02-02].
  13. Annuncio di Concistoro per la creazione di nuovi Cardinali (wł.). press.vatican.va, 2007-10-17. [dostęp 2020-05-02].
  14. Concistoro ordinario pubblico per la creazione di ventitré nuovi Cardinali (continuazione) (wł.). press.vatican.va, 2007-11-24. [dostęp 2020-05-02].
  15. Avviso dell'Ufficio delle Celebrazioni Liturgiche (wł.). press.vatican.va, 2008-05-20. [dostęp 2020-05-02].
  16. Concistoro per il voto su alcune Cause di Canonizzazione (wł.). press.vatican.va, 2018-05-19. [dostęp 2018-05-22].
  17. Watykan: kard. Stanisław Ryłko włączony do grona kardynałów-prezbiterów. niedziela.pl, 2018-05-21. [dostęp 2018-05-22].
  18. Conferma del Presidente e nomina di Membri del Pontificio Comitato per i Congressi Eucaristici Internazionali (wł.). press.vatican.va, 2015-03-10. [dostęp 2021-05-02].
  19. Nomina di Membro della Pontificia Commissione per lo Stato della Città del Vaticano (wł.). vatican.va, 2018-08-11. [dostęp 2018-08-11].
  20. M.P. z 2010 r. nr 28, poz. 349 – pkt 2. [dostęp 2015-10-09].
  21. Maria Popielewicz: Order dla ks. kard. Zenona Grocholewskiego. radiomaryja.pl, 2009-11-13. [dostęp 2020-05-02].
  22. M.P. z 2016 r. poz. 22 – pkt 12. [dostęp 2020-11-11].
  23. Prezydent odznaczył Polaków pracujących w Watykanie. prezydent.pl, 2015-11-09. [dostęp 2015-11-09].
  24. Aktuelles und Rückblick (niem.). vatikan.diplo.de(arch.). [dostęp 2021-05-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]