Ośno Lubuskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Ośno Lubuskie (ujednoznacznienie).
Ośno Lubuskie
Ratusz w Ośnie Lubuskim
Ratusz w Ośnie Lubuskim
Herb Flaga
Herb Ośna Lubuskiego Flaga Ośna Lubuskiego
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat słubicki
Gmina Ośno Lubuskie
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie przed 1347
Burmistrz Stanisław Kozłowski
Powierzchnia 8,01 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

3886[1]
470 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 95
Kod pocztowy 69-220
Tablice rejestracyjne FSL
Położenie na mapie powiatu słubickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu słubickiego
Ośno Lubuskie
Ośno Lubuskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ośno Lubuskie
Ośno Lubuskie
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Ośno Lubuskie
Ośno Lubuskie
Ziemia 52°27′08″N 14°52′39″E/52,452222 14,877500
TERC
(TERYT)
4081005034
Urząd miejski
Rynek 1
69-220 Ośno Lubuskie
Strona internetowa

Ośno Lubuskie (niem. Drossen, daw. Ośno) – miasto w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, położone nad rzeką Łęcza i jeziorem Reczynek. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ośno Lubuskie. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.

Miasto o charakterze turystyczno-wypoczynkowym, położone wśród wzgórz morenowych Wysoczyzny Lubuskiej.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 3886 mieszkańców[1].

Historia[edytuj]

Baszta murów miejskich

W okresie wczesnopiastowskim istniał tu gród obronny. Wzmiankowane po raz pierwszy w 1252 r. jako "civitas forensi Osna". Przywilej miasta uzyskało w roku 1282 od biskupów lubuskich, do których należało. Pierwszym wójtem został Dzierżko z Chyciny[2].Ośno stanowiło własność biskupów lubuskich, a od 1258 roku[potrzebny przypis] właścicielami miejscowości byli margrabiowie brandenburscy. Formalnie biskup lubuski przekazał miasto na własność Brandenburgii w 1401 roku. Przed 1347 r. Ośno Lubuskie otrzymało pełne prawa miejskie. W 1369 roku Ośno otrzymało prawo bicia własnej monety. Początkowo była to osada targowa, gród obronny z podgrodziem, z czasem przekształciły się w miasto. W okresie średniowiecza Ośno stało się głównym ośrodkiem ziemi torzymskiej, a od 1447 roku, kiedy ustanowiono tu starostwo krajowe – stolicą ziemi torzymskiej. Było to także miasto dekanalne. Dekanat zorganizowano tu przed 1249 rokiem. Obejmował on 42 kościoły i był największy w całej diecezji[3].

Wiele razy miasto płonęło, nie omijały go wojny i zarazy. Miasto słynęło z piwa ośnieńskiego, uprawy kwiatów (plantacje konwalii, stąd nazwa niem. Maiblumenstadt), szparagów i porzeczek. W 1565 roku w Ośnie było 857 warzelni piwa, a w XVIII wieku istniało 157 warsztatów tkackich. W 1584 roku nadano mu prawo urządzania dwóch jarmarków rocznie[3].

Od roku 1810 miasto było stolicą tzw. Ziemi Torzymskiej.

W 1945 r. zniszczone w 70% miasto zostało włączone do Polski. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec[3]. W 1946 zatwierdzono urzędowo nazwę Ośno[4], w 1948 zatwierdzono obecną nazwę.

W miejscowości działało państwowe gospodarstwo rolne – Państwowe Przedsiębiorstwo Gospodarki Rolnej w Ośnie Lubuskim[5].

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[6]:

  • układ urbanistyczny
  • kościół parafialny pod wezwaniem św. Jakuba, gotycki z lat 1298-1380 do XIX wieku; najstarsza budowla miasta; kościół posiada wysoką masywną wieżę ozdobioną blendami, wewnątrz m.in. późnorenesansowy polichromowany ołtarz z 1627 roku, ambona z 1619 roku, kamienna chrzcielnica z 1667 roku[7]
  • kościół Gminy Nowoapostolskiej, obecnie rzymsko-katolicki filialny pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża, Al. Pokoju, z 1933 roku
  • kaplica cmentarna pod wezwaniem św. Gertrudy, późnogotycka z połowy XV wieku na cmentarzu
  • mury obronne, z XIV-XV wieku, średniowieczne mury miejski wzniesione w 1477 roku, w których umieszczono 12 baszt; mury otaczają miasto na długości 1350 metrów, są zbudowane z głazów narzutowych, nadbudowane i uzupełniane cegłami
  • ratusz z 1517, odbudowany 1842-44, neogotycki ratusz, który stoi na miejscu gotyckiego, wybudowany według projektu architekt Emila Flaminiusa
  • dom, ul. 1 Maja 32, szachulcowy, z XVIII wieku/XIX wieku, nie istnieje

inne zabytki:

Demografia[edytuj]

Źródło:[3][8]

  • Piramida wieku mieszkańców Ośna Lubuskiego w 2014 roku [9].


Piramida wieku Osno Lubuskie.png

Sport i rekreacja[edytuj]

W Ośnie Lubuskim istnieje hala sportowa przy Zespole Szkół Publicznych, wyposażona w boiska, sanitariaty oraz widownię na 200 miejsc[10]. Znajduje się tu także Stadion Miejski o pojemności 500 widzów (w tym 360 miejsc siedzących).

Swoją siedzibę ma tu Miejski Klub Sportowy „Spójnia” Ośno Lubuskie, założony w roku 1948 pod nazwą „Chrobry”, grający obecnie w IV lidze. Charakterystyczne barwy zespołu: biało-czerwono-żółte[11][12].

W mieście znajdują się zespoły zieleni miejskiej takie jak Park „Stary Rynek” oraz Park „Słowackiego”.

Transport[edytuj]

Transport drogowy[edytuj]

Miasto znajduje się przy drodze wojewódzkiej nr 137 Słubice-Kowalów-Ośno Lubuskie-Międzyrzecz-Trzciel oraz przy drodze wojewódzkiej nr 134 Urad-Rzepin-Ośno Lubuskie-Radachów[13].

Transport kolejowy[edytuj]

W Ośnie Lubuskim znajduje się stacja kolejowa Ośno Lubuskie, która znajduje się na linii kolejowej nr 364 łączącej Rzepin z Wierzbnem[14].

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Urząd Miasta i Gminy w Ośnie Lubuskim, Ośno Lubuskie: Plan miasta, Wydanie II 2003/2004, ISBN 83-87873-20-9.
  • Wojciech Eckert: System obronny Ośna Lubuskiego. Piękno do odkrycia = The fortification of Ośno Lubuskie. A beauty to be discovered, Czasopismo Techniczne - Architektura, zeszyt 7, 2009, s. 235-238.
  • Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
  • Roland Semik: Ratusz miejski w Ośnie Lubuskim, w: Wiadomości Powiatowe - biuletyn powiatu słubickiego, grudzień 2013, s. 10 (ISSN 2299-1921).

Przypisy

  1. a b Plan odnowy miejscowości Ośno Lubuskie (Stan w dniu 31 12 2010 r.), Urząd miasta i gminy Ośno Lubuskie.
  2. Na Ziemi Ojców, Rocznik Ziem Zachodnich i Północnych, 1962, Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich, str. 221
  3. a b c d Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Ośno Lubuskie (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  4. Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85).
  5. Mapa topograficzna - Geoportal. [dostęp 2011-09-24].
  6. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 4.2.13]. s. 56.
  7. a b Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Monografia Od Drossen do Ośna Lubuskiego (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  8. Ludność Ośna Lubuskiego w latach 1933-1939 (niem.). [dostęp 10 czerwca 2010].
  9. http://www.polskawliczbach.pl/Osno_Lubuskie, w oparciu o dane GUS.
  10. Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Budowa hali sportowej przy Zespole Szkól Publicznych w Ośnie Lubuskim (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  11. 90minut.pl: Skarb - Spójnia Ośno Lubuskie (pol.). [dostęp 27-07-2010].
  12. spojnia.osno.info: Kronika sportowa MKS Spójnia Ośno Lubuskie. (pol.). [dostęp 27-07-2010].
  13. Pojezierze Lubuskie. Mapa turystyczna 1:120 000. Zakł. Kartogr. Sygnatura, Zielona Góra. 2007. ISBN 978-83-7499-100-1.
  14. www.kolej.one.pl: linia Rzepin-Wierzbno (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  15. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj]