Piotr Doroszenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Petro Doroszenko)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Doroszenko
Петро Дорошенко
Piotr Doroszenko
Hetman kozacki
Data i miejsce urodzenia 1627
Czehryń, Rzeczpospolita
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1698
Czehryń, Rzeczpospolita
Przebieg służby
Lata służby 1665-1676
Siły zbrojne Hetmanat

Piotr Doroszenko[1][2] (ukr. Петро Дорошенко, Petro Doroszenko, zwany Doroszem; ur. w 1627 roku w Czehryniu, zm. 9 listopada 1698) – hetman kozacki (Ukraina Prawobrzeżna) w latach 1665-1676.

Był wnukiem Michała Doroszenki, hetmana kozackiego.[3] Przypuszczalnie kształcił się w Kolegium Kijowsko-Mohylańskim.[4]

Od 1657 był pułkownikiem pułku pryłuckiego[5], potem został pułkownkiem pułku czehryńskiego.[6]

W czasach Pawła Tetery był generalnym esaułem i pułkownikiem czerkaskim.[7]

Dążył do uniezależnienia Hetmanatu od Rzeczypospolitej i Carstwa Rosyjskiego, opierał się na sojuszu z Imperium Osmańskim i Chanatem Krymskim. Przeciwstawiał się podziałowi Ukrainy Naddnieprzańskiej pomiędzy Rzeczpospolitą a Rosję, dokonanym w rozejmie andruszowskim i chciał zachować jej integralność przez podporządkowanie jako protektorat Imperium Osmańskiemu.

Quote-alpha.png
... w polu zsiadłszy z konia, przepraszał mię; wyrzekł się wszystkich i tureckich protekcyj i przysiągł ze wszystkim wojskiem być wiernym Króla JMci poddanym.
  • 1669 – na radzie w Czehryniu doprowadził do przyjęcia protekcji sułtana nad Ukrainą Prawobrzeżną (stolica w Czehryniu)
    • nadał jako uposażenie miasto Stajki metropolicie prawosławnemu kijowskiemu Tukalskiemu, z którym współpracował
    • sejm koronacyjny – Doroszenko wystosował memoriał o tragicznym stanie Cerkwi prawosławnej z prośbą o przywrócenie ustaleń Unii Hadziackiej
  • 1670 – ugoda ostrogska – hetmanem kozackim został Chanenko, a nie Doroszenko
  • 1671 – bitwa pod Bracławiem – jego oddziały rozbite przez Sobieskiego
  • 1672 – przyjął zbuntowane w tzw. „buncie Lipków’’ chorągwie tatarskie, które wyprowadzono z wojska koronnego
  • 1676 – Oblegał Czehryń w 12 tys. żołnierzy, chcąc odzyskać swą stolicę; okrążony przez wojska rosyjsko-kozackie, skapitulował
    • został zmuszony do przyjęcia protektoratu Moskwy.

W Moskwie został wojewodą nad Wiatką.

Zmarł 9 listopada 1680 roku[8]. Został pochowany w Jaropołczu koło Moskwy.[9]

Przypisy

  1. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 258.
  2. Marek Wagner: Generałowie wojska polskiego w społeczeństwie Rzeczypospolitej czasów Jana III Sobieskiego (1668-1696). W: Społeczeństwo Staropolskie. Seria nova. T. 4. Warszawa: DiG, 2015, s. 197.
  3. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 258.
  4. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 258.
  5. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 258.
  6. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 258.
  7. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 258.
  8. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 264.
  9. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 264.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]