Szablon:Dobry artykuł/kolejka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przygotowywanie Dobrych artykułów do ekspozycji na stronie głównej polskojęzycznej Wikipedii

Na górze strony zebrane są zajawki Dobrych Artykułów sprawdzonych i czekających na wyeksponowanie. W dolnej sekcji umieszczane są propozycje zajawek haseł, które nie były jeszcze eksponowane na stronie głównej (w wykaziepodkreślone). Zgłaszając propozycję należy sprawdzić, czy od czasu wyróżnienia hasła nie straciło ono aktualności, nie dodano informacji nieweryfikowalnych lub nie wystąpiły inne problemy. Osoby chętne do pomocy zapraszamy do zgłaszania propozycji i sprawdzania zajawek. Po sprawdzeniu prosimy o dodanie podpisu wyrażającego aprobatę pod propozycją zajawki. W przypadku, gdy zajawka ma się ukazać w konkretnym dniu (np. z okazji jakiejś rocznicy), prosimy w dyskusji napisać, kiedy to ma nastąpić.

Aktualnie na Stronie Głównej
Calgary-1988.jpg

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich przeprowadzone między 14 a 24 lutego 1988 roku w ramach igrzysk w Calgary. Skoczkowie rywalizowali o medale olimpijskie po raz piętnasty. Rozegrano dwa konkursy indywidualne, w których zarówno na obiekcie normalnym (K-89), jak i na dużym (K-114) zwyciężył Matti Nykänen. Na mniejszej skoczni wyprzedził on Pavla Ploca i Jiříego Malca, zaś za drugim razem – Erika Johnsena i Matjaža Debelaka. Po raz pierwszy w historii igrzysk odbył się konkurs drużynowy, w którym złoty medal zdobyła Finlandia, srebrny – Jugosławia, a brązowy – Norwegia. Dzięki temu Matti Nykänen został pierwszym skoczkiem, który zdobył w czasie jednych igrzysk trzy tytuły mistrza olimpijskiego. Łącznie w zawodach wystartowało 65 skoczków, reprezentujących 19 państw. Najmłodszym zawodnikiem był Heinz Kuttin (17 lat i 40 dni), natomiast najstarszym – Piotr Fijas (29 lat i 241 dni). Były to ostatnie igrzyska olimpijskie, w czasie których dominował styl klasyczny w skokach narciarskich. Czytaj więcej…

Wyróżniona zawartość Wikipedii



Koordynacja: Wikiprojekt:Wyróżniona zawartość Wikipedii

Tu znajduje się pełne archiwum ekspozycji.

Ekspozycja przygotowywana na 6 tydzień 2019 roku[edytuj kod]

Mercedes D.III (na 4 lutego)[edytuj kod]

Daimler D.III LSide DMFO 10June2013 (14606972403).jpg

Mercedes D.IIIsześciocylindrowy, rzędowy, chłodzony cieczą tłokowy silnik lotniczy, wytwarzany w latach 1914–1918 przez niemieckie zakłady Daimler. Jego podstawowa wersja rozwijała moc 118 kW (160 KM) przy 1400 obr./min, a pojemność skokowa wynosiła 14,8 dm³. Był to najliczniej produkowany niemiecki silnik podczas I wojny światowej (12 000 sztuk), a przez to stanowił jedną z najczęściej używanych jednostek napędowych przez niemieckie lotnictwo wojskowe. Stosowany był m.in. w samolotach myśliwskich Albatros D.III, Fokker D.VII czy Pfalz D.III, samolotach rozpoznawczych Albatros C.III, LFG Roland C.II oraz AEG C.IV, dwumiejscowych wielozadaniowych maszynach klasy CLHalberstadt CL.IICL.IV, wodnosamolotach Albatros W.4 i Hansa-Brandenburg W.12 oraz samolotach bombowych klasy R. Silniki Mercedes D.III i D.IIIa znalazły się na wyposażeniu samolotów pochodzenia niemieckiego użytkowanych w początkowych latach istnienia polskiego lotnictwa, a następnie w lotnictwie cywilnym.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:23, 3 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 13:56, 4 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Buyō Maru (na 5 lutego)[edytuj kod]

Buyo Maru sinking.jpg

Buyō Marujapoński statek pasażersko-towarowy o pojemności brutto 5450 BRT, zbudowany w 1919 roku w stoczni Asano w Tsurumi. Został przyjęty do eksploatacji w towarzystwie Kokusai Kisen 5 lutego 1919 roku, po czym w lipcu 1932 roku został sprzedany towarzystwu Tamai Shōsen w Kobe. Tuż przed japońskim atakiem na Pearl Harbor, 16 listopada 1941 roku został zarekwirowany przez japońską armię imperialną i zmodyfikowany do pełnienia roli transportowca wojska, którą pełnił do początku 1943 roku. W trakcie przewożenia do Nowej Gwinei 1126 żołnierzy japońskich oraz jeńców wojennych, 26 stycznia 1943 roku został zatopiony przez amerykański okręt podwodny USS „Wahoo” (SS-238), który otworzył następnie ogień do łodzi z rozbitkami. Spośród osób znajdujących się na statku w chwili storpedowania, w jego wyniku oraz ostrzału śmierć poniosły 282 osoby - 195 żołnierzy indyjskich z wziętego do niewoli 16. Pułku Pendżabu oraz 87 żołnierzy japońskiej piechoty morskiej.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:23, 3 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 13:57, 4 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Danuta Szaflarska (na 6 lutego)[edytuj kod]

2013.05.12. Danuta Szaflarska Fot. Mariusz Kubik 01.JPG

Danuta Szaflarska (ur. 6 lutego 1915 w Kosarzyskach, zm. 19 lutego 2017 w Warszawie) – polska aktorka filmowa i teatralna, która wystąpiła w ponad 40 rolach filmowych i ponad 80 teatralnych. Występowała w Teatrze Telewizji, słuchowiskach Teatru Polskiego Radia, serialach telewizyjnych, a także podkładała głos do filmów zagranicznych. W 1939 roku ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie i w tym samym roku – już po wybuchu II wojny światowej – debiutowała na scenie w Teatrze na Pohulance w Wilnie. Dwa lata później wróciła do stolicy, gdzie grała w teatrach podziemnych, a także brała udział w powstaniu warszawskim jako łączniczka. Po wojnie występowała przez rok w Teatrze Starym, a następnie w łódzkim Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza. W latach 40. uważana za czołową amantkę polskiego kina, w późniejszych dekadach była znana przede wszystkim z ról komediowych w sztukach teatralnych, wystawianych przez teatry warszawskie. Zarówno krytycy, jak i widzowie, cenili jej osobowość i temperament. Karierę aktorską, rozpoczętą we wrześniu 1939 roku, zakończyła w listopadzie 2016 roku, w wieku 101 lat. Była najdłużej pracującą i żyjącą polską aktorką.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:23, 3 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 13:58, 4 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Solaris Urbino 8,9 LE electric (na 7 lutego)[edytuj kod]

Solaris Urbino Electric.JPG

Solaris Urbino 8,9 LE electric – niskowejściowy elektryczny autobus miejski produkowany od 2013 roku przez polskiego producenta Solaris Bus & Coach S.A. w Bolechowie-Osiedlu. Jego premiera miała miejsce w 2011 roku podczas targów Transexpo. Był to pierwszy polski w pełni elektryczny autobus miejski. Konstrukcja pojazdu jest oparta na modelu Solaris Urbino 8,9 LE, jednak wprowadzono wiele zmian konstrukcyjnych w stosunku do pierwowzoru. Napęd stanowi silnik asynchroniczny produkcji Vossloh Kiepe o mocy 160 kW, który jest zasilany z baterii na dachu autobusu. Ładowanie następuje poprzez pantograf lub złącze plug-in. Pierwsze autobusy Solaris Urbino 8,9 LE electric trafiły do austriackiego Klagenfurt am Wörthersee. W Polsce są eksploatowane w Ostrołęce, Krakowie, Jaworznie, Chodzieży, Wrześni oraz Stalowej Woli, a także w Katowicach jako ambulanse do poboru krwi.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Michozord (dyskusja) 18:30, 26 paź 2018 (CEST)
  2. Zala (dyskusja) 23:15, 28 paź 2018 (CET)
  3. Karol Szapsza (dyskusja) 16:43, 26 lis 2018 (CET)

Operacja w Kurram (na 8 lutego)[edytuj kod]

Pakistan NWFP FATA Kurram.svg

Operacja w Kurram – operacja prowadzona przez siły pakistańskie w Agencji Kurram w 2011 roku. Operacja ta była jednym z epizodów pakistańskiej wojny z talibami na Terytoriach Plemiennych Administrowanych Federalnie. Bezpośrednią przyczyną rozpoczęcia operacji było zerwanie przez talibów porozumienia między szyitami i sunnitami z lutego 2011 roku, do czego doszło miesiąc później w mieście Baggan, gdy bojownicy wzięli w zasadzkę konwój transportujący szyitów na drodze Thall-Parachinar. Zginęło wówczas 13 osób, a do niewoli wziętych zostało 45 osób. Operacja toczyła się w dniach 4 lipca – 18 sierpnia 2011 roku. Zaangażowano w nią 4 tysiące żołnierzy, ciężką artylerię oraz lotnictwo i wojska pancerne. Głównym celem operacji było zniszczenie struktur talibów w Agencji Kurram oraz zabezpieczenie szlaku tranzytowego Thall-Parachinar. Operacja zakończyła się pełnym sukcesem armii pakistańskiej i wyeliminowaniem struktur talibskich w Kurram. O bezradności talibów mógł świadczyć fakt, iż zginęło ok. 200 z ok. 600 bojowników, którzy przystąpili do walk, przy dziewięciu zabitych po stronie wojska pakistańskiego.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:23, 3 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 13:59, 4 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Zapalenie tarczycy Hashimoto (na 9 lutego)[edytuj kod]

Hashimoto thyroiditis - alt -- very low mag.jpg

Zapalenie tarczycy Hashimoto – najczęstszy rodzaj zapalenia tarczycy oraz najczęstsza przyczyna pierwotnej niedoczynności gruczołu tarczowego; jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym, często współistnieje z innymi chorobami autoimmunologicznymi. Charakteryzuje się rozlanym naciekiem limfatycznym w obrębie gruczołu tarczowego z centrami rozwoju zarodkowego. Następuje zwłóknienie i atrofia miąższu tarczycy, a w niektórych komórkach pęcherzykowych zmiany eozynofilowe tarczycy. Uważa się ją za najczęstszą chorobę autoimmunologiczną, najczęstsze zaburzenie endokrynologiczne, a także najczęstszą przyczynę niedoczynności tarczycy. Choroba występuje zdecydowanie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Rozpoznanie opiera się na: stwierdzeniu obecności wola rozlanego, obecności przeciwciał przeciwko tyreoglobulinie, peroksydazie tarczycowej albo istnienia nacieku limfocytarnego w badaniu cytologicznym. Leczenie farmakologiczne zalecane jest w przypadku jawnej klinicznie niedoczynności tarczycy z podwyższonym poziomem tyreotropiny (TSH) i obniżonym tyroksyny (fT4). Gdy gruczoł tarczowy jest powiększony, zalecane jest stłumienie preparatami tyroksyny, także gdy funkcja hormonalna nie została jeszcze zaburzona.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:23, 3 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 14:01, 4 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Kodeks Kampiański (na 10 lutego)[edytuj kod]

Codex Campianus (GA 021) f. 91 r.JPG

Kodeks Kampiański – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, z tekstem czterech Ewangelii, pisany na pergaminie. Paleograficznie datowany jest na IX wiek. Stosuje marginalia, posiada księgi liturgiczne. Tekst rękopisu reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną, jednak z pewną liczbą wariantów obcych dla tej tradycji. Pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 24 linijek w kolumnie, małą, elegancką uncjałą. Noty marginalne pisane są w języku greckim, arabskim i słowiańskim. Przywieziony został z Konstantynopola. Nazwa kodeksu pochodzi od pierwszego znanego właściciela kodeksu, François de Camps, opata z Signy, który podarował go Ludwikowi XIV w 1706 roku. Tekst kodeksu był wysoko oceniany przez niektórych XIX-wiecznych krytyków tekstu. Opinia ta została zmieniona w XX wieku, w rezultacie jest rzadko wykorzystywany we współczesnych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Obecnie, kodeks jest przechowywany we Francuskiej Bibliotece Narodowej w Paryżu.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:23, 3 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 14:03, 4 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Ekspozycja przygotowywana na 8 tydzień 2019 roku[edytuj kod]

Przypadek (na 18 lutego)[edytuj kod]

Krzysztof Kieslowski gwiazda Lodz.jpg

Przypadek – polski film psychologiczny z 1981 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. Akcja filmu toczy się na przełomie lat 70. i 80. XX wieku, a fabuła filmu przedstawia losy studenta Witka Długosza (Bogusław Linda). Decyduje się on wyjechać do Warszawy i w zależności od tego, czy udaje mu się zdążyć na pociąg, czy nie, ukazane zostają trzy zupełnie odmienne warianty jego życia. Przypadek stanowił filmową realizację założeń zawartych w eseju Kieślowskiego Głęboko zamiast szeroko zamieszczonego w czasopiśmie Dialog, w którym autor postulował poszukiwania nowego języka filmowego, zdatnego do jednoczesnego opowiadania o wydarzeniach politycznych i o dylematach egzystencjalnych człowieka. W ramach bezpośredniej realizacji założeń eseju Kieślowski stworzył film, w którym żadna ścieżka wyboru dokonana przez Długosza – przystąpienie do PZPR, udział w ruchu solidarnościowym bądź też nieopowiedzenie się po żadnej ze stron – nie jest poddana osądowi reżysera. Pomimo obojętności Kieślowskiego wobec przemian politycznych roku 1980, rozpowszechnianie filmu było zakazane przez sześć lat po jego powstaniu ze względu na przedstawienie w nim środowiska „Solidarności”. Z upływem czasu Przypadek zyskał miano jednego z najważniejszych filmów w karierze Kieślowskiego.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 21:18, 17 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 13:25, 18 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 (na 19 lutego)[edytuj kod]

Calgary-1988.jpg

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich przeprowadzone między 14 a 24 lutego 1988 roku w ramach igrzysk w Calgary. Skoczkowie rywalizowali o medale olimpijskie po raz piętnasty. Rozegrano dwa konkursy indywidualne, w których zarówno na obiekcie normalnym (K-89), jak i na dużym (K-114) zwyciężył Matti Nykänen. Na mniejszej skoczni wyprzedził on Pavla Ploca i Jiříego Malca, zaś za drugim razem – Erika Johnsena i Matjaža Debelaka. Po raz pierwszy w historii igrzysk odbył się konkurs drużynowy, w którym złoty medal zdobyła Finlandia, srebrny – Jugosławia, a brązowy – Norwegia. Dzięki temu Matti Nykänen został pierwszym skoczkiem, który zdobył w czasie jednych igrzysk trzy tytuły mistrza olimpijskiego. Łącznie w zawodach wystartowało 65 skoczków, reprezentujących 19 państw. Najmłodszym zawodnikiem był Heinz Kuttin (17 lat i 40 dni), natomiast najstarszym – Piotr Fijas (29 lat i 241 dni). Były to ostatnie igrzyska olimpijskie, w czasie których dominował styl klasyczny w skokach narciarskich.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 17:23, 10 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:19, 15 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Supermarine Scimitar (na 20 lutego)[edytuj kod]

Supermarine F-1 Scimatar - Flickr - p a h.jpg

Supermarine Scimitarbrytyjski pokładowy samolot myśliwsko-bombowy z przełomu lat 50. i 60. XX wieku, skonstruowany w wytwórni Vickers-Armstrongs Supermarine. Służył jedynie w brytyjskim lotnictwie marynarki Fleet Air Arm (FAA), stacjonując na brytyjskich lotniskowcach jako ich podstawowy samolot uderzeniowy w latach 1958–1966. Scimitar stał się w marynarce brytyjskiej następcą samolotu Hawker Sea Hawk, przeznaczonym głównie do zadań uderzeniowych. Był pierwszym brytyjskim samolotem pokładowym przenoszącym broń atomową. Był przy tym także pierwszym z drugiej generacji pokładowych samolotów odrzutowych FAA i pierwszym ze skośnymi skrzydłami. Stanowił jednomiejscowy dwusilnikowy poddźwiękowy samolot odrzutowy o skośnych skrzydłach i klasycznym usterzeniu. Zbudowano 76 samolotów seryjnych. Nie został nigdy użyty w działaniach bojowych.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 17:23, 10 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:18, 15 lut 2019 (CET)
  3.  ?

StarCraft: Ghost (na 21 lutego)[edytuj kod]

StarCraft: Ghost – anulowana komputerowa gra akcji będąca połączeniem strzelanki z perspektywy trzeciej osoby i skradanki, umieszczonej w realiach science fiction. Była tworzona przez studio Blizzard Entertainment i Nihilistic Software, a następnie przez Swingin' Ape Studios na konsole Xbox, PlayStation 2 oraz GameCube. Gra została oficjalnie zapowiedziana 20 września 2002 roku. Początkowo rozwijana przez Nihilistic Software, jednak po wielu opóźnieniach daty premiery, produkcja trafiła w 2004 roku w ręce deweloperów studia Swingin' Ape Studios, które następnie zostało wykupione przez Blizzarda. W 2006 roku rozwój gry został zawieszony na czas nieokreślony. Następnie przez wiele lat pojawiały się sprzeczne oświadczenia pracowników Blizzarda dotyczące rozwoju gry. Ostatecznie w 2014 roku prezes i CEO Blizzarda potwierdził, że StarCraft: Ghost został oficjalnie anulowany. Główną bohaterką gry miała być Nova, terrańska agentka szkolona do zadań specjalnych w jednostce składającej się z ludzi obdarzonych mocami psionicznymi, zwanych duchami. Akcja gry miała być osadzona cztery lata po zakończeniu fabuły StarCraft: Brood War i miała opowiadać o tajemniczym projekcie wojskowym, przeprowadzanym przez przełożonych Novy w Dominium Terran.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 17:23, 10 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 09:17, 15 lut 2019 (CET)
  3.  ?

USS Galena (na 22 lutego)[edytuj kod]

USS Galena watercolor NH59541.jpg

USS Galena – amerykańska kanonierka pancerna z okresu wojny secesyjnej, później przebudowana na nieopancerzony slup wojenny. Budowę kanonierki pancernej „Galena” zaproponował przedsiębiorca ze stanu Connecticut - Cornelius Bushnell, który odegrał uprzednio istotną rolę dla przekonania kongresmenów do finansowania programu budowy okrętów pancernych. „Galena” była jednym z trzech pierwszych okrętów pancernych zamówionych przez marynarkę wojenną Unii na potrzeby wojny secesyjnej, pozostając jedynym okrętem swojego typu. Brała udział między innymi w bitwie pod Drewry’s Bluff 15 maja 1862 roku, gdzie odniosła poważne uszkodzenia, oraz w bitwie w zatoce Mobile 5 sierpnia 1864 roku. Po zakończeniu wojny „Galena” została wycofana ze służby w czerwcu 1865 roku w Portsmouth. W kwietniu 1869 roku na krótko powróciła do służby w celu przejścia na Hampton Roads, gdzie ponownie została wycofana ze służby dwa miesiące później. W 1870 roku podjęto decyzję o skasowaniu jednostki, po czym została rozebrana w 1872 roku w stoczni Norfolk Navy Yard

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 21:18, 17 lut 2019 (CET)
  2. Zala (dyskusja) 13:30, 18 lut 2019 (CET)
  3.  ?

Płyta nagrobna Elżbiety wołogoskiej w Bergen (na 23 lutego)[edytuj kod]

Bergen. Opatka Elżbieta.JPG

Płyta nagrobna Elżbiety wołogoskiej w Bergenkamienna, dobrze zachowana płyta o tradycyjnym kształcie pochodząca z około 1473 roku, o wymiarach 237 cm (wysokość) × 124 cm (szerokość), wmurowana w ścianie zachodniej części kruchty dawnego kościoła cysterek w Bergen auf Rügen na Rugii, na której to płycie wyryto, obwiedziony napisem: Anno d(omi)ni / m cccc • lxxiii • fe(r)ia • q(ua)rta • post • iudica • obiit / Jllust(ri)s • p(ri)nceps / et • do(min)a • d(omi)na • Elisabet • abbatissa i(n) berg(en) ora p(ro) ea, wizerunek Elżbiety, córki księcia wołogoskiego Warcisława IX, przełożonej zgromadzenia w latach 1460–1473. Napis rozpoczyna się w górnej lewej części zabytku. Słowa oddzielone są czworokątami. W narożach przedstawienia pomieszczono opatrzone symbolami ewangelistów medaliony. Napis w dolnej części płyty jest częściowo wytarty. Elżbieta wyryta jest w pełnej postaci, odziana w habit, pod baldachimem – nad lewym ramieniem postaci brak motywu kwiatowego, w prawym ręku dzierży oznakę swojej godności – pastorał, w lewej zaś liber caudatus.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 17:23, 10 lut 2019 (CET)
  2. DrPZDYSKUSJA 20:55, 12 lut 2019 (CET)
  3. Zala (dyskusja) 09:24, 15 lut 2019 (CET)

Zajawki tematycznie pasujące do terminów późniejszych[edytuj kod]

Sprawdzone zajawki[edytuj kod]

Zajawki przygotowywane do ekspozycji[edytuj kod]

Zobacz też[edytuj kod]

Inne strony przygotowujące materiały na stronę główną Wikipedii: