Teoria potencjału

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Teoria potencjału - dział matematyki zajmujący się badaniem funkcji zwanych potencjałami i zastosowaniem ich do rozwiązywania zagadnień brzegowych równań różniczkowych cząstkowych; funkcje te można interpretować jako potencjały różnych pól siłowych rozważanych w fizyce (np. pola elektrostatycznego, pola grawitacyjnego); teoria potencjału powstała w XIX w. w związku z badaniami właśnie nad tymi polami.