Władysław Walknowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Walknowski
biskup
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1714[a]
Łaszczyn
Data śmierci grudzień 1779
biskup pomocniczy poznański
Okres sprawowania 1768 - 1779
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 6 stycznia 1740
Prezbiterat 2 lutego 1740
Nominacja biskupia 19 grudnia 1768
Sakra biskupia 26 lutego 1769
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 lutego 1769
Konsekrator Andrzej Stanisław Młodziejowski

Władysław Walknowski (ur. 21 czerwca 1714[a] w Łaszczynie, zm. w grudniu 1779) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy lub koadiutor poznański, kanonik poznański[1], opat trzemeszeński, deputat na Trybunał Główny Koronny[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

6 stycznia 1740 otrzymał święcenia diakonatu, a 2 lutego 1740 prezbiteriatu. Był dziedzicem Tulec[1]. W latach 1765 i 1780 był deputatem na Trybunał Główny Koronny[2].

19 grudnia 1768 papież Klemens XIII prekonizował go biskupem pomocniczym (lub koadiutorem) poznańskim oraz biskupem in partibus infidelium bendeńskim. 26 lutego 1769 przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa poznańskiego Andrzeja Stanisława Młodziejowskiego.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b dzień niepewny

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Historia Tulec i parafii (pol.). Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach. [dostęp 2018-10-05].
  2. a b Kasper Niesiecki SI, Herbarz polski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]