Alain Resnais

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alain Resnais
Alain Resnais z Juliette Binoche (1998)
Alain Resnais z Juliette Binoche (1998)
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1922
Vannes
Data i miejsce śmierci 1 marca 2014
Paryż
Zawód reżyser
Współmałżonek 1. Florence Malraux (rozwód)
2. Sabine Azéma (1998-2014; jego śmierć)
Lata aktywności 1946-2013
Wikicytaty Alain Resnais w Wikicytatach

Alain Resnais (ur. 3 czerwca 1922 w Vannes, zm. 1 marca 2014 w Paryżu) – francuski reżyser filmowy. Jeden z najważniejszych reżyserów tzw. francuskiej nowej fali. Do jego najbardziej znanych filmów należą: Hiroszima, moja miłość (1959) i Zeszłego roku w Marienbadzie (1961).

Karierę rozpoczął od filmów krótkometrażowych. Nakręcony w 1948 dwudziestominutowy Van Gogh otrzymał Oscara w 1950. W 1952 otrzymał specjalną nagrodę Złotego Globu. W 1955 nakręcił głośny dokumentalny film Noc i mgła poświęcony wyzwoleniu niemieckich obozów koncentracyjnych. Jego pełnometrażowy debiut Hiroszima, moja miłość przyniósł nominację do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny dla Marguerite Duras w 1961, w atmosferze skandalu został wycofany z Festiwalu w Cannes (temat wojny atomowej uznano za zbyt drażliwy, nie chciano także prowokować protestów amerykańskich) i jest uważany za początek tzw. nowej fali.

W 1961 Resnais został nagrodzony Złotym Lwem za swój drugi film pełnometrażowy Zeszłego roku w Marienbadzie, a scenariusz Alaina Robbe-Grilleta został nominowany w 1962 do Oscara w kategorii "najlepszy scenariusz oryginalny". Trzeci film pełnometrażowy Muriel przyniósł Puchar Volpiego na festiwalu w Wenecji dla Delphine Seyrig, czwarty - Wojna się skończyła nominację do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny dla Jorge Semprúna i New York Film Critics Circle Award dla najlepszego filmu zagranicznego w 1966. W 1974 Charles Boyer otrzymał nagrodę za najlepszą rolę męską w filmie Stavisky.

W 1977 Resnais nakręcił swój pierwszy film po angielsku - Opatrzność i w tym samym roku otrzymał nagrodę Cezara za najlepszą reżyserię, a sam film zdobył jeszcze sześć Cezarów (jako najlepszy film, za montaż (Albert Jurgenson), muzykę (Miklós Rózsa), scenografię (Jacques Saulnier), dźwięk (René Magnol i Jacques Maumont) i scenariusz (David Mercer)).

W 1980 Resnais otrzymał Grand Prix oraz nagrodę FIPRESCI Międzynarodowego Festiwalu w Cannes za film Wujaszek z Ameryki, a scenarzyści tego filmu Jean Gruault i Henri Laborit byli nominowani do Oscara. W 1993 został uhonorowany nagrodą Cezara za najlepszą reżyserię w filmie Palić/Nie palić (sam film otrzymał ponadto Cezara jako najlepszy film oraz za najlepszą rolę męską (Pierre Arditi), scenografię (Jacques Saulnier) i scenariusz (Jean-Pierre Bacri i Agnès Jaoui)). Za ten sam film został także nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem w 1994. W 1995 otrzymał natomiast honorowego Złotego Lwa.

W 1998 otrzymał kolejnego Srebrnego Niedźwiedzia za film Znamy tę piosenkę (film ten otrzymał także siedem Cezarów - jako najlepszy film, za najlepszy scenariusz oryginalny (Jean-Pierre Bacri i Agnès Jaoui), najlepszą rolę męską (André Dussollier), najlepsze drugoplanowe role męską (Jean-Pierre Bacri) i żeńską (Agnès Jaoui), montaż (Hervé de Luze) i dźwięk (Pierre Lenoir, Jean-Pierre Laforce i Michel Klochendler)), w 2006 Srebrnego Lwa, a w 2007 nagrodę Prix FIPRESCI za reżyserię filmu Prywatne lęki w miejscach publicznych (grająca w filmie Laura Morante otrzymała na festiwalu w Wenecji nagrodę Pasinettiego). Ponadto otrzymał nagrodę specjalną Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2009 i Nagrodę im. Alfreda Bauera na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2014. Na tym ostatnim festiwalu premierę miał jego ostatni film Aimer, boire et chanter.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]