Gallimim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gallimim
Gallimimus bullatus
Osmólska, Roniewicz & Barsbold, 1972
Model w skali 1:2 Gallimimus bullatus w Muzeum Ewolucji PAN
Model w skali 1:2 Gallimimus bullatus w Muzeum Ewolucji PAN
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Nadrząd dinozaury
Rząd dinozaury gadziomiedniczne
Podrząd teropody
Infrarząd tetanury
(bez rangi) celurozaury
Nadrodzina ornitomimozaury
Rodzina ornitomimy
Rodzaj gallimim
Gatunek Gallimimus bullatus
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gallimim (Gallimimus bullatus) to teropod z grupy ornitomimozaurów, którego szczątki na pustyni Gobi odkryli polscy paleontolodzy (Cagan Chuszu, formacja Nemegt). W polskich zbiorach znajdują się kopie szkieletów, oryginał został zwrócony Mongolii.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Gallimimus oznacza "udający kurę", naśladowca kury.

Wielkość[edytuj | edytuj kod]

Kopia szkieletu Gallimimus bullatus w Muzeum Ewolucji PAN

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Odciski blaszek rogowych dzioba okrywające charakterystyczne dla tych dinozaurów bezzębne szczęki pozwalają przypuszczać, że mogły cedzić plankton z wody podobnie jak dzisiejsze flamingi czy kaczki. Gallimim żył jednak w środowisku okresowo suchym, więc nie mogła być to jego jedyna strategia żywieniowa. Być może żywił się także, a może przede wszystkim roślinami i małymi zwierzętami lądowymi. Skamieniała treść żołądka pokrewnych rodzajów dinozaurów sugeruje, że mogły też się odżywiać pokarmem roślinnym.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkiwał centralną Azję, Mongolia (południowa część pustyni Gobi), w późnej kredzie (mastrycht), ok. 70 mln. lat temu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Strusiopodobna, dwunożna sylwetka, długie tylne kończyny, przednie również stosunkowo długie. Długa jak na teropoda szyja w stosunku do rozmiaru ciała. Budowa ciała sugeruje, że były to jedne z najszybszych dinozaurów.

Gallimimus bullatus[edytuj | edytuj kod]

Jest największym znanym przedstawicielem rodziny ornitomimów. Został on opisany przez Polki – Ewę Roniewicz, Halszkę Osmólską i pochodzącego z Mongolii Rinczena Barsbolda w 1972 roku. Jak inne ornitomimidy był przystosowany do biegu. Miał długie nogi i krótkie palce. Ogon pełnił funkcję przeciwwagi. Jego cechą charakterystyczną są krótkie w porównaniu do kości udowej kończyny przednie. W porównaniu do Struthiomimus, ma dłuższą czaszkę i bardziej zagięte pazury. Niezwykły jest także jego rogowy dziób – posiadał on ząbki, które uważa się za mechanizm filtrowania pokarmu z wody, jak u współczesnych kaczek.

Gallimimus mongoliensis[edytuj | edytuj kod]

Nigdy nie został formalnie zaliczony do rodzaju Gallimimus. Ostatnie analizy prawie kompletnego szkieletu wykazały, że jest to nowy rodzaj ornitomimida. G. mongoliensis różnią: prostsze pazury, krótsza kość ramieniowa i łokciowa oraz mniejsza czaszka. Inna budowa kończyn przednich wskazuje na mniejsze zdolności do chwytania zwierząt. Można z tego wyciągnąć wniosek, że stosował on inną strategię żywieniową niż typowy gatunek galimima. Obecnie pozostaje on nomen nudum.

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

Stado gallimimów pojawiło się w znanym filmie pt. Park jurajski. W 2000 Polska Poczta wydała znaczek przedstawiający gallimimusa o nominale 70 groszy[1].

Przypisy