Gianfranco Ravasi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianfranco Ravasi
kardynał diakon
Gianfranco Ravasi
Herb Gianfranco Ravasi Praedica verbum
Głoś naukę
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 18 października 1942
Merate
Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Kultury
Okres sprawowania od 3 września 2007
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 28 czerwca 1966
Nominacja biskupia 3 września 2007
Sakra biskupia 29 września 2007
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny San Giorgio in Velabro
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 września 2007
Miejscowość Watykan
Miejsce bazylika św. Piotra
Konsekrator Benedykt XVI
Współkonsekratorzy Tarcisio Bertone
Marian Jaworski

Gianfranco Ravasi (ur. 18 października 1942 w Merate) – włoski duchowny katolicki, biblista, specjalista od języka hebrajskiego, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

W 1966 uzyskał święcenia kapłańskie w Mediolanie z rąk kardynała Giovanniego Colombo. Był prefektem Biblioteki-Pinakoteki Ambrozjańskiej i wykładowcą teologii biblijnej na Wydziale Teologicznym Północnych Włoch. Od 1995 jest członkiem Papieskiej Komisji Biblijnej. Ravasi jest też autorem rozważań Drogi Krzyżowej w rzymskim Koloseum w 2007. 3 września 2007 papież Benedykt XVI powołał go na przewodniczącego Papieskiej Rady Kultury, która co roku honoruje artystów Medalem Per Artem Ad Deum, oraz komisji ds. Dziedzictwa Kulturowego Kościoła i komisji ds. Archeologii. Sakrę biskupią przyjął 29 września z rąk papieża. 20 października 2010 znalazł się na ogłoszonej przez papieża liście nowych kardynałów. Kreacja kardynalska miała miejsce na konsystorzu zaplanowanym na 20 listopada 2010. Wraz z kard. Ravasim, kreowany był wówczas m.in. kard. Kazimierz Nycz.

Gianfranco Ravasi popularny jest we Włoszech jako popularyzator Pisma Świętego. Prowadzi programy w telewizji, publikuje w prasie. Od lat 80. wydaje też pozycje książkowe na temat Biblii, m.in. komentarze do różnych ksiąg biblijnych. Od 2007 roku co tydzień publikuje artykuły biblijne w Przewodniku Katolickim[1].

Dwukrotnie osobiście wręczał Medal Per artem ad Deum podczas Międzynarodowej Wystawy Budownictwa i Wyposażenia Kościołów Sztuki Sakralnej i Dewocjonaliów Sacroexpo w Targach Kielce - w 2009 roku Wojciechowi Kilarowi, a w 2012 - Ennio Morricone.

28 września 2012 otrzymał doktorat honoris causa KUL[2].

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Publikacje w Polsce[edytuj | edytuj kod]

  • Zgodnie z Pismem, Rok A. Wydawnictwo św. Antoniego, 1999.
  • Biblia. Odpowiedzi na najbardziej prowokacyjne pytania. Edycja Świętego Pawła.
  • Pan Świtu. Poranek. Jedność, 2001.
  • Góry Boga. Jedność, 2002.
  • Apokalipsa. Jedność, 2002.
  • Przykazania w Piśmie Świętym i sztuce. Jedność, 2003.
  • Martini - moje trzy miasta. Salwator, 2003.
  • Jak Długo Panie?. Jedność, 2004.
  • Modlitwa - ateista i wierzący przed Bogiem. Jedność, 2005.
  • Piękno Biblii. Salwator, 2006.
  • Tajemnica Boga. Dehon Wydawnictwo Księży Sercanów, 2006.
  • Krótka historia duszy. Salwator, 2008.
  • Biblia jest dla ciebie. Mały kurs teologii biblijnej. Wydawnictwo Święty Wojciech, 2011.

Seria "Rozumieć Stary Testament":

  • Księga Rodzaju (1-11). Kraków: Wydawnictwo m, 1997.
  • Księga Rodzaju (12-50). Kraków: Wydawnictwo m, 1997.

Seria "Zgłębiać Biblię":

  • Kohelet. Najbardziej oryginalna i „skandaliczna” księga Starego Testamentu. Salwator, 2004.
  • Hiob. Dramat Boga i człowieka, cz. 1. Salwator, 2004.
  • Hiob. Dramat Boga i człowieka, cz. 2. Salwator, 2004.
  • Pieśń nad pieśniami ... jak pieczęć na twoim sercu. Salwator, 2005.
  • Psalmy, cz. 1. Salwator, 2007.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]