Manuel Monteiro de Castro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Manuel Monteiro de Castro
kardynał diakon
Herb Manuel Monteiro de Castro Mane nobiscum Domine
Pozostań z nami, Panie
Kraj działania  Watykan
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1938
Santa Eufémia
Penitencjariusz Większy
Okres sprawowania 5 stycznia 2012 - 21 września 2013
sekretarz Kongregacji ds. Biskupów
Okres sprawowania 3 lipca 2009 - 5 stycznia 2012
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 9 lipca 1961
Nominacja biskupia 16 lutego 1985
Sakra biskupia 13 marca 1985
Kreacja kardynalska 18 lutego 2012
Benedykt XVI
Kościół tytularny S. Domenico di Guzman
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 marca 1985
Konsekrator Agostino Casaroli
Współkonsekratorzy Eurico Dias Nogueira
Júlio Tavares Rebimbas

Manuel Monteiro de Castro (ur. 29 marca 1938 w Santa Eufémia) – portugalski duchowny katolicki, dyplomata watykański i urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Monteiro de Castro przyjął święcenia kapłańskie w 1961, w archidiecezji Braga w swojej rodzinnej Portugalii. W 1985 został pronuncjuszem apostolskim w państwach z archipelagu Małych Antyli i otrzymał sakrę biskupią jako tytularny arcybiskup Beneventum. Głównym konsekratorem był kard. Agostino Casaroli, ówczesny watykański sekretarz stanu.

W 1990 został przeniesiony na stanowisko nuncjusza w Salwadorze. W 1998 został nuncjuszem w Republice Południowej Afryki, Namibii, Lesotho i Suazi. W 2000 objął nuncjaturę w Hiszpanii. Uważa się, że odegrał ważną rolę w załagodzeniu bardzo poważnych napięć, jakie wystąpiły w Hiszpanii na linii państwo - Kościół po dojściu do władzy ekipy premiera Zapatero, realizującego program głęboko niezgodny z nauczaniem katolickim. W 2004 jako pierwszy hierarcha katolicki tak wysokiej rangi wyraził opinię, iż związki homoseksualne powinny zostać w jakieś formie uznane przez Kościół, choć jednocześnie kategorycznie sprzeciwił się nazywaniu takich związków małżeństwami[1]. W latach 2007-2009, równolegle z obowiązkami nuncjusza, był stałym obserwatorem z ramienia Stolicy Apostolskiej przy Światowej Organizacji Turystyki.

3 lipca 2009 został sekretarzem Kongregacji ds. Biskupów, a 21 października tegoż roku - sekretarzem Kolegium Kardynalskiego. 5 stycznia 2012 papież Benedykt XVI mianował go Penitencjariuszem Większym. Dzień później ogłoszona została jego kreacja kardynalska, której papież Benedykt XVI dokonał oficjalnie na konsystorzu w dniu 18 lutego 2012. 21 września 2013 papież Franciszek przyjął jego rezygnację, złożoną ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego.

Poza portugalskim mówi po włosku, hiszpańsku, angielsku, francusku i niemiecku.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Tadeusz Gocłowski
Template-Bishop.svg Biskup tytularny Beneventum
1985-2012
Template-Bishop.svg Następca
Konrad Krajewski
Poprzednik
Paul Fouad Tabet
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski w Trynidadzie i Tobago
1985 - 1990
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Eugenio Sbarbaro
Poprzednik
Francesco De Nittis
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski w Salwadorze
1990 - 1998
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Giacinto Berloco
Poprzednik
Francesco De Nittis
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski w Hondurasie
1990 - 1991
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Luigi Conti
Poprzednik
Ambrose De Paoli
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski w RPA
1998 - 2000
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Blasco Francisco Collaço
Poprzednik
Lajos Kada
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski w Hiszpanii
2000 - 2009
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Renzo Fratini
Poprzednik
Francesco Monterisi
Emblem of the Papacy SE.svg Sekretarz Kongregacji ds. Biskupów
2009 - 2012
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Lorenzo Baldisseri
Poprzednik
Fortunato Baldelli
Emblem of the Papacy SE.svg Penitencjariusz Większy
2012 - 2013
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Mauro Piacenza