Stefania Belmondo (ur. 13 stycznia 1969 w Vinadio) – włoska biegaczka narciarska, dziesięciokrotna medalistka olimpijska, trzynastokrotna medalistka mistrzostw świata oraz zdobywczyni Pucharu Świata.
Urodziła się w miejscowości Vinadio. Ma starszą siostrę Manuelę i młodszego brata Enrico. Biegi narciarskie zaczęła uprawiać w wieku trzech lat[1]. Z powodu niewielkiej postury nazywano ją "Małym Tornado". Belmondo była znana z surowego reżimu treningowego. Rocznie pokonywała na nartach około 10 000 km[2].
W Pucharze Świata w biegach narciarskich zadebiutowała w sezonie 1988/1989. Nie stawała na podium jednak trzy razy zdobyła punkty i zakończyła ten sezon na niezłym jak na debiutantkę 13 miejscu. Pierwszy raz stanęła na podium zawodów PŚ w sezonie 1989/1990 wygrywając zawody w amerykańskim Soldier Hollow w biegu na 15 km techniką dowolną. W każdym kolejnym sezonie startów, aż do 2002 r. przynajmniej raz zajmowała miejsce na podium. Łącznie odniosła 23 zwycięstwa, a 66 razy stawała na podium. Najlepsze wyniki osiągała w sezonie 1998/1999, kiedy to triumfowała w klasyfikacji generalnej (ex aequo z Norweżką Bente Martinsen, a w klasyfikacji biegów długodystansowych była druga. W sezonie 1996/1997 była druga w klasyfikacji generalnej oraz w klasyfikacji biegów długodystansowych, a w klasyfikacji sprinterskiej wywalczyła małą kryształową kulę. W sezonie 1997/1998 była trzecia w klasyfikacji generalnej, długodystansowej i sprinterskiej. Ponadto w sezonach 1990/1991 i 1991/1992 była druga, a w sezonach 1992/1993 i 2001/2002 była trzecia. W sezonie 1999/2000 była druga w klasyfikacji biegów średniodystansowych.
Igrzyska olimpijskie w Calgary w 1988 r. były jej olimpijskim debiutem. Jej najlepszym indywidualnym wynikiem na tych igrzyskach było 19 miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną. Pierwsze sukcesy osiągnęła na igrzyskach w Albertville. Zdobyła tam indywidualnie złoty medal w biegu na 30 km stylem dowolnym i srebrny w biegu pościgowym 5+10 km ulegając jedynie Rosjance Lubow Jegorowej. Ponadto na tych samych igrzyskach wraz z Bice Vanzettą, Manuelą Di Centą oraz Gabriellą Paruzzi wywalczyła brązowy medal w sztafecie 4 × 5 km. Dwa lata później, na igrzyskach w Lillehammer wywalczyła brązowe medale w sztafecie i biegu pościgowym 5+10 km. Kolejne medale zdobywała na igrzyskach olimpijskich w Nagano. Była druga w biegu na 30 km techniką dowolną, ulegając jedynie Rosjance Julii Czepałowej, a wspólnie z Karin Moroder, Gabriellą Paruzzi i Manuelą di Centą zdobyła brązowy medal w sztafecie. Igrzyska olimpijskie w Salt Lake City w 2002 r. były jej ostatnimi. Zdobyła złoty medal w biegu na 15 km techniką dowolną, srebrny w biegu na 30 km stylem klasycznym oraz brązowy w biegu na 10 km również rozgrywanego stylem klasycznym.
W 1989 r. zadebiutowała na mistrzostwach świata biorąc udział w mistrzostwach w Lahti. Jej najlepszym wynikiem indywidualnym było tam 10 miejsce w biegu na 10 km technika dowolną. Dwa lata później, podczas mistrzostwach świata w Val di Fiemme zdobyła swoje pierwsze medale zajmując trzecie miejsce w biegu na 15 km techniką klasyczną oraz drugie w sztafecie wraz z Vanzettą, di Centą i Paruzzi. Na mistrzostwach świata w Falun w 1993 r. zdobyła złote medale w biegu pościgowym 5+10 km oraz w biegu na 30 km techniką dowolną, a w sztafecie wraz z koleżankami była druga. W 1993 r. po mistrzostwach świata z powodu kontuzji musiała poddać się operacji prawego palucha co wykluczyło ją ze startów na 4 miesiące. Mistrzostwa świata w Thunder Bay były jedynymi, oprócz mistrzostw z 1989 r., podczas których Belmondo nie wywalczyła żadnego medalu. Jej najlepszym wynikiem było 5 miejsce w biegu pościgowym 5+10 km. Dwa lata później, na mistrzostwach świata w Trondheim powetowała sobie niepowodzenia z Kanady zdobywając aż cztery medale, wszystkie indywidualnie. Zajęła ex aequo z Rosjanką Jeleną Välbe pierwsze miejsce w biegu pościgowym 5+10 km. Ponadto była druga na dystansie 15 km techniką dowolną oraz 5 i 30 km techniką klasyczną. Podczas mistrzostw świata w Ramsau Belmondo obroniła tytuł w biegu pościgowym zdobyty w Trondheim oraz wygrała w biegu techniką klasyczną na 15 km. Ponadto razem z Valbusą, Paruzzi i Antonellą Confortolą zdobyła srebrny medal w sztafecie. Mistrzostwa świata w Lahti rozgrywane w 2001 r. były jej ostatnimi. Zdobyła tam brązowy medal w sztafecie wraz z Paruzzi, Valbusą i Cristiną Paluselli. Indywidualnie otarła się o podium zajmując czwarte miejsca w biegu łączonym na 10 km oraz w biegu na 10 km techniką klasyczną, ale kolejnego medalu nie zdobyła.
Na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 zdobyła dwa brązowe medale, zaś w Nagano w 1998 jeden brązowy i jeden srebrny. Karierę zawodniczą zakończyła w 2002 roku, kiedy to zdobyła dwa medale, złoty i srebrny na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City i zajęła 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Podczas ceremonii otwarcia zimowych igrzysk w Turynie dokonała zapalenia znicza olimpijskiego.
W 1997 r. otrzymała medal Holmenkollen wraz z dwoma norweskimi biegaczami: Bjarte Engenem Vikiem i Bjørnem Dæhlie.
Po zakończeniu sezonu 2001/2002 postanowiła zakończyć karierę. W tym samym roku została odznaczona Orderem Zasługi Republiki Italii.
Podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006 r. Belmondo zapaliła znicz olimpijski. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej utytułowanych biegaczek narciarskich w historii. Mieszka w Pietraporzio, ma męża Davide Casagrande i dwóch synów: Mathiasa (ur. 2003 r.) i Lorenzo (ur. 2005 r.). Oprócz włoskiego posługuje się także językiem francuskim i trochę angielskim[3].
Puchar Świata [edytuj]
Zwycięstwa w zawodach [edytuj]
| Nr |
Dzień |
Rok |
Miejscowość |
Konkurencja |
Czas biegu |
Przypisy |
| 1. |
10 grudnia |
1989 |
Soldier Hollow |
15 km stylem dowolnym |
? |
– |
| 2. |
8 grudnia |
1990 |
Tauplitzalm |
10+15 km pościgowy |
? |
– |
| 3. |
8 grudnia |
1991 |
Silver Star |
15 km stylem klasycznym |
42:11.5 min |
– |
| 4. |
11 stycznia |
1992 |
Cogne |
30 km stylem dowolnym |
1:35:03.3 h |
– |
| 5. |
21 lutego |
1992 |
Albertville |
30 km stylem dowolnym |
1:22:30.1 h |
- |
| 6. |
29 lutego |
1992 |
Lahti |
30 km stylem klasycznym |
1:25:30.1 h |
- |
| 7. |
16 stycznia |
1993 |
Cogne |
10 km stylem dowolnym |
25:13.7 min |
- |
| 8. |
23 lutego |
1993 |
Falun |
5+10 km pościgowy |
40:19.0 min |
- |
| 9. |
27 lutego |
1993 |
Falun |
30 km stylem klasycznym |
1:22:41.3 h |
- |
| 10. |
29 listopada |
1995 |
Gällivare |
10 km stylem dowolnym |
28:56.3 min |
– |
| 11. |
7 grudnia |
1996 |
Davos |
10 km stylem klasycznym |
29:06.0 min |
– |
| 12. |
14 grudnia |
1996 |
Brusson |
15 km stylem dowolnym |
40:10.7 min |
– |
| 13. |
11 stycznia |
1997 |
Hakuba |
5 km stylem klasycznym |
16:36.6 min |
– |
| 14. |
12 stycznia |
1997 |
Hakuba |
10 km stylem dowolnym |
44:16.6 min |
– |
| 15. |
15 marca |
1997 |
Oslo |
30 km stylem dowolnym |
1:20:03.5 h |
– |
| 16. |
11 stycznia |
1998 |
Ramsau |
10 km stylem dowolnym |
38:04.4 min |
– |
| 17. |
7 marca |
1998 |
Lahti |
15 km stylem dowolnym |
38:49.3 min |
– |
| 18. |
19 lutego |
1999 |
Ramsau |
15 km stylem dowolnym |
38:49.0 min |
– |
| 19. |
23 lutego |
1999 |
Ramsau |
5+10 km pościgowy |
42:27.9 min |
– |
| 20. |
23 lutego |
2000 |
Trondheim |
5 km stylem dowolnym |
13:01.5 min |
– |
| 21. |
24 lutego |
2000 |
Trondheim |
5+10 km pościgowy |
39:13.5 min |
– |
| 22. |
20 lutego |
2000 |
Lamoura Mouthe |
44 km stylem dowolnym |
2:27:11.1 h |
– |
| 23. |
9 marca |
2002 |
Falun |
10 km łączony |
29:07.5 min |
– |
| 24. |
16 marca |
2002 |
Oslo |
30 km stylem dowolnym |
1:14:35.3 h |
– |
Miejsca na podium [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ stefaniabelmondo.it (wł.)
- ↑ sports-reference.com (ang.)
- ↑ Biografia na tronie FIS (ang.)
- ↑ Skład drużyny: Klara Angerer, Guidina Dal Sasso, Elena Desderi, Stefania Belmondo
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 Skład drużyny: Bice Vanzetta, Manuela Di Centa, Gabriella Paruzzi, Stefania Belmondo
- ↑ Skład drużyny: Karin Moroder, Gabriella Paruzzi, Manuela Di Centa, Stefania Belmondo
- ↑ Skład zespołu: Gabriella Paruzzi, Marianna Longa, Sabina Valbusa, Stefania Belmondo
- ↑ Skład drużyny: Guidina Dal Sasso, Manuela Di Centa, Gabriella Paruzzi, Stefania Belmondo
- ↑ Skład drużyny: Gabriella Paruzzi, Stefania Belmondo, Sabina Valbusa, Manuela Di Centa
- ↑ Skład drużyny: Sabina Valbusa, Gabriella Paruzzi, Antonella Confortola, Stefania Belmondo
- ↑ Skład zespołu: Gabriella Paruzzi, Sabina Valbusa, Cristina Paluselli, Stefania Belmondo
|
Mistrzynie świata w biegach narciarskich (20 km/30 km) |
|
|
|
|
|
Mistrzynie świata w biegach narciarskich (Bieg łączony/pościgowy) |
|
|
|
|
|
Wyróżnieni Medalem Holmenkollen |
|
1895: Viktor Thorn • 1897: Asbjørn Nilssen • 1899: Paul Braaten, Robert Pehrson • 1901: Aksel Refstad • 1903: Karl Hovelsen • 1904: Harald Smith • 1905: Jonas Holmen • 1907: Per Bakken • 1908: Einar Kristiansen • 1909: Thorvald Hansen • 1910: Lauritz Bergendahl • 1911: Otto Tangen, Knut Holst • 1912: Olav Bjaaland • 1914: Johan Kristoffersen • 1915: Sverre Østbye • 1916: Lars Høgvold • 1918: Hans Horn, Jørgen Hansen • 1919: Thorleif Haug, Otto Aasen • 1923: Thoralf Strømstad • 1924: Harald Økern, Johan Grøttumsbråten • 1925: Einar Landvik • 1926: Jacob Tullin Thams • 1927: Hagbart Haakonsen, Einar Lindboe • 1928: Torjus Hemmestveit, Mikkjel Hemmestveit • 1931: Hans Vinjarengen, Ole Stenen • 1934: Oddbjørn Hagen • 1935: Arne Rustadstuen • 1937: Olaf Hoffsbakken, Birger Ruud, Martin Peder Vangli • 1938: Reidar Andersen, Johan R. Henriksen • 1939: Sven Selånger, Lars Bergendahl, Trygve Brodahl • 1940: Oscar Gjøslien, Annar Ryen • 1947: Elling Rønes • 1948: Asbjørn Ruud • 1949: Sigmund Ruud • 1950: Olav Økern • 1951: Simon Slåttvik • 1952: Stein Eriksen, Torbjørn Falkanger, Heikki Hasu, Nils Karlsson • 1953: Magnar Estenstad • 1954: Martin Stokken • 1955: Haakon VII Norweski, Hallgeir Brenden, Veikko Hakulinen, Sverre Stenersen • 1956: Borghild Niskin, Arnfinn Bergmann, Arne Hoel • 1957: Eero Kolehmainen • 1958: Inger Bjørnbakken, Håkon Brusveen • 1959: Gunder Gundersen • 1960: Helmut Recknagel, Sixten Jernberg, Sverre Stensheim, Tormod Knutsen • 1961: Harald Grønningen • 1962: Toralf Engan • 1963: Alewtina Kołczina, Pawieł Kołczin, Astrid Sandvik, Torbjørn Yggeseth • 1964: Veikko Kankkonen, Eero Mäntyranta, Georg Thoma, Halvor Næs • 1965: Arto Tiainen, Bengt Eriksson, Arne Larsen • 1967: Toini Gustafsson, Ole Ellefsæter • 1968: Olaf V Norweski, Assar Rönnlund, Gjermund Eggen, Bjørn Wirkola • 1969: Odd Martinsen • 1970: Pål Tyldum • 1971: Marjatta Kajosmaa, Berit Mørdre Lammedal, Reidar Hjermstad • 1972: Rauno Miettinen, Magne Myrmo • 1973: Einar Bergsland, Ingolf Mork, Franz Keller • 1974: Juha Mieto • 1975: Gerhard Grimmer, Oddvar Brå, Ivar Formo • 1976: Ulrich Wehling • 1977: Helena Takalo, Hilkka Kuntola, Walter Steiner • 1979: Ingemar Stenmark, Erik Håker, Raisa Smietanina • 1980: Thomas Wassberg • 1981: Johan Sætre • 1983: Berit Aunli, Tom Sandberg • 1984: Lars Erik Eriksen, Jacob Vaage, Armin Kogler • 1985: Anette Bøe, Per Bergerud, Gunde Svan • 1986: Brit Pettersen • 1987: Matti Nykänen, Hermann Weinbuch • 1989: Marja-Liisa Kirvesniemi • 1991: Vegard Ulvang, Trond Einar Elden, Ernst Vettori, Jens Weißflog • 1992: Jelena Välbe • 1993: Emil Kvanlid • 1994: Lubow Jegorowa, Władimir Smirnow, Espen Bredesen • 1995: Kenji Ogiwara • 1996: Manuela Di Centa • 1997: Bjarte Engen Vik, Stefania Belmondo, Bjørn Dæhlie • 1998: Fred Børre Lundberg, Łarisa Łazutina, Aleksiej Prokurorow, Harri Kirvesniemi • 1999: Kazuyoshi Funaki • 2001: Adam Małysz, Bente Skari, Thomas Alsgaard • 2003: Felix Gottwald, Ronny Ackermann • 2004: Julija Czepałowa • 2005: Andrus Veerpalu • 2007: Simon Ammann, Frode Estil, Odd-Bjørn Hjelmeset, Harald V Norweski, Sonja (królowa Norwegii) • 2010: Marit Bjørgen • 2011: Janne Ahonen, Ole Einar Bjørndalen, Michael Greis, Andrea Henkel • 2012: Magdalena Neuner, Emil Hegle Svendsen • 2013: Tora Berger, Martin Fourcade, Therese Johaug
|
|