Vegard Ulvang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Vegard Ulvang
Data i miejsce urodzenia 10 października 1963
Norwegia Kirkenes, Norwegia
Klub Kirkenes IF
Wzrost 180 cm
Waga 73 kg
Debiut w PŚ 25 lutego 1984 w Falun
(16. miejsce - 30 km)
Pierwsze punkty w PŚ 23 marca 1984 w Murmańsku
(10. miejsce - 15 km)
Pierwsze podium w PŚ 15 stycznia 1986 w Bohinju
(3. miejsce – 5 km)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 7 stycznia 1989 w
Kawgołowie (15 km)
Dorobek medalowy
Inne nagrody

Vegard Ulvang (ur. 10 października 1963 w Kirkenes) – norweski biegacz narciarski, sześciokrotny medalista olimpijski, ośmiokrotny medalista mistrzostw świata i zdobywca Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W Pucharze Świata w biegach narciarskich zadebiutował w sezonie 1983/1984. Nie stanął ani razu na podium i zakończył ten sezon na 38 pozycji. Swoje pierwsze miejsce na podium w Pucharze Świata zdobył w sezonie 1985/1986 zajmując trzecie miejsce w biegu na 5 km techniką dowolną w jugosłowiańskim Bohinju 15 stycznia 1986 r. W każdym kolejnym sezonie, aż do sezonu 1993/1994, zawsze co najmniej raz stawał na podium zawodów PŚ. Łącznie wygrał 9 zawodów, a 34 razy stawał na podium. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1989/1990, kiedy triumfował w klasyfikacji generalnej. Ponadto w sezonach 1988/1989 i 1991/1992 był drugi, a w sezonach 1990/1991 i 1992/1993 trzeci w klasyfikacji generalnej.

Jego olimpijskim debiutem były igrzyska w Calgary. Na igrzyskach tych zdobył swój pierwszy medal zajmując trzecie miejsce w biegu na 30 km techniką klasyczną. Wyprzedzili go jedynie dwaj reprezentanci ZSRR: zwycięzca Aleksiej Prokurorow i drugi na mecie Władimir Smirnow. Był także blisko medalu w biegu na 50 km techniką dowolną, jednak w walce o trzecie miejsce wyprzedził go Szwajcar Andi Grünenfelder. Największe sukcesy Vegard osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Albertville w 1992 r. Został tam mistrzem olimpijskim w sztafecie wraz z Terje Langlim, Kristenem Skjeldalem i Bjørnem Dæhlie oraz indywidualnie na dystansach 10 i 30 km techniką klasyczną. Ponadto zdobył także srebro w biegu pościgowym, w którym lepszy okazał się jego młodszy rodak Dæhlie. Podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer nie osiągał już tak dobrych wyników, w sowim najlepszym starcie indywidualnym zajął 7 miejsce w biegu na 10 km stylem klasycznym. Mimo to wspólnie ze Sture Sivertsenem, Thomasem Alsgaardem i Bjørnem Dæhlie wywalczył srebrny medal w sztafecie 4x10 km. Na późniejszych igrzyskach już nie startował.

W 1987 r. zadebiutował na mistrzostwach świata biorąc udział w mistrzostwach w Oberstdorfie. Razem z Ove Aunlim, Pålem Gunnarem Mikkelsplassem i Terje Langlim zdobył brązowy medal w sztafecie. Dobrze wypadł w startach indywidualnych, trzy razy plasując się w czołowej dziesiątce. Dwa lata później, na mistrzostwach świata w Lahti wywalczył srebrny medal w biegu na 30 km technika klasyczną ustępując jedynie Władimirowi Smirnowowi. Zdobył także brązowy medal w biegu na 10 km stylem klasycznym plasując się za kolejno Harrim Kirvesniemim z Finlandii oraz swoim rodakiem Pålem Gunnarem Mikkelsplassem. Kolejne dwa medale zdobył podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme. Pierwsze zdobył brązowy medal w biegu na 30 km techniką klasyczną, a następnie wraz z Øyvindem Skaanesem, Terje Langlim i Bjørnem Dæhlie zdobył złoty medal w sztafecie. Z mistrzostw świata w Falun przywiózł kolejne trzy medale, po jednym z każdego koloru. Złoty zdobył wspólnie z Sivertsenem, Langlim i Dæhlie w sztafecie. Srebrny wywalczył w biegu na 30 km techniką klasyczną, w którym wyprzedził go tylko Dæhlie. Brązowy medal zdobył natomiast w biegu na 10 km techniką klasyczną. Mistrzostwa świata w Thunder Bay były ostatnimi w jego karierze. Były to także jego najgorsze mistrzostwa, nie wywalczył tam bowiem żadnego medalu. W swoim najlepszym starcie, w biegu na 30 km stylem klasycznym, zajął 8 miejsce.

W 1991 r. został nagrodzony medalem Holmenkollen wraz z norweskim dwuboistą Trondem Einarem Eldenem, austriackim skoczkiem narciarskim Ernstem Vettorim oraz niemieckim skoczkiem Jensem Weißflogiem. W 1997 r. Ulvang postanowił zakończyć karierę.

Poza sportem[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery założył firmę produkującą odzież sportową - Ulvang[1]. Występował także wspólnie z Bjørnem Dæhlie w programie Gutta på tur nadawanym przez największą norweską stację telewizyjną TV2.

25 maja 2006 r. Ulvang został wybrany na prezesa rady wykonawczej komitetu biegów narciarskich Międzynarodowej Federacji Narciarskiej. Posada ta trafiła do niego jednogłośnie, bez głosowania[2].

Wraz ze Szwajcarem Jürgiem Capolem stworzył Tour de Ski. Także włączenie podbiegu na Alpe Cermis do programu Tour de Ski jest pomysłem Ulvanga. On sam czterokrotnie pokonał ten podbieg na nartach[3]. Ulvang jest także pomysłodawcą i twórcą Tour de Barents.

Oficjalnie mieszka w Oslo, jednak z uwagi na częste podróże rzadko bywa w domu. Zdobył Mont Blanc (4810 m n.p.m.), który należy do Korony Europy i, jako najwyższy szczyt Europy (wg geografów), do Korony Ziemi. Ponadto wspiął się także na Mount McKinley (6195 m n.p.m.), najwyższy szczyt Ameryki Północnej, a także przeszedł Grenlandię na nartach w dwa tygodnie śladami Fridtjofa Nansena. W czasie tej ostatniej wyprawy schudł 11 kg (przeszedł blisko 570 km). Następnie w okresie pięciu tygodni zdobył rosyjski Elbrus (5642 m n.p.m.), najwyższy szczyt Afryki Kilimandżaro (5895 m n.p.m.) w Tanzanii oraz najwyższy szczyt Oceanii Puncak Jaya (4884 m n.p.m.) w Indonezji. Był także bliski zdobycia Aconcagui (6960 m n.p.m.) jednak z powodu złej pogody musiał zawrócić 150 metrów od szczytu[4]. Na wiosnę 2008 r. wyruszył na wyprawę po Czukotce razem z Rosjaninem Aleksiejem Prokurorowem. W lipcu tego samego roku wyruszył na dwutygodniową wyprawę kanadyjkami po rzekach Syberii razem z Prokurorowem i Władmirem Smirnowem. Ta trójka wyruszyła razem także na wyprawę do Mongolii[4]. Niedługo później Prokurorow zginął w wypadku[3].

Jego żoną jest Grete Ingeborg Nykkelmo była reprezentantka Norwegii w biegach i biathlonie. Vegard miał także młodszego brata - Ketila, który zaginął 13 października 1993 r[4].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
3.Bronze medal.svg 15 lutego 1988 Kanada Calgary 30 km stylem klasycznym 1:24:26.3 h +45.3 s Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Aleksiej Prokurorow
7. 19 lutego 1988 Kanada Calgary 15 km stylem klasycznym 41:18.9 h +1:12.6 min Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Michaił Dewiatarow
6. 22 lutego 1988 Kanada Calgary Sztafeta 4x10 km[5] 1:43:58.6 h +2:50.1 min  Szwecja
4. 27 lutego 1988 Kanada Calgary 50 km stylem klasycznym 2:04:30.9 h +2:01.4 min Szwecja Gunde Svan
1.Gold medal.svg 10 lutego 1992 Francja Albertville 30 km stylem klasycznym 1:22:27.8 h - -
1.Gold medal.svg 13 lutego 1992 Francja Albertville 10 km stylem klasycznym 27:36.0 min - -
2.Silver medal.svg 15 lutego 1992 Francja Albertville 10+15 km pościgowy 1:05:37.9 min +53.4 s Norwegia Bjørn Dæhlie
1.Gold medal.svg 18 lutego 1992 Francja Albertville Sztafeta 4x10 km[6] 1:39:26.0 h - -
9. 22 lutego 1992 Francja Albertville 50 km stylem dowolnym 2:03:41.5 min +4:40.0 min Norwegia Bjørn Dæhlie
7. 17 lutego 1994 Norwegia Lillehammer 10 km stylem klasycznym 24:20.1 min +47.9 s Norwegia Bjørn Dæhlie
2.Silver medal.svg 22 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Sztafeta 4x10 km[7] 1:41:15.0 h +0.4 s  Włochy
10. 27 lutego 1994 Norwegia Lillehammer 50 km stylem klasycznym 2:07:20.3 h +3:19.7 min Kazachstan Władimir Smirnow

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
5. 12 lutego 1987 Niemcy Zachodnie Oberstdorf 30 km stylem klasycznym 1:24:30.1 h +3:25.1 min Szwecja Thomas Wassberg
6. 15 lutego 1987 Niemcy Zachodnie Oberstdorf 15 km stylem klasycznym 43:01.8 min +28.7 s Włochy Marco Albarello
3.Bronze medal with cup.svg 15 lutego 1987 Niemcy Zachodnie Oberstdorf Sztafeta 4x10 km[8] 1:38:04.6 h +43.6 s  Szwecja
7. 21 lutego 1987 Niemcy Zachodnie Oberstdorf 50 km stylem dowolnym 2:11:27.2 h +4:03.5 min Włochy Maurilio De Zolt
2.Silver medal with cup.svg 18 lutego 1989 Finlandia Lahti 30 km stylem klasycznym 1:24:56.9 h +6.7 s Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Władimir Smirnow
3.Bronze medal with cup.svg 22 lutego 1989 Finlandia Lahti 15 km stylem klasycznym 42:40.7 min +27.7 s Finlandia Harri Kirvesniemi
4. 15 lutego 1989 Finlandia Lahti Sztafeta 4x10 km[9] 1:40:12.3 h +1.8 s  Szwecja
3.Bronze medal with cup.svg 7 lutego 1991 Włochy Val di Fiemme 30 km stylem klasycznym 1:16:12.4 h +20.4 s Szwecja Gunde Svan
4. 11 lutego 1991 Włochy Val di Fiemme 10 km stylem klasycznym 25:55.0 min +11.7 s Norwegia Terje Langli
1.Gold medal with cup.svg 15 lutego 1991 Włochy Val di Fiemme Sztafeta 4x10 km[10] 1:39:47.3 h - -
16. 17 lutego 1991 Włochy Val di Fiemme 50 km stylem dowolnym 2:03:31.6 h +5:13.2 min Szwecja Torgny Mogren
2.Silver medal with cup.svg 20 lutego 1993 Szwecja Falun 30 km stylem klasycznym 1:17:33.6 h +21.4 s Norwegia Bjørn Dæhlie
3.Bronze medal with cup.svg 22 lutego 1993 Szwecja Falun 10 km stylem klasycznym 24:51.6 min +6.5 s Norwegia Sture Sivertsen
4. 24 lutego 1993 Szwecja Falun 10+15 km pościgowy 1:01:45.0 h +1:11.8 min Norwegia Bjørn Dæhlie
Kazachstan Władimir Smirnow
1.Gold medal with cup.svg 26 lutego 1993 Szwecja Falun Sztafeta 4x10 km[11] 1:44:14.9 h - -
5. 28 lutego 1993 Szwecja Falun 50 km stylem dowolnym 2:03:36.8 h +2:03.1 min Szwecja Torgny Mogren
8. 9 marca 1995 Kanada Thunder Bay 30 km stylem klasycznym 1:15:52.3 h +3:05.2 min Kazachstan Władimir Smirnow
12. 11 marca 1995 Kanada Thunder Bay 10 km stylem klasycznym 24:52.3 min +1:16.0 min Kazachstan Władimir Smirnow

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
1983/1984 38. miejsce
1984/1985 46. miejsce
1985/1986 8. miejsce
1986/1987 4. miejsce
1987/1988 7. miejsce
1988/1989 2. miejsce
1989/1990 1. miejsce
1990/1991 3. miejsce
1991/1992 2. miejsce
1992/1993 3. miejsce
1993/1994 6. miejsce
1994/1995 16. miejsce
1995/1996 12. miejsce
1996/1997 31. miejsce

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu
1. 7 stycznia 1989 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Kawgołowo 15 km st. klasycznym -
2. 4 marca 1989 Norwegia Oslo 50 km st. dowolnym -
3. 16 marca 1991 Norwegia Oslo 50 km st. klasycznym -
4. 8 grudnia 1991 Kanada Silver Star 10 km st. klasycznym 26:22.9 min.
5. 9 grudnia 1991 Kanada Silver Star 25 km st. klasycznym 1:05:00.4 h
6. 10 lutego 1992 Francja Albertville 30 km st. klasycznym 1:22:27.8 h
7. 13 lutego 1992 Francja Albertville 10 km st. klasycznym 27:36.0 min.
8. 14 marca 1992 Norwegia Vang 50 km st. klasycznym 2:13:28.7 h
9. 12 grudnia 1992 Austria Ramsau 10 km st. dowolnym 25:48.0 min.

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Pozycja Strata Zwycięzca
1. 15 stycznia 1986 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Bohinj 5 km st. dowolnym - - 3 Torgny Mogren
2. 14 marca 1986 Norwegia Oslo 50 km st. klasycznym - - 3 Gunde Svan
3. 10 grudnia 1986 Austria Ramsau 15 km st. dowolnym - - 3 Gunde Svan
4. 14 marca 1987 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Kawgołowo 15 km st. klasycznym - - 2 Torgny Mogren
5. 15 lutego 1988 Kanada Calgary 30 km st. klasycznym 1:25:11.6 h +45.3 s 3 Aleksiej Prokurorow
6. 7 stycznia 1989 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Kawgołowo 15 km st. klasycznym - - 1
7. 13 stycznia 1989 Czechosłowacja Nové Město 15 km st. dowolnym - - 3 Gunde Svan
8. 15 stycznia 1989 Czechosłowacja Nové Město 30 km st. klasycznym - - 3 Gunde Svan
9. 18 lutego 1989 Finlandia Lahti 30 km st. klasycznym 1:25:03.6 h +6.7 s 2 Władimir Smirnow
10. 22 lutego 1989 Finlandia Lahti 15 km st. klasycznym 43:08.4 min. +27.7 s 3 Harri Kirvesniemi
11. 4 marca 1989 Norwegia Oslo 50 km st. dowolnym - - 1
12. 11 marca 1989 Szwecja Falun 30 km st. dowolnym - - 3 Lars Håland
13. 9 grudnia 1989 Stany Zjednoczone Soldier Hollow 15 km st. klasycznym - - 2 Bjørn Dæhlie
14. 13 stycznia 1990 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 30 km st. dowolnym - - 2 Gunde Svan
15. 17 lutego 1990 Szwajcaria Campra 15 km st. dowolnym - - 2 Bjørn Dæhlie
16. 21 lutego 1990 Włochy Val di Fiemme 15 km st. klasycznym - - 2 Gunde Svan
17. 3 marca 1990 Finlandia Lahti 2x15 km bieg łączony - - 2 Bjørn Dæhlie
18. 7 lutego 1991 Włochy Val di Fiemme 30 km st. klasycznym 1:16:32.8 h +20.4 s 3 Gunde Svan
19. 16 marca 1991 Norwegia Oslo 50 km st. klasycznym - - 1
20. 8 grudnia 1991 Kanada Silver Star 10 km st. klasycznym 26:22.9 min. - 1
21. 9 grudnia 1991 Kanada Silver Star 25 km st. klasycznym 1:05:00.4 h - 1
22. 14 grudnia 1991 Kanada Silver Star 30 km st. dowolnym 1:29:22.3 h +18.2 s 2 Bjørn Dæhlie
23. 4 stycznia 1992 Rosja Kawgołowo 30 km st. klasycznym 1:23:46.0 h +59.3 s 2 Bjørn Dæhlie
24. 10 lutego 1992 Francja Albertville 30 km st. klasycznym 1:22:27.8 h - 1
25. 13 lutego 1992 Francja Albertville 10 km st. klasycznym 27:36.0 min. - 1
26. 15 lutego 1992 Francja Albertville 15 km st. dowolnym (pościgowy) 1:06:31.3 h +53.4 s 2 Bjørn Dæhlie
27. 29 lutego 1992 Finlandia Lahti 30 km st. klasycznym 38:47.1 min. +34.0 s 2 Bjørn Dæhlie
28. 14 marca 1992 Norwegia Vang 50 km st. klasycznym 2:13:28.7 h - 1
29. 12 grudnia 1992 Austria Ramsau 10 km st. dowolnym 25:48.0 min. - 1
30. 13 grudnia 1992 Austria Ramsau 15 km st. klasycznym 1:07:54.6 h +0.1 s 2 Bjørn Dæhlie
31. 9 stycznia 1993 Szwajcaria Ulrichen 15 km st. klasycznym 39:44.5 min. +10.0 s 2 Marco Albarello
32. 20 lutego 1993 Szwecja Falun 30 km st. klasycznym 1:17:55.0 h +21.4 s 2 Bjørn Dæhlie
33. 22 lutego 1993 Szwecja Falun 10 km st. klasycznym 24:58.1 min. +6.5 s 3 Sture Sivertsen
34. 18 grudnia 1993 Szwajcaria Davos 15 km st. dowolnym 36:42.7 min. +43.9 s 2 Bjørn Dæhlie

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy