Gregor Schlierenzauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gregor Schlierenzauer
Gregor Schlierenzauer
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1990
Rum[1], Austria
Klub SV Innsbruck Bergisel
Wzrost 180 cm[2]
Przydomek Schlieri[3]
Debiut w reprezentacji 2004[3]
Debiut w PŚ 12 marca 2006 w Oslo (24. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 12 marca 2006 w Oslo (24. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 3 grudnia 2006 w Lillehammer (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 3 grudnia 2006 w Lillehammer
Rekord życiowy 243,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (12 lutego 2011)
Trener kadry Heinz Kuttin
Dorobek medalowy
Odznaczenia
Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Złota Odznaka Honorowa
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Gregor Schlierenzauer w Wikicytatach
Oficjalna strona internetowa

Gregor Schlierenzauer (ur. 7 stycznia 1990 w Rumie[1]) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant SV Innsbruck Bergisel. Czterokrotny medalista olimpijski, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata w skokach narciarskich: w latach 2008/2009 oraz 2012/2013. Pięciokrotny medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, w tym złoty indywidualnie z 2008. Dziewięciokrotny medalista mistrzostw świata, w tym indywidualny mistrz świata z konkursu na dużej skoczni w Oslo w 2011 roku. Zwycięzca 60. i 61. Turnieju Czterech Skoczni (w sezonach: 2011/2012 i 2012/2013).

Debiut w międzynarodowych zawodach zaliczył 18 grudnia 2004 roku podczas zawodów FIS w Seefeld, gdzie zajął ósme miejsce. 17 grudnia 2005 roku w Predazzo podczas zawodów FIS po raz pierwszy zwyciężył w międzynarodowych zawodach, a dzień później był drugi. 2 lutego 2006 roku w Kranju został indywidualnym mistrzem świata juniorów. 4 marca 2006 roku na skoczni Ōkurayama w Sapporo ponownie zwyciężył w zawodach FIS, a dzień później przegrał jedynie z Mario Innauerem i zajął drugą lokatę.

12 marca 2006 roku w Oslo zadebiutował w zawodach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Zajął wówczas 24. miejsce, dzięki czemu zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji zawodów tej rangi.

5 sierpnia 2006 roku na skoczni w Hinterzarten zaliczył swój debiut w Letniej Grand Prix na igelicie. Wraz z reprezentantami Austrii (Wolfgangiem Loitzlem, Manuelem Fettnerem i Andreasem Koflerem) zajął pierwsze miejsce w drużynowym konkursie. Dzień później, 6 sierpnia zajął trzecie miejsce w konkursie indywidualnym na tej samej skoczni. 14 sierpnia 2006 roku wygrał indywidualne zawody Letniej Grand Prix w Courchevel.

14 października 2006 został mistrzem Austrii na średniej skoczni w Ramsau pokonując Andreasa Koflera o 1,5 punktu, a Wolfganga Loitzla o 6 punktów.

3 grudnia 2006 na skoczni Lysgårdsbakken K123. w Lillehammer wygrał pierwsze w karierze zawody Pucharu Świata. 25 lutego 2007 został mistrzem świata w drużynie wraz z Thomasem Morgensternem, Andreasem Koflerem i Wolfgangiem Loitzlem.

23 lutego 2008 roku został najmłodszym w historii mistrzem świata w lotach, bezpośrednio wyprzedzając Martina Kocha. Podczas tych mistrzostw zdobył jeszcze złoty medal w konkursie drużynowym. W tym samym roku Gregor Schlierenzauer triumfował w Turnieju Nordyckim. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata 2007/2008 zajął drugie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem.

Na mistrzostwach świata w 2009 roku w Libercu został wicemistrzem świata na normalnej skoczni, przegrywając tylko z Wolfgangiem Loitzlem. Na skoczni dużej Schlierenzauer zajął czwartą pozycję. Złoty medal zdobył w konkursie drużynowym. W sezonie 2008/09 zdobył Puchar Świata. Pobił też rekord Janne Ahonena w ilości zwycięstw w jednym sezonie, wygrywając trzynaście konkursów. Ustanowił też rekordy w ilości miejsc na podium i ilości zdobytych punktów. Jednocześnie we wszystkich konkursach, w których wystartował, zajął miejsca w czołowej dziesiątce. W tym samym roku triumfował w Turnieju Nordyckim, wyprzedzając Harriego Ollego o 0,6 punktu. Zdobył też małą kryształową kulę za Puchar Świata w lotach. Został też pierwszym w historii skoczkiem narciarskim, który zdobył ponad 2000 punktów w jednym sezonie Pucharze Świata.

Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 w Vancouver zdobył dwa brązowe medale indywidualnie oraz złoty drużynowo. W tym samym roku w Planicy podczas mistrzostw świata w lotach zdobył srebrny medal w konkursie indywidualnym oraz złoty w konkursie drużynowym. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zajął drugie miejsce za Simonem Ammannem, będąc przez pewien czas nawet liderem całej klasyfikacji.

Rekord życiowy Schlierenzauera w długości skoku wynosi 243,5 m i został ustanowiony 12 lutego 2011 roku, podczas pierwszej serii konkursu indywidualnego w lotach narciarskich w Vikersund.

3 lutego 2013 roku wygrywając konkurs Pucharu Świata w Harrachovie pobił rekord zwycięstw w konkursach Pucharu Świata w skokach narciarskich należący dotychczas do Fina Mattiego Nykänena. Wygrał w swojej karierze 53 konkursy PŚ (stan na sezon 2014/2015).

W 2013 otrzymał medal Holmenkollen[4].

Spis treści

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Gregor jest synem Angeliki i Paula Schlierenzauerów. Ma starszą siostrę Glorię i młodszego brata Lucasa. Od urodzenia nie dosłyszy na lewe ucho[1]. Jest chory na astmę[5].

Schlierenzauer jest absolwentem gimnazjum narciarskiego w Stams (niem. Schigymnasium in Stams), które ukończyli między innymi: Andreas Goldberger, Andreas Kofler, Martin Koch i Wolfgang Loitzl[6].

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy skok w karierze Schlierenzauer oddał w 1999 roku w Fulpmes. W reprezentacji Austrii występuje od 2004 roku[3].

2005/2006[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata juniorów – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Konkursy mistrzostw świata juniorów w słoweńskim Kranju były pierwszą wysokiej rangi, międzynarodową imprezą w karierze Gregora Schlierenzauera. 2 lutego 2006 austriacki skoczek został mistrzem świata juniorów[7]. Dwa dni później zdobył drugi złoty krążek, wraz z reprezentacją. Oprócz niego do sukcesu się przyczynili Arthur Pauli, Thomas Thurnbichler i Mario Innauer[8].

Puchar Świata – 73. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Gregor zadebiutował w Pucharze Świata 12 marca 2006 roku, podczas zawodów na skoczni Holmenkollen w Oslo. Austriak zajął w tym konkursie 24. miejsce. Zdobyte w ten sposób 7 punktów pozwoliły na zajęcie przez skoczka 73. pozycji na koniec sezonu[a][9].

Turniej Skandynawski – 50. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Konkurs w Oslo był zarazem konkursem zaliczanym do Turnieju Skandynawskiego. Ponieważ był to jedyny start Schlierenzauera w tym turnieju, został sklasyfikowany na 50. miejscu[10].

Puchar Kontynentalny – 124. miejsce[edytuj | edytuj kod]

W zawodach zaliczanych do Pucharu Kontynentalnego Gregor Schlierenzauer wystąpił dwukrotnie. Podczas zawodów w Planicy (7-8 stycznia 2006) zajął kolejno 28. i 32. lokatę[11].

Puchar FIS – 3. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Austriak wystąpił w czterech konkursach zaliczanych do Pucharu FIS. 1 stycznia na skoczni w Seefeld zajął drugą pozycję, przegrywając tylko z Mario Innauerem. Dwa miesiące później, 1 marca Gregor uplasował się ponownie na drugim miejscu, tym razem w japońskim Zaō . Dzień później był szósty. Schlierenzauer wygrał natomiast 4 marca zawody w Sapporo[12].

2006/2007[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata – 8. i 10. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata w Sapporo były pierwszymi seniorskimi mistrzostwami w karierze Gregora Schlierenzauera. Po dobrej pierwszej części sezonu, Austriak był wymieniany w gronie faworytów konkursów na Okurayamie i Miyanomori[13]. Medali jednak nie zdobył. 24 lutego zajął 10. miejsce w konkursie na dużej skoczni. Tydzień później na normalnym obiekcie był ósmy. Medal zdobył natomiast w drużynie wraz z Thomasem Morgensternem, Wolfgangem Loitzlem i Andreasem Koflerem obronił dla Austrii tytuł mistrza świata sprzed dwóch lat[14].

Puchar Świata – 4. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2006/2007 był pierwszym w karierze Gregora Schlierenzauera, spędzonym głównie na zawodach Pucharu Świata. Skoczka zabrakło na zawodach w Kuusamo, inaugurujących sezon. Pojawił się tydzień później podczas zawodów w Lillehammer. 2 grudnia w pierwszym norweskim konkursie, Austriak zajął 4. pozycję. Następnego dnia odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w karierze. Wyczyn ten powtórzył dwa tygodnie później, 16 grudnia na skoczni w Engelbergu. W drugich zawodach w Szwajcarii "Schlieri" uplasował się na 3. miejscu. Po Turnieju Czterech Skoczni (w trakcie którego Schlierenzauer był przez pewien czas liderem Pucharu Świata) Austriaka zabrakło na starcie zawodów na mamuciej skoczni w Vikersund. W Zakopanem, w jednoseryjnym konkursie na Wielkiej Krokwi Gregor Schlierenzauer zajął 9. miejsce. Następne zawody w Oberstdorfie skoczek zakończył na 4. i 10. miejscu. W Titisee-Neustadt był 8. i 2., w Klingenthal wygrał kolejne zawody w karierze. Gorszą lokatę zajął w Willingen – siedemnastą. Po Turnieju Skandynawskim Schlierenzauera po raz kolejny zabrakło na lotach narciarskich. Alexander Pointner nie wystawił go do kadry na finałowe konkursy w Planicy[15].

Turniej Czterech Skoczni – 2. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Swój debiut na Turnieju Czterech Skoczni Gregor Schlierenzauer rozpoczął od zwycięstwa na Schattenbergschanze w Oberstdorfie. Dwa dni po pierwszym konkursie, podczas noworocznych zmagań w Garmisch-Partenkirchen Austriakowi nie udało się stanąć na podium. Czwarte miejsce w konkursie pozwoliło mu jednak utrzymać prowadzenie w klasyfikacji turnieju. Szansę na jego zwycięstwo Gregor stracił na skoczni w Innsbrucku – 4 stycznia na Bergisel uplasował się na 11. pozycji. W ostatnim konkursie turnieju, 7 stycznia w Bischofshofen, Schlierenzauer ponownie nie dał szans rywalom. W łącznej klasyfikacji turnieju lepszy od niego był tylko reprezentant Norwegii, Anders Jacobsen[16].

Turniej Skandynawski – 24. miejsce[edytuj | edytuj kod]

W zawodach inaugurujących Turniej Skandynawski, na skoczni w Lahti Gregor Schlierenzauer nie zakwalifikował się do drugiej serii konkursu Pucharu Świata. 11 marca na Salpausselkä zajął 38. pozycję. Dwa dni później w Kuopio Schlierenzauer był dziewiąty. Gorzej wypadły Austriakowi konkursy w Oslo. 17 i 18 marca zawodnik zakończył starty w turnieju na 19. i 41. miejscu[17].

2007/2008[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata w lotach – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata w lotach organizowane w niemieckim Oberstdorfie były debiutem Gregora Schlierenzauera na mamuciej skoczni. Po pierwszym dniu zmagań na Skoczni Heinego Klopfera, 22 lutego 2008, reprezentant Austrii zajmował 2. pozycję, przegrywając z Bjørnem Einarem Romørenem. Następnego dnia Gregor pokonał Norwega oraz Martina Kocha, zostając mistrzem świata w lotach narciarskich. Był to pierwszy seniorski, indywidualny tytuł w karierze Schlierenzauera. Dzień później dołożył do niego drugi złoty krążek, zdobyty drużynowo z Kochem, oraz Thomasem Morgensternem i Andreasem Koflerem[18].

Puchar Świata – 2. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Nowy sezon Gregor Schlierenzauer rozpoczął 1 grudnia od 4. miejsca na skoczni Rukatunturi w fińskim Kuusamo. Tydzień po tych zawodach, Schlierenzauer zajął 2. i 9. pozycję na skoczni w Trondheim. 13 i 14 grudnia stawał na podium zmagań na skoczni normalnej w Villach, zajmując trzecią i drugą lokatę. Podczas następnych zawodów Pucharu Świata, rozegranych w szwajcarskim Engelbergu skoczek był czwarty i drugi. Po Turnieju Czterech Skoczni, Austriak zanotował 18. i 6. pozycję we włoskim Predazzo. W zawodach na mamuciej skoczni w Harrachovie Schlierenzauer nie wystartował. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, 25 stycznia odniósł swoje drugie pucharowe zwycięstwo w sezonie. Dwa dni później na tej samej skoczni zajął 8. miejsce. Schlierenzauer nie skakał w kolejnych zawodach, które odbyły się w Sapporo. Reprezentant Austrii powrócił podczas konkursu w Libercu, gdzie zajął dwukrotnie drugie miejsce, przegrywając wpierw z Thomasem Morgensternem, a dzień później z Andersem Jacobsenem. Następny konkurs to 8. pozycja Schlierenzauera w Willingen. Po zwycięskim dla niego Turnieju Skandynawskim, wygrał oba finałowe konkursy w Planicy[19].

Turniej Czterech Skoczni – 12. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy konkurs Turnieju Czterech Skoczni, na skoczni w Oberstdorfie ukończył na 2. miejscu. Austriak wygrał noworoczne zawody w Ga-Pa, ustanawiając rekord nowowybudowanej skoczni Große Olympiaschanze. Uzyskał 141 metrów, poprawiając o dwa metry rezultat Janne Ahonena. Na półmetku turnieju Gregor Schlierenzauer był jego liderem. Konkurs w Innsbrucku, z powodu zbyt silnie wiejącego wiatru, został odwołany i przeniesiony do Bischofshofen. W serii próbnej przed trzecim konkursem TCS, Gregor pokonał oficjalny rekord obiektu o dwa metry, lądując na 145 metrze[b]. W zawodach Austriak uplasował się na 5. pozycji i stracił przodownictwo w turnieju. W ostatnim z konkursów nie zakwalifikował się do finałowej serii, zajmując 42. lokatę. Wynik ten sprawił, że Schlierenzauer spadł w klasyfikacji generalnej turnieju z trzeciej na 12. pozycję[20].

Turniej Skandynawski – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych konkursach Turnieju Skandynawskiego, rozegranych 3 i 4 marca w Kuopio Gregor Schlierenzauer zajął drugą i czwartą pozycję. Trzy dni później na skoczni w Lillehammer Austriak odniósł kolejne zwycięstwo w Pucharze Świata, bijąc przed konkursem rekord obiektu i ustanawiając nowy na 143 metrze. W ostatnich zawodach turnieju na skoczni w stolicy Norwegii, Schlierenzauer powtórzył swój wyczyn z Lillehammer, odnosząc kolejny triumf. Wygrana w Oslo pozwoliła Schlierenzauerowi wyprzedzić w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego liderującego przed ostatnimi zawodami – Fina Janne Happonena[21].

2008/2009[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata – 2. i 4. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Podczas mistrzostw świata w Libercu Gregor Schlierenzauer startował jako aktualny lider Pucharu Świata. W pierwszym konkursie, na normalnej skoczni, Austriak został wicemistrzem świata, przegrywając tylko z Wolfgangiem Loitzlem. W drugim konkursie, na dużej skoczni, Schlierenzauer zajmował 4. miejsce po pierwszej serii zawodów. Druga seria została odwołana z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych, w wyniku czego rezultat ten był ostatecznym miejscem Schlierenzauera w konkursie. Austriak stanął tuż za podium, przegrywając z Andreasem Küttelem, Martinem Schmittem i Andersem Jacobsenem[22].

W konkursie drużynowym wraz z Wolfgangiem Loitzlem, Martinem Kochem i Thomasem Morgensternem zdobył złoty medal[22].

Puchar Świata – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Kolejny sezon Pucharu Świata Gregor Schlierenzauer rozpoczął od trzeciego miejsca w inaugurujących zawodach w Kuusamo, rozegranych 29 listopada 2008 roku. Tydzień później Austriak wygrał pierwszy konkurs w sezonie, na skoczni w Trondheim. Oprócz zwycięstwa i rekordu skoczni (140 m), został również liderem Pucharu Świata. Następnego dnia Schlierenzauer był trzeci, tracąc żółty plastron lidera na rzecz Simona Ammanna. W kolejnych zawodach, we włoskim Pragelato, uplasował się na 3. i 4. pozycji. 20 i 21 grudnia, podczas konkursów w Engelbergu, skoczek zajął 3. i 1. lokatę.

Po Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer triumfował dwukrotnie w Tauplitz, bijąc rekord skoczni – 215,5 metra. W kolejnych zawodach, na skoczni w Zakopanem był trzeci oraz pierwszy. Podczas przedolimpijskich zawodów w Whistler dwukrotnie był najlepszy, ponadto ustanowił rekord obiektu (149 m) i ponownie został liderem Pucharu Świata. Kolejne zwycięstwo Schlierenzauer odniósł w Sapporo. "Schlieri" z minimalnymi przewagami zwyciężył jeszcze w Willingen i Klingenthal. Jako czwarty skoczek w historii, po Jannem Ahonenie, Mattim Hautamäkim i Thomasie Morgensternie, Schlierenzauer wygrał sześć konkursów Pucharu Świata z rzędu[23][24][25]. 14 lutego na mamuciej skoczni w Oberstdorfie Schlierenzauer zajął 8. miejsce.

Podczas Turnieju Nordyckiego Schlierenzauer zapewnił sobie Kryształową Kulę za zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Pucharu Świata. W kolejnych zawodach, 20 marca w Planicy reprezentant Austrii wygrał po raz trzynasty w sezonie i zapewnił sobie również małą Kryształową Kulę za loty narciarskie. W kończących sezon zawodach, 22 marca, triumfator zajął piątą pozycję.

Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce[edytuj | edytuj kod]

29 grudnia w Oberstdorfie w zawodach inaugurujących Turniej Czterech Skoczni 2008/2009, Gregor Schlierenzauer zajął czwartą pozycję. W pierwszej serii konkursu rozgrywanego systemem KO rywalizował z Piotrem Żyłą i został zwycięzcą pary. Podobnie w drugim konkursie, 1 stycznia w Garmisch. Trzy dni później na Bergisel Austriak uplasował się na drugim miejscu, a w kończących cykl zawodach w Bischofshofen był czwarty. W klasyfikacji łącznej reprezentant Austrii zdobył 1077,1 punktu i zajął trzecie miejsce[26].

Turniej Skandynawski – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

8 marca 2009 w Lahti w przeniesionym na skocznię normalną konkursie zajął pierwsze miejsce i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej turnieju. Dwa dni później na skoczni w Kuopio uplasował się na 10. pozycji i stracił prowadzenie w turnieju na rzecz Simona Ammanna. W kolejnym konkursie w norweskim Lillehammer Schlierenzauer ponownie był na podium, stając na najniższym jego stopniu. W kończących cykl zawodach na mamuciej skoczni w Vikersund Austriak ponownie był najlepszy. Dzięki zwycięstwu Schlierenzauer triumfował również w końcowej klasyfikacji turnieju.

2009/2010[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie – 3. i 3. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer z brązowym medalem igrzysk olimpijskich.

Igrzyska olimpijskie w Vancouver były dla Schlierenzauera debiutem w imprezie tej rangi. Austriak przed igrzyskami był zaliczany do grona faworytów w walce o medale i nie zawiódł. W pierwszym konkursie na skoczni o punkcie K–95 m w pierwszym skoku uzyskał 101,5 m i zajmował 7. pozycję, tracąc do pozycji medalowej 4,5 pkt. W drugim skoku uzyskał drugą odległość konkursu – 106,5 m, dzięki czemu zdobył brązowy medal. Do złotego medalisty Simona Ammanna stracił 8,5 pkt. Tydzień później odbył się konkurs na skoczni o punkcie K–125 m. Austriak podobnie jak w konkursie na skoczni mniejszej po pierwszej serii zajmował pozycję poza podium. Uzyskał 130,5 m i był piąty. W drugiej serii skoczył na odległość 136 m i udało mu się o 1 pkt wyprzedzić czwartego Andreasa Koflera. Tym razem do złotego medalisty stracił 21,4 pkt. Do dwóch brązowych medali dołożył jeszcze złoto w konkursie drużynowym.

Mistrzostwa świata w lotach – 2. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer na podium mistrzostw świata w lotach

Gregor Schlierenzauer w Planicy wystartował jako obrońca tytułu sprzed dwóch lat. W skokach treningowych pokazał, że jest w stanie ten tytuł obronić. 19 marca, w pierwszej serii mistrzostw świata w lotach w Planicy, Austriak uzyskał odległość 209,5 metra, co dało mu 4. miejsce. Do prowadzącego Adama Małysza tracił 6,4 pkt. W drugiej serii skoczył 205 metrów, w niekorzystnych warunkach i przesunął się na trzecie miejsce. Po pierwszym dniu do wyprzedzających go Małysza i Ammanna tracił odpowiednio 14,4 i 17,2 pkt. W drugim dniu warunki do latania były lepsze i Gregor w trzeciej serii uzyskał 222,5 metra, dzięki czemu bardzo zbliżył się do Adama Małysza. Ostatni skok Schlierenzauera to 230,5 metra, który dał mu srebrny medal. Do mistrza świata Simona Ammanna stracił 25,5 pkt. Do srebrnego medalu Gregor Schlierenzauer dorzucił złoto zdobyte w konkursie drużynowym.

Puchar Świata – 2. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer w inaugurującym sezon 2009/2010 konkursie na skoczni Ruka w Kuusamo po pierwszej serii zajmował 24. pozycję. W drugiej serii udało mu się przesunąć na 19. miejsce. W kolejnym konkursie na skoczni w Lillehammer poszło mu już o wiele lepiej. Po pierwszym skoku był jeszcze na szóstym miejscu, ale świetna druga próba pozwoliła mu odnieść zwycięstwo. Dzień później także miał szansę wygrać, bo uzyskał odległość 150,5 m, co byłoby nowym rekordem skoczni, ale skoku nie ustał. Mimo to konkurs ukończył na 4. miejscu i został nowym liderem Pucharu Świata. W pierwszym z trzech konkursów w Engelbergu zajął drugie miejsce, przegrywając z Simonem Ammannem o 2,2 pkt. W drugim także stoczył walkę ze Szwajcarem, ale tym razem wygrał o 1 pkt. Najgorszy w jego wykonaniu był trzeci jednoseryjny konkurs, gdyż zajął w nim 6. miejsce i stracił prowadzenie w PŚ.

Po Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer nadal zajmował drugą pozycję w klasyfikacji generalnej. Nie udało się odrobić strat w pierwszym konkursie na mamuciej skoczni w Tauplitz, zajął 5. miejsce, a jego największy konkurent Simon Ammann w walce o kryształową kulę zajął drugą lokatę. W drugim konkursie Schlierenzauer już zwyciężył, zostając zawodnikiem, który ma najwięcej zwycięstw na mamucich skoczniach. Kolejne japońskie konkursy Austriak odpuścił, przez co jego strata do lidera wzrosła. Bardzo dobrze radził sobie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, gdzie wygrał oba konkursy, dość wyraźnie pokonując rywali. Podczas kolejnego konkursu skoków na mamuciej skoczni w Oberstdorfie Gregor zajął 7. miejsce. Na kolejne podium nie musiał długo czekać, bo już kilka dni później zajął trzecie miejsce podczas konkursu w Klingenthal, przegrywając tylko z Simonem Ammannem i Adamem Małyszem. Jego najgroźniejszy rywal nie pojechał do Willingen i Austriak to wykorzystał, wygrywając swój 32. konkurs w karierze. Przed igrzyskami tracił do Ammanna 57 pkt.

Podczas ostatnich konkursów forma Gregora Schlierenzauera nie była na tyle dobra żeby pokonać Ammanna i ostatecznie przegrał z nim o 281 pkt. Przez cały sezon Gregor wygrał osiem konkursów i jedenaście razy stał na podium. Nie wygrał też po raz drugi Pucharu Świata w lotach, gdzie przegrał z Robertem Kranjcem.

Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Schlierenzauer podobnie jak w trzech poprzednich sezonach był w gronie faworytów do wygrania Turnieju Czterech Skoczni. Pierwszy konkurs pokazał, że o ten sukces może być bardzo ciężko. Na skoczni w Oberstdorfie Austriak oddał skoki na odległość 118 i 123 m. Zajął 9. miejsce i do zwycięzcy konkursu oraz lidera turnieju Andreasa Koflera stracił 36,4 pkt. Gregor wziął się za odrabianie strat już na skoczni w Ga – Pa. Wygrał konkurs po skokach 136,5 i 137,5 m. i zmniejszył stratę do Koflera do 29,6 pkt. Celem na Innsbruck dla Schlierenzauera było wygranie po raz pierwszy konkursu na tej skoczni. Cel ten zrealizował, skacząc 130 i 122 m. Ponownie w czołówce był Andreas Kofler i Schlierenzauer przed ostatnim konkursem na skoczni w Bischofshofen tracił do niego 13,6 pkt. Gregor Schlierenzauer w tym konkursie skoczył 128,5 i 134 m, co dało mu 6. miejsce. Przekreśliło to szanse na triumf w turnieju, a nawet został zepchnięty z podium przez Janne Ahonena i Wolfganga Loitzla. Do zwycięzcy turnieju Andreasa Koflera stracił ostatecznie 16,1 pkt.

Turniej Skandynawski – 4. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Turniej Nordycki był ostatnim aktem sezonu 2009/2010. Schlierenzauer przystępował do niego z realną szansą na wygranie nie tylko tego turnieju, ale także na zdobycie kryształowej kuli za wygranie klasyfikacji generalnej PŚ. Przeszkodzić w tym mogła mu choroba, która spowodowała, że trener reprezentacji Austrii Alexander Pointner postanowił wycofać Gregora z sobotniego konkursu drużynowego w Lahti. Schlierenzauer wystąpił za to już w niedzielnym konkursie indywidualnym. Choroba nie wpłynęła negatywnie na formę Austriaka. W pierwszej serii oddał skok na odległość 124 m w dobrym stylu (nota od sędziów: 56,5 pkt) i zajmował trzecie miejsce, ale miał tylko 0,3 pkt przewagi nad swoim rodakiem Thomasem Morgensternem. W drugiej serii Morgenstern wysoko ustawił poprzeczkę, uzyskał 130 m. Schlierenzauer skoczył trzy metry krócej i nie utrzymał pozycji na podium, zajął 4. miejsce. Po pierwszym konkursie jego strata do lidera turnieju Simona Ammanna wynosiła już 19,5 pkt. Gregor pogrzebał definitywnie swoje szanse na wygranie Turnieju Nordyckiego i zdobycie kryształowej kuli podczas konkursu w Kuopio. Po pierwszej serii, po skoku na odległość 116 m zajmował 11. miejsce. W drugiej serii skoczył jeszcze krócej (113 m), ale utrzymał swoje 11. miejsce. Trzeci konkurs turnieju odbył się na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer. Do tej pory Schlierenzauer na sześć swoich startów na tej skoczni, wygrał dwa konkursy, a czterokrotnie był na podium. Także i tym razem potwierdził, że lubi norweską skocznie. W pierwszej serii skoczył 132 metry i zajmował 3. miejsce z niewielką stratą 3,4 pkt do prowadzącego Adama Małysza. W drugiej serii Gregor uzyskał 132,5 metra, pozwoliło mu to wyprzedzić Małysza (127,5 m), ale nie udało się wyprzedzić Ammanna (133,5 m), więc Schlierenzauer zajął drugie miejsce i zdobył swoje 52. podium w karierze. Ostatni konkurs Turnieju Nordyckiego i Pucharu Świata odbył się na nowej skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Schlierenzauer nie był w stanie nawiązać walki o podium w loteryjnym konkursie. W pierwszej serii oddał skok na odległość 125,5 metra i zajmował 9. miejsce. W drugiej uzyskał 119,5 metra i spadł na 12. miejsce. Gregor Schlierenzauer zakończył Turniej Nordycki na czwartym miejscu. Do triumfatora Simona Ammanna stracił ostatecznie 108,6 pkt, a do trzeciego Thomasa Morgensterna 21,4 pkt.

2010/2011[edytuj | edytuj kod]

Schlierenzauer podczas benefisu Adama Małysza w Zakopanem

Puchar Świata – 9. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Schlierenzauer w sezonie 2010/2011 poddał się indywidualnym treningom (poza kadrą reprezentacyjną) pod okiem Markusa Maurbergera[27]. Sezon rozpoczął zajmując miejsca w drugiej dziesiątce podczas pierwszych czterech konkursów Pucharu Świata. Nie wystartował w 5 edycji konkursu PŚ w Engelbergu[28]. W 2011 roku w Harrachovie na mamuciej skoczni zajął kolejno 5 i 13 miejsce. 21 stycznia 2011 r. w pierwszym z trzech konkursów PŚ w Zakopanem Schlierenzauer zajął 6 miejsce, jednocześnie tego dnia został uhonorowany nagrodą Man of the Day. W kolejnych konkursach w Zakopanem uzyskał 9 i 19 lokatę. Następnie na niemieckich skoczniach tj. 23 stycznia 2011 r. w Willingen i 2 lutego 2011 r. w Klingenthal dwukrotnie był na 5 miejscu, z czego po konkursie w Klingenthal ponownie został zawodnikiem dnia "Man of the Day". W dniu 5 lutego 2011 roku na niemieckiej mamuciej skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie Gregor Schlierenzauer po raz pierwszy w tym sezonie stanął na podium zajmując 3 miejsce, dzięki oddanym skokom na odległości 198,0 m i 208,5 m. Tego dnia wyższe 2 miejsce zdobył Tom Hilde, natomiast zwycięzcą tego konkursu w PŚ został Martin Koch.

12 lutego w Vikersund oddał skoczył 243,5 m i 232,5 m. Zapewnił sobie nimi pierwsze zwycięstwo w tym sezonie. Następnego dnia również wygrał, skacząc 227,0 m i 237,5 m. W Lahti zanotował nieco słabszy występ – zajął 8. miejsce. Ponownie wygrał 18 marca w Planicy, na Letalnicy, dzięki skokom na 219,0 m i 226,0 m. W finałowych zawodach sezonu znalazł się zaraz za podium – na 4. miejscu.

Sezon ukończył na 9. pozycji w klasyfikacji generalnej, startując w 19 konkursach, punktując we wszystkich z nich i 11 razy kończąc rywalizację w pierwszej dziesiątce.

Turniej Czterech Skoczni – 36. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Z powodu urazu kolana Schlierenzauer nie brał udziału w dwóch pierwszych konkursach 59. Turnieju Czterech Skoczni[28]. 3 stycznia 2011 w Innsbrucku zajął 18. miejsce, zaś 6 stycznia w Bischofshofen 23. miejsce. Ostatecznie w Turnieju Czterech Skoczni Gregor Schlierenzauer uplasował się na 36. pozycji.

Mistrzostwa świata – 8. i 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer rozpoczął udział rywalizację w Mistrzostwach Świata 2011 konkursem indywidualnym na skoczni Midtstubakken, gdzie skoczył 93,5 m i 98,0 m i znalazł się na ósmym miejscu. W drużynówce oddał skoki na odległość 105,0 m i 103,0 m, a austriacka drużyna zajęła pierwsze miejsce. 3 marca 2011, w konkursie indywidualnym na dużej skoczni Holmenkollbakken zdobył mistrzostwo świata na dużej skoczni, skokami na 130,0 m i 134,5 m, tym samym pokonując faworyta – Thomasa Morgensterna, mistrza z normalnej skoczni. W drużynówce na dużej skoczni Austria, ze Schlierenzauerem w składzie, ponownie zajęła 1. miejsce, tym samym zdobywając wszystkie medale mistrzostw świata w dziedzinie skoków narciarskich.

Po zakończeniu sezonu Gregor Schlierenzauer wziął jeszcze udział w benefisie polskiego skoczka, Adama Małysza[29]. Wylosował on odległość 120 m. Konkurs skoków do celu został odwołany, jednak Austriak zjechał spod skoczni wraz z innymi skoczkami[30].

2011/2012[edytuj | edytuj kod]

Puchar Świata – 2 miejsce[edytuj | edytuj kod]

W całym sezonie wygrał 5 konkursów, tyle samo wygrał jedynie jego kolega z kadry Andreas Koflera. Średnio oddał najdłuższe skoki w całym sezonie, przekraczając średnio 130 metry. Jednak w ostatecznym rozrachunku przegrał o niecałe 100 punktów z Norwegiem Andreasem Bardalem i sezon zakończył na 2 pozycji. Wystąpił w 24 z 26 konkursów.

Turniej Czterech Skoczni – 1 miejsce[edytuj | edytuj kod]

Austriak wygrał ten turniej po raz pierwszy w karierze. Wygrał 2 z 4 konkursów (w Oberstdorfie, Garmisch-Partenkirchen). Nie zdołał jednak zgarnąć głównej nagrody za wygranie wszystkich konkursów. Wygrana Gregora wywołała zgrzyty między kibicami a FISem, albowiem w pierwszym konkursie oddał bardzo krótki skok i tylko dzięki systemowi KO zakwalifikowałby się do II serii na bardzo dalekim miejscu. Jednak sędziowie po nieudanym skoku Happonena zdecydowali się na powtórzenie I serii.

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006
Puchar Świata 1 2 9 2 1 2 4 73
Puchar Świata w lotach 1 8 1 2 1 2
Turniej Czterech Skoczni 1 1 36 4 3 12 2
Turniej Nordycki X X X 4 1 1 24 50
Letnie Grand Prix 41 4 16 5 1 3 5
Turniej Czterech Narodów X X X 1 3 3
Lotos Poland Tour X X 2 X X X X X

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2010 Kanada Vancouver/Whistler brązowy medal (K-95), brązowy medal (K-125)
2014 Rosja Soczi/Krasnaja Polana 11. miejsce (K-95), 7. miejsce (K-125)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2010 Kanada Vancouver/Whistler złoty medal
2014 Rosja Soczi/Krasnaja Polana srebrny medal[c]

Starty G. Schlierenzauera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
3.Bronze medal.svg 13 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 106,5 m 268,0 pkt 8,5 pkt Simon Ammann
3.Bronze medal.svg 20 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 indywid. 130,5 m 136,0 m 262,2 pkt 21,4 pkt Simon Ammann
1.Gold medal.svg 22 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 druż. 140,5 m 146,5 m 1107,9 pkt (290,3 pkt)
11. 9 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 96,0 m 101,0 m 253,3 pkt 24,7 pkt Kamil Stoch
7. 15 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 132,5 m 130,5 m 255,2 pkt 23,5 pkt Kamil Stoch
2.Silver medal.svg 17 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż.[c] 128,5 m 132,0 m 1038,4 pkt (259,9 pkt) 2,7 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2007 Japonia Sapporo 10. miejsce (K-120), 8. miejsce (K-90)
2009 Czechy Liberec srebrny medal (K-90), 4. miejsce (K-120)
2011 Norwegia Oslo 8. miejsce (K-95), złoty medal (K-120)
2013 Włochy Val di Fiemme/Predazzo srebrny medal (K-95), 8. miejsce (K-120)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2007 Japonia Sapporo złoty medal
2009 Czechy Liberec złoty medal
2011 Norwegia Oslo złoty medal (K-95), złoty medal (K-120)
2013 Włochy Val di Fiemme/Predazzo srebrny medal (drużyna mieszana/K-95), złoty medal (K-120)

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
10. 24 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 115,0 m 124,5 m 223,6 pkt 42,5 pkt Simon Ammann
1.Gold medal with cup.svg 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[d] 123,5 m 117,5 m 1000,2 pkt (226,3 pkt)
8. 3 marca 2007 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 92,5 m 93,0 m 240,5 pkt 36,5 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 21 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 102,0 m 99,0 m 275,0 pkt 7,0 pkt Wolfgang Loitzl
4. 27 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 132,0 m [e] 138,6 pkt 2,7 pkt Andreas Küttel
1.Gold medal with cup.svg 28 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[f] 127,5 m 123,0 m 1034,3 pkt (250,4 pkt)
8. 26 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 93,5 m 98,0 m 235,2 pkt 34,0 pkt Thomas Morgenstern
1.Gold medal with cup.svg 27 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[g] 105,0 m 103,0 m 1025,5 pkt (249,9 pkt)
1.Gold medal with cup.svg 3 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 130,0 m 134,5 m 277,5 pkt
1.Gold medal with cup.svg 5 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[g] 125,5 m 500,0 pkt (120,0 pkt)
2.Silver medal with cup.svg 23 lutego 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 98,0 m 97,5 m 248,4 pkt 4,2 pkt Anders Bardal
2.Silver medal with cup.svg 24 lutego 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 druż. mix[h] 99,0 m 100,0 m 986,7 pkt (254,6 pkt) 24,3 pkt Japonia
8. 28 lutego 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 128,5 m 279,2 pkt 16,6 pkt Kamil Stoch
1.Gold medal with cup.svg 2 marca 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż.[i] 124,5 m 129,0 m 1135,9 pkt (281,1 pkt)

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2008 Niemcy Oberstdorf złoty medal
2010 Słowenia Planica srebrny medal
2012 Norwegia Vikersund 18. miejsce
2014 Czechy Harrachov 24. miejsce

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2008 Niemcy Oberstdorf złoty medal
2010 Słowenia Planica złoty medal
2012 Norwegia Vikersund złoty medal

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
1.Gold medal with cup.svg 22-23 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 212,0 m 217,5 m 208,5 m 211,5 m 835,4 pkt
1.Gold medal with cup.svg 24 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[j] 206,5 m 217,0 m 1553,3 pkt (409,7 pkt)
2.Silver medal with cup.svg 19-20 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 indywid. 209,5 m 205,0 m 222,5 m 230,5 m 910,3 pkt 25,5 pkt Simon Ammann
1.Gold medal with cup.svg 21 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[k] 226,5 m 231,0 m 1641,4 pkt (454,3 pkt)
18. 24-25 lutego 2012 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 indywid. 206,5 m 174,5 m [e] [e] 317,5 pkt 91,2 pkt Robert Kranjec
1.Gold medal with cup.svg 26 lutego 2012 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 druż.[l] 217,0 m 190,5 m 1648,4 pkt (386,1 pkt)
24. 14-15 marca 2014 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 indywid. 169,5 m 175,5 m [e] [e] 318,2 pkt 72,8 pkt Severin Freund

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2005 Finlandia Rovaniemi 20. miejsce
2006 Słowenia Kranj złoty medal

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2005 Finlandia Rovaniemi 4. miejsce
2006 Słowenia Kranj złoty medal

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
4. 23 marca 2005 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 druż.[m] 90,0 m 92,5 m 949,0 pkt (225,5 pkt) 33,0 pkt Słowenia
20. 25 marca 2005 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 indywid. 87,5 m 87,5 m 211,5 pkt 40,5 pkt Joonas Ikonen
1.Gold medal with cup.svg 2 lutego 2006 Słowenia Kranj Bauhenk K-100 HS-109 indywid. 109,0 m 105,5 m 259,6 pkt
1.Gold medal with cup.svg 4 lutego 2006 Słowenia Kranj Bauhenk K-100 HS-109 druż.[n] 104,5 m 108,0 m 930,6 pkt (254,5 pkt)

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer w swojej karierze zwyciężył w 53 konkursach zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata. Pod tym względem austriacki skoczek zajmuje pierwsze miejsce w klasyfikacji wszech czasów, wyprzedzając dotychczasowego lidera tej klasyfikacji – Matti Nykänena, który wygrywał 46 razy[31].

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2005/2006 73.
2006/2007 4.
2007/2008 2.
2008/2009 1.
2009/2010 2.
2010/2011 9.
2011/2012 2.
2012/2013 1.
2013/2014 6.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 3 grudnia 2006 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 134,0 m 137,0 m 276,0 pkt
2. 16 grudnia 2006 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 140,5 m 269,2 pkt
3. 30 grudnia 2006 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,5 m 142,0 m 296,0 pkt * TCS 2006/2007
4. 7 stycznia 2007 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 139,5 m 141,0 m 291,9 pkt * TCS 2006/2007
5. 7 lutego 2007 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 142,5 m 138,5 m 289,8 pkt
6. 1 stycznia 2008 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 132,0 m 141,0 m 274,4 pkt * TCS 2007/2008
7. 25 stycznia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 134,0 m 131,0 m 276,5 pkt
8. 7 marca 2008 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 129,5 m 257,9 pkt * T. Nordycki 2008
9. 9 marca 2008 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,0 m 123,5 m 265,3 pkt * T. Nordycki 2008
10. 14 marca 2008 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 232,5 m 225,0 m 447,0 pkt * Loty 2007/2008
11. 16 marca 2008 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 231,0 m 442,1 pkt * Loty 2007/2008
12. 6 grudnia 2008 Norwegia Trondheim Granåsen K-123 HS-140 140,0 m 135,0 m 285,7 pkt
13. 21 grudnia 2008 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,5 m 133,5 m 264,1 pkt
14. 10 stycznia 2009 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 199,5 m 215,5 m 398,0 pkt * Loty 2008/2009
15. 11 stycznia 2009 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 202,0 m 393,6 pkt * Loty 2008/2009
16. 17 stycznia 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 138,5 m 285,7 pkt
17. 24 stycznia 2009 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 142,0 m 139,5 m 289,2 pkt
18. 25 stycznia 2009 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 137,5 m 149,0 m 293,2 pkt
19. 31 stycznia 2009 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 133,0 m 120,5 m 253,3 pkt
20. 8 lutego 2009 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 144,0 m 135,0 m 267,2 pkt * FTT 2009
21. 11 lutego 2009 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 131,5 m 135,0 m 261,2 pkt * FTT 2009
22. 8 marca 2009 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 92,5 m 92,5 m 242,0 pkt * T. Nordycki 2009
23. 15 marca 2009 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt * T. Nordycki 2009, Loty 2008/2009
24. 20 marca 2009 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 203,0 m 196,1 pkt * Loty 2008/2009
25. 5 grudnia 2009 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 125,5 m 141,0 m 268,9 pkt
26. 19 grudnia 2009 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 137,0 m 130,0 m 265,6 pkt
27. 1 stycznia 2010 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 136,5 m 137,5 m 277,7 pkt * TCS 2009/2010
28. 3 stycznia 2010 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,0 m 122,0 m 251,1 pkt * TCS 2009/2010
29. 10 stycznia 2010 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 205,0 m 401,7 pkt * Loty 2009/2010
30. 22 stycznia 2010 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 138,0 m 133,0 m 289,8 pkt
31. 23 stycznia 2010 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 140,0 m 134,5 m 295,6 pkt
32. 6 lutego 2010 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,5 m 137,5 m 273,7 pkt * FTT 2010
33. 12 lutego 2011 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 243,5 m 232,5 m 498,6 pkt * Loty 2010/2011, ex aequo z J. R. Evensenem
34. 13 lutego 2011 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 227,0 m 237,5 m 487,5 pkt * Loty 2010/2011
35. 18 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 219,0 m 226,0 m 450,9 pkt * Loty 2010/2011
36. 9 grudnia 2011 Czechy Harrachov Čerťák K-125 HS-142 140,5 m 128,0 m 246,8 pkt
37. 30 grudnia 2011 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,5 m 137,5 m 283,3 pkt * TCS 2011/2012
38. 1 stycznia 2012 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 274,5 pkt * TCS 2011/2012
39. 21 stycznia 2012 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m 132,0 m 300,3 pkt
40. 4 lutego 2012 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 134,0 m 134,5 m 249,8 pkt
41. 25 listopada 2012 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 141,0 m 137,0 m 275,5 pkt
42. 8 grudnia 2012 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 104,5 m 105,5 m 270,7 pkt
43. 16 grudnia 2012 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,0 m 131,0 m 273,7 pkt
44. 4 stycznia 2013 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 131,5 m 123,0 m 253,7 pkt * TCS 2012/2013
45. 6 stycznia 2013 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 272,7 pkt * TCS 2012/2013
46. 26 stycznia 2013 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 216,5 m 240,0 m 418,7 pkt * Loty 2012/2013
47. 3 lutego 2013 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 193,5 m 211,0 m 421,7 pkt * Loty 2012/2013
48. 3 lutego 2013 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 197,5 m 191,8 pkt * Loty 2012/2013
49. 17 marca 2013 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 134,5 m 135,0 m 270,1 pkt * ex aequo z Piotrem Żyłą
50. 22 marca 2013 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 213,5 m 412,2 pkt * Loty 2012/2013
51. 29 listopada 2013 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 128,5 m 143,0 m 273,2 pkt
52. 7 grudnia 2013 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 105,5 m 97,0 m 288,5 pkt
53. 6 grudnia 2014 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 127,5 m 138,5 m 302,7 pkt

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2005/2006 - - - -
2006/2007 5 1 1 7
2007/2008 6 7 1 14
2008/2009 13 3 4 20
2009/2010 8 2 1 11
2010/2011 3 - 1 4
2011/2012 5 3 1 9
2012/2013 10 2 4 16
2013/2014 2 1 2 5
2014/2015 1 1 - 2
Suma 53 20 15 88

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu świata chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer 88 razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata (w klasyfikacji wszech czasów zajmuje pod tym względem 3. pozycję), z czego 53 na najwyższym jego stopniu (1. wynik w historii). Oprócz tego 20 razy był drugi i 15 razy był trzeci.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 3 grudnia 2006 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 134,0 m 137,0 m 276,0 pkt 1.
2. 16 grudnia 2006 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 140,5 m 269,2 pkt 1.
3. 17 grudnia 2006 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,5 m 134,5 m 262,3 pkt 3. 18,6 pkt Anders Jacobsen
4. 30 grudnia 2006 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,5 m 142,0 m 296,0 pkt 1.
5. 7 stycznia 2007 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 139,5 m 141,0 m 291,9 pkt 1.
6. 4 lutego 2007 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 128,5 m 130,5 m 245,7 pkt 2. 12,0 pkt Adam Małysz
7. 7 lutego 2007 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 142,5 m 138,5 m 289,8 pkt 1.
8. 8 grudnia 2007 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 134,0 m 129,5 m 269,8 pkt 2. 5,9 pkt Thomas Morgenstern
9. 13 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 92,0 m 94,5 m 242,5 pkt 3. 12,0 pkt Thomas Morgenstern
10. 14 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 92,5 m 93,0 m 243,5 pkt 2. 6,0 pkt Thomas Morgenstern
11. 23 grudnia 2007 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 124,5 m 136,0 m 248,9 pkt 2. 3,8 pkt Andreas Küttel
12. 30 grudnia 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 136,0 m 130,5 m 280,7 pkt 2. 15,2 pkt Thomas Morgenstern
13. 1 stycznia 2008 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 132,0 m 141,0 m 274,4 pkt 1.
14. 25 stycznia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 134,0 m 131,0 m 276,5 pkt 1.
15. 8 lutego 2008 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 130,5 m 129,0 m 268,1 pkt 2. 4,3 pkt Thomas Morgenstern
16. 9 lutego 2008 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 127,0 m 128,5 m 258,4 pkt 2. 3,9 pkt Anders Jacobsen
17. 3 marca 2008 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 132,0 m 137,6 pkt 2. 5,0 pkt Janne Happonen
18. 7 marca 2008 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 129,5 m 257,9 pkt 1.
19. 9 marca 2008 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,0 m 123,5 m 265,3 pkt 1.
20. 14 marca 2008 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 232,5 m 225,0 m 447,0 pkt 1.
21. 16 marca 2008 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 231,0 m 442,1 pkt 1.
22. 29 listopada 2008 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 121,0 m 133,5 m 255,1 pkt 3. 5,4 pkt Simon Ammann
23. 6 grudnia 2008 Norwegia Trondheim Granåsen K-123 HS-140 140,0 m 135,0 m 285,7 pkt 1.
24. 7 grudnia 2008 Norwegia Trondheim Granåsen K-123 HS-140 134,5 m 135,0 m 274,8 pkt 3. 5,4 pkt Simon Ammann
25. 13 grudnia 2008 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 135,0 m 134,0 m 265,7 pkt 2. 1,7 pkt Simon Ammann
26. 20 grudnia 2008 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 135,0 m 134,0 m 265,7 pkt 3. 9,7 pkt Simon Ammann
27. 21 grudnia 2008 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,5 m 133,5 m 264,1 pkt 1.
28. 4 stycznia 2009 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 126,0 m 127,5 m 260,3 pkt 2. 0,7 pkt Wolfgang Loitzl
29. 10 stycznia 2009 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 199,5 m 215,5 m 398,0 pkt 1.
30. 11 stycznia 2009 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 202,0 m 393,6 pkt 1.
31. 16 stycznia 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 127,5 m 130,0 m 262,5 pkt 2. 10,2 pkt Wolfgang Loitzl
32. 17 stycznia 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 138,5 m 285,7 pkt 1.
33. 24 stycznia 2009 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 142,0 m 139,5 m 289,2 pkt 1.
34. 25 stycznia 2009 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 137,5 m 149,0 m 293,2 pkt 1.
35. 31 stycznia 2009 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 133,0 m 120,5 m 253,3 pkt 1.
36. 8 lutego 2009 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 144,0 m 135,0 m 267,2 pkt 1.
37. 11 lutego 2009 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 131,5 m 135,0 m 261,2 pkt 1.
38. 8 marca 2009 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 92,5 m 92,5 m 242,0 pkt 1.
39. 13 marca 2009 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 128,5 m 138,0 m 268,9 pkt 3. 19,8 pkt Harri Olli
40. 15 marca 2009 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt 1.
41. 20 marca 2009 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 203,0 m 196,1 pkt 1.
42. 5 grudnia 2009 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 125,5 m 141,0 m 386,4 pkt 1.
43. 18 grudnia 2009 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,5 m 132,5 m 268,2 pkt 2. 2,2 pkt Simon Ammann
44. 19 grudnia 2009 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 137,0 m 130,0 m 265,6 pkt 1.
45. 1 stycznia 2010 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 136,5 m 137,5 m 277,7 pkt 1.
46. 3 stycznia 2010 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,0 m 122,0 m 251,1 pkt 1.
47. 10 stycznia 2010 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 205,0 m 401,7 pkt 1.
48. 22 stycznia 2010 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 138,0 m 133,0 m 289,8 pkt 1.
49. 23 stycznia 2010 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 140,0 m 134,5 m 295,6 pkt 1.
50. 3 lutego 2010 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 129,0 m 129,5 m 245,4 pkt 3. 18,5 pkt Simon Ammann
51. 6 lutego 2010 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,5 m 137,5 m 273,7 pkt 1.
52. 12 marca 2010 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 132,5 m 271,4 pkt 2. 3,1 pkt Simon Ammann
53. 5 lutego 2011 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 198,0 m 208,5 m 404,5 pkt 3. 27,9 pkt Martin Koch
54. 12 lutego 2011 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 243,5 m 232,5 m 498,6 pkt 1.
55. 13 lutego 2011 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 227,0 m 237,5 m 487,5 pkt 1.
56. 18 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 219,0 m 226,0 m 450,9 pkt 1.
57. 27 listopada 2011 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 141,5 m 130,5 m 263,5 pkt 2. 0,7 pkt Andreas Kofler
58. 9 grudnia 2011 Czechy Harrachov Čerťák K-125 HS-142 140,5 m 128,0 m 246,8 pkt 1.
59. 30 grudnia 2011 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,5 m 137,5 m 283,3 pkt 1.
60. 1 stycznia 2012 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 274,5 pkt 1.
61. 4 stycznia 2012 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,5 m 123,0 m 247,6 pkt 2. 5,2 pkt Andreas Kofler
62. 6 stycznia 2012 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 131,0 m 128,4 pkt 3. 10,3 pkt Thomas Morgenstern
63. 21 stycznia 2012 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m 132,0 m 300,3 pkt 1.
64. 4 lutego 2012 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 134,0 m 134,5 m 249,8 pkt 1.
65. 5 lutego 2012 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 126,0 m 130,0 m 256,9 pkt 2. 1,6 pkt Kamil Stoch
66. 25 listopada 2012 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 141,0 m 137,0 m 275,5 pkt 1.
67. 8 grudnia 2012 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 104,5 m 105,5 m 270,7 pkt 1.
68. 15 grudnia 2012 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 134,0 m 132,0 m 268,1 pkt 3. 4,5 pkt Andreas Kofler
69. 16 grudnia 2012 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,0 m 131,0 m 273,7 pkt 1.
70. 30 grudnia 2012 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 134,5 m 138,5 m 297,0 pkt 2. 11,6 pkt Anders Jacobsen
71. 1 stycznia 2013 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 134,0 m 136,5 m 276,8 pkt 2. 0,9 pkt Anders Jacobsen
72. 4 stycznia 2013 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 131,5 m 123,0 m 253,7 pkt 1.
73. 6 stycznia 2013 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 272,7 pkt 1.
74. 26 stycznia 2013 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 216,5 m 240,0 m 418,7 pkt 1.
75. 27 stycznia 2013 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 219,0 m 225,0 m 400,0 pkt 3. 16,5 pkt Robert Kranjec
76. 3 lutego 2013 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 193,5 m 211,0 m 421,7 pkt 1.
77. 3 lutego 2013 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 197,5 m 191,8 pkt 1.
78. 13 lutego 2013 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,0 m 132,0 m 253,1 pkt 3. 6,4 pkt Jaka Hvala
79. 16 lutego 2013 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 204,0 m 206,5 m 409,0 pkt 3. 0,8 pkt Richard Freitag
80. 17 marca 2013 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 134,5 m 135,0 m 270,1 pkt 1.
81. 22 marca 2013 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 213,5 m 412,2 pkt 1.
82. 29 listopada 2013 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 128,5 m 143,0 m 273,2 pkt 1.
83. 7 grudnia 2013 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 105,5 m 97,0 m 288,5 pkt 1.
84. 11 stycznia 2014 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 194,0 m 194,0 m 380,3 pkt 3. 11,3 pkt Noriaki Kasai
85. 12 stycznia 2014 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 186,0 m 197,5 m 366,9 pkt 2. 2,1 pkt Peter Prevc
86. 2 marca 2014 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 126,0 m 130,0 m 270,2 pkt 3. 10,8 pkt Kamil Stoch
87. 6 grudnia 2014 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 127,5 m 138,5 m 302,7 pkt 1.
88. 13 grudnia 2014 Rosja Niżny Tagił Tramplin Stork K-120 HS-134 129,0 m 133,0 m 257,3 pkt 2. 5,8 pkt Anders Fannemel

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

stan na 14 grudnia 2014

Sezon 2005/2006
Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - 24 - - 7
Sezon 2006/2007
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Vikersund Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Oslo Oslo Planica Planica Planica punkty
- 4 1 1 3 1 4 11 1 - 9 4 10 8 2 1 17 38 9 19 41 - - - 956
Sezon 2007/2008
Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
4 2 9 3 2 4 2 2 1 5 42 18 6 - 1 8 - - 2 2 8 2 4 1 1 1 1 1561
Sezon 2008/2009
Kuusamo Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Zakopane Zakopane Whistler Whistler Sapporo Willingen Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Lillehammer Vikersund Planica Planica punkty
3 1 3 2 4 3 1 4 4 2 4 1 1 2 1 1 1 1 1 1 8 1 10 3 1 1 5 2083
Sezon 2009/2010
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Oberstdorf Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
19 1 4 2 1 6 9 1 1 6 5 1 - - 1 1 7 3 1 4 11 2 12 1368
Sezon 2010/2011
Kuusamo Kuopio Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Zakopane Willingen Klingenthal Oberstdorf Vikersund Vikersund Lahti Planica Planica punkty
14 16 14 20 - - - - - 18 23 5 13 - - 6 9 19 5 5 3 1 1 8 1 4 761
Sezon 2011/2012
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Predazzo Predazzo Willingen Oberstdorf Lahti Trondheim Oslo Planica Planica punkty
2 6 4 1 8 11 4 1 1 2 3 7 301 18 1 - - 1 2 18 7 6 12 16 5 4 1267
Sezon 2012/2013
Lillehammer Lillehammer Kuusamo Krasnaja Polana Krasnaja Polana Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Vikersund Vikersund Harrachov Harrachov Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
8 1 4 1 25 3 1 2 2 1 1 - 8 - - 1 3 1 1 3 3 15 5 16 1 1 11 1620
Sezon 2013/2014
Klingenthal Kuusamo Lillehammer Lillehammer Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Falun Lahti Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
- 1 1 15 4 8 27 4 9 8 4 18 3 2 8 12 - - - - 18 8 3 10 13 5 5 8 943
Sezon 2014/2015
Klingenthal Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Niżny Tagił Niżny Tagił Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Liberec Liberec Vikersund Vikersund Lahti Kuopio Trondheim Oslo Oslo Planica Planica punkty
15 24 12 1 13 2 4 295
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował
1 Dyskwalifikacja w drugiej serii zawodów

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer występował sześciokrotnie w Turnieju Czterech Skoczni. W sezonie 2006/2007 zwyciężając w Oberstdorfie i zajmując 4. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, Austriak był na prowadzeniu turnieju po części niemieckiej. W Austrii był 11. w Innsbrucku oraz zwyciężył w Bischofshofen i ostateczne zajął drugą pozycję w Turnieju Czterech Skoczni. Rok później ponownie po dwóch pierwszych zawodach był liderem cyklu. Turniej przegrał w Bischofshofen, zajmując w ostatnim z konkursów 42. lokatę. Na przełomie lat 2008/2009 Gregor był w konkursach Turnieju Czterech Skoczni trzykrotnie czwarty. Drugie miejsce zajęte w Innsbrucku pozwoliło mu jednak stanąć na najniższym stopniu podium klasyfikacji końcowej cyklu. W sezonie 2009/2010 w pierwszym konkursie Turnieju Czterech skoczni zajął dziewiąte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch-Partenkirchen był najlepszy. Wynik ten powtórzył również 3 stycznia 2010 na skoczni Bergisel w Innsbrucku.

W 60. Turnieju Czterech Skoczni odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w klasyfikacji generalnej tej imprezy, wygrywając dwa konkursy.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2006/2007 2.
2007/2008 12.
2008/2009 3.
2009/2010 4.
2010/2011 36.
2011/2012 1.
2012/2013 1.
2013/2014 8.

Starty Schlierenzauera w konkursach Turnieju Czterech Skoczni chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Rywal (KO) Wynik Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
1.Gold medal with cup.svg 30 grudnia 2006 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Primož Pikl zwycięstwo 135,5 m 142,0 m 296,0 pkt
4. 1 stycznia 2007 Niemcy Ga-Pa Große Olympiaschanze K-115 HS-125 Yong-Jik Choi zwycięstwo 123,0 m 129,4 pkt 6,5 pkt Andreas Küttel
11. 4 stycznia 2007 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Stefan Thurnbichler zwycięstwo 122,0 m 119,0 m 227,3 pkt 35,7 pkt Anders Jacobsen
1.Gold medal with cup.svg 7 stycznia 2007 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Simon Ammann zwycięstwo 139,5 m 141,0 m 291,9 pkt
2.Silver medal with cup.svg 30 grudnia 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Bjørn Einar Romøren zwycięstwo 136,0 m 130,5 m 280,7 pkt 15,2 pkt Thomas Morgenstern
1.Gold medal with cup.svg 1 stycznia 2008 Niemcy Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 132,0 m 141,0 m 274,4 pkt
5. 5 stycznia 2008 Austria Bischofshofen[o] im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 132,5 m 132,0 m 256,6 pkt 25,9 pkt Janne Ahonen
42. 6 stycznia 2008 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 114,5 m 90,6 pkt 161,0 pkt Janne Ahonen
4. 29 grudnia 2008 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Piotr Żyła zwycięstwo 133,0 m 134,0 m 280,1 pkt 6,3 pkt Simon Ammann
4. 1 stycznia 2009 Niemcy Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Simon Ammann szczęśliwy przegrany 134,0 m 130,5 m 257,6 pkt 18,7 pkt Wolfgang Loitzl
2.Silver medal with cup.svg 4 stycznia 2009 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Wolfgang Loitzl szczęśliwy przegrany 126,0 m 127,5 m 260,3 pkt 0,7 pkt Wolfgang Loitzl
4. 6 stycznia 2009 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Dmitrij Wasiljew zwycięstwo 138,5 m 136,0 m 279,1 pkt 22,1 pkt Wolfgang Loitzl
9. 29 grudnia 2009 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Andrea Morassi zwycięstwo 118,0 m 123,0 m 228,8 pkt 36,4 pkt Andreas Kofler
1.Gold medal with cup.svg 1 stycznia 2010 Niemcy Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Kai Kovaljeff zwycięstwo 136,5 m 137,5 m 277,7 pkt
1.Gold medal with cup.svg 3 stycznia 2010 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,0 m 122,0 m 251,1 pkt
6. 6 stycznia 2010 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Andrea Morassi zwycięstwo 128,5 m 134,0 m 253,5 pkt 12,2 pkt Thomas Morgenstern
18. 3 stycznia 2011 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Stephan Hocke zwycięstwo 122,5 m 117,5 m 230,7 pkt 35,8 pkt Thomas Morgenstern
23. 6 stycznia 2011 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Robert Kranjec zwycięstwo 124,5 m 120,0 m 221,4 pkt 57,3 pkt Tom Hilde
1.Gold medal with cup.svg 30 grudnia 2011 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Marco Grigoli zwycięstwo 133,0 m 137,5 m 283,3 pkt
1.Gold medal with cup.svg 1 stycznia 2012 Niemcy Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Bjørn Einar Romøren zwycięstwo 138,0 m 144,0 m 274,5 pkt
2.Silver medal with cup.svg 4 stycznia 2012 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Andrea Morassi zwycięstwo 130,5 m 123,0 m 247,6 pkt 5,2 pkt Andreas Kofler
3.Bronze medal with cup.svg 6 stycznia 2012 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 131,0 m 127,4 pkt 10,3 pkt Thomas Morgenstern
2.Silver medal with cup.svg 30 grudnia 2012 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Anton Kaliniczenko zwycięstwo 134,5 m 138,5 m 297,0 pkt 11,6 pkt Anders Jacobsen
2.Silver medal with cup.svg 1 stycznia 2013 Niemcy Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Felix Schoft zwycięstwo 134,0 m 136,5 m 276,8 pkt 0,9 pkt Anders Jacobsen
1.Gold medal with cup.svg 4 stycznia 2013 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 David Unterberger zwycięstwo 131,5 m 123,0 m 253,7 pkt
1.Gold medal with cup.svg 6 stycznia 2013 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Robert Kranjec zwycięstwo 133,0 m 137,5 m 272,7 pkt
9. 29 grudnia 2013 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Čestmír Kožíšek zwycięstwo 130,5 m 137,0 m 281,6 pkt 20,3 pkt Simon Ammann
8. 1 stycznia 2014 Niemcy Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Michael Neumayer zwycięstwo 133,5 m 133,0 m 264,8 pkt 31,3 pkt Thomas Diethart
4. 4 stycznia 2014 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Ilmir Chazetdinow zwycięstwo 131,5 m 125,4 pkt 2,1 pkt Anssi Koivuranta
18. 6 stycznia 2014 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Andreas Wank zwycięstwo 131,5 m 130,5 m 260,2 pkt 35,3 pkt Thomas Diethart

Turniej Nordycki (Skandynawski)[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2006 50.
2007 24.
2008 1.
2009 1.
2010 4.

Starty Schlierenzauera w konkursach Turnieju Nordyckiego chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
24. 12 marca 2006 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 114,5 m 118,0 m 234,0 pkt 45,0 pkt Adam Małysz
38. 11 marca 2007 Finlandia Lahti Salpausselkä K-115 HS-130 107,0 m 93,3 pkt 172,5 pkt Adam Małysz
9. 13 marca 2007 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 115,5 m 111,0 m 201,2 pkt 27,8 pkt Adam Małysz
19. 17 marca 2007 Norwegia Oslo[p] Holmenkollbakken K-115 HS-128 113,0 m 111,5 m 212,6 pkt 60,3 pkt Adam Małysz
41. 18 marca 2007 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 97,5 m 77,5 pkt 44,3 pkt Simon Ammann
2.Silver medal with cup.svg 3 marca 2008 Finlandia Kuopio[q] Puijo K-120 HS-127 132,0 m 137,6 pkt 5,0 pkt Janne Happonen
4. 4 marca 2008 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 114,5 m 129,0 m 236,8 pkt 11,5 pkt Janne Ahonen
1.Gold medal with cup.svg 7 marca 2008 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 129,5 m 257,9 pkt
1.Gold medal with cup.svg 9 marca 2008 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,0 m 123,5 m 265,3 pkt
1.Gold medal with cup.svg 8 marca 2009 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 92,5 m 92,5 m 242,0 pkt
10. 10 marca 2009 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 116,5 m 118,0 m 217,6 pkt 24,1 pkt Takanobu Okabe
3.Bronze medal with cup.svg 13 marca 2009 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 128,5 m 138,0 m 268,9 pkt 19,8 pkt Harri Olli
1.Gold medal with cup.svg 15 marca 2009 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt
4. 7 marca 2010 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,0 m 127,0 m 264,9 pkt 19,5 pkt Simon Ammann
11. 9 marca 2010 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 116,0 m 113,0 m 195,6 pkt 54,4 pkt Simon Ammann
2. 12 marca 2010 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 132,5 m 271,4 pkt 3,1 pkt Simon Ammann
12. 14 marca 2010 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 125,5 m 119,5 m 237,1 pkt 30,6 pkt Simon Ammann

Puchar Świata w lotach[edytuj | edytuj kod]

Debiut Gregora Schlierenzauera na mamucim obiekcie miał miejsce podczas mistrzostw świata w lotach narciarskich w 2008 roku, które nie były zaliczane do Pucharu Świata w lotach. W mistrzostwach Austriak zdobył dwa złote medale. Jego pierwszy start w Pucharze Świata w lotach miał miejsce 14 marca 2008 podczas zawodów na Letalnicy w Planicy. Austriak odniósł w nich zwycięstwo. Od tego czasu do 14 lutego 2009 wygrywał wszystkie konkursy PŚ na skoczniach mamucich. Wtedy to, na skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie zajął ósmą pozycję.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2007/2008[r] 2[32]
2008/2009 1[33]
2009/2010 2[34]
2010/2011 1[35]
2011/2012 8[36]
2012/2013 1[37]
2013/2014 3[38]

Starty Schlierenzauera w konkursach Pucharu Świata w lotach chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
1.Gold medal with cup.svg 14 marca 2008 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 232,5 m 225,0 m 447,0 pkt
1.Gold medal with cup.svg 16 marca 2008 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 231,0 m 442,1 pkt
1.Gold medal with cup.svg 10 stycznia 2009 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 199,5 m 215,5 m 398,0 pkt
1.Gold medal with cup.svg 11 stycznia 2009 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 202,0 m 393,6 pkt
8. 14 lutego 2009 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 205,5 m 198,5 m 392,3 pkt 43,5 pkt Harri Olli
1.Gold medal with cup.svg 15 marca 2009 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt
1.Gold medal with cup.svg 20 marca 2009 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 203,0 m 196,1 pkt
5. 22 marca 2009 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 210,0 m 200,5 m 399,1 pkt 25,5 pkt Harri Olli
5. 9 stycznia 2010 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 192,5 m 193,0 m 372,1 pkt 10,4 pkt Robert Kranjec
1.Gold medal with cup.svg 10 stycznia 2010 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 205,0 m 401,7 pkt
7. 31 stycznia 2010 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 197,0 m 192,5 m 386,5 pkt 40,2 pkt Anders Jacobsen
5. 8 stycznia 2011 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 205,0 m 189,5 m 402,2 pkt 23,0 pkt Martin Koch
13. 9 stycznia 2011 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 189,5 m 169,0 m 354,6 pkt 59,9 pkt Thomas Morgenstern
3.Bronze medal with cup.svg 5 lutego 2011 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 198,0 m 208,5 m 404,5 pkt 27,9 pkt Martin Koch
1.Gold medal with cup.svg 12 lutego 2011 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 243,5 m 232,5 m 498,6 pkt.
1.Gold medal with cup.svg 13 lutego 2011 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 227,0 m 237,5 m 487,5 pkt.
1.Gold medal with cup.svg 18 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 219,0 m 226,0 m 450,9 pkt
4. 20 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 205,5 m 201,4 pkt 15,9 pkt Kamil Stoch
7. 15 stycznia 2012 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 184,5 m 190,3 pkt 22,2 pkt Robert Kranjec
30. 15 stycznia 2012 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m DSQ 201,5 pkt 163,4 pkt Anders Bardal
7. 18 lutego 2012 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 205,5 m 206,0 m 421,7 pkt 22,7 pkt Martin Koch
5. 16 marca 2012 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 215,5 m 219,5 m 414,4 pkt 19,9 pkt Robert Kranjec
4. 18 marca 2012 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 209,5 m 217,2 pkt 25,3 pkt Martin Koch
1.Gold medal with cup.svg 26 stycznia 2013 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 216,5 m 240,0 m 418,7 pkt
3.Bronze medal with cup.svg 27 stycznia 2013 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 219,0 m 225,0 m 400,0 pkt 16,5 pkt Robert Kranjec
1.Gold medal with cup.svg 3 lutego 2013 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 193,5 m 211,0 m 421,7 pkt
1.Gold medal with cup.svg 3 lutego 2013 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 197,5 m 191,8 pkt
3.Bronze medal with cup.svg 16 lutego 2013 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 204,0 m 206,5 m 409,0 pkt 0,8 pkt Richard Freitag
1.Gold medal with cup.svg 22 marca 2013 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 213,5 m 412,2 pkt
11. 24 marca 2013 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 198,5 m 210,0 m 400,7 pkt 24,8 pkt Jurij Tepeš
3.Bronze medal with cup.svg 11 stycznia 2014 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 194,0 m 194,0 m 380,3 pkt 11,3 pkt Noriaki Kasai
2.Silver medal with cup.svg 12 stycznia 2014 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 186,0 m 197,5 m 366,9 pkt 2,1 pkt Peter Prevc

Letnie Grand Prix w skokach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer ma w dorobku jedno zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Letniego Grand Prix na igelicie. Zwyciężył w sezonie 2008, kiedy w ośmiu swoich startach pięciokrotnie stawał na najwyższym stopniu podium[39]. Schlierenzauer na podium końcowej klasyfikacji cyklu był również w 2007 roku, kiedy to lepsi od niego byli tylko Thomas Morgenstern i Adam Małysz[40].

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGP[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2006 5.[41]
2007 3.[40]
2008 1.[39]
2009 5.
2010 16.
2011 4.
2012 41.
2013 64.
2014 4.

2006 – 5. miejsce[edytuj | edytuj kod]

W swoim debiutanckim sezonie w Letniego Grand Prix, Gregor Schlierenzauer zajął w końcowej klasyfikacji piątą pozycję. W pierwszym konkursie, 6 sierpnia na skoczni w Hinterzarten stanął na podium, plasując się na trzecim miejscu. Dwa dni później w Predazzo był 21. 12 sierpnia w Einsiedeln ponownie stanął na podium, zajmując drugą pozycję i przegrywając z Andreasem Koflerem. 14 sierpnia w Courchevel odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w letnim cyklu. 26 sierpnia w Zakopanem, stanął na drugim stopniu podium, przegrywając z Adamem Małyszem. W kolejnych konkursach Schlierenzauer nie wystartował[41].

2007 – 3. miejsce[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym z konkursów Letniego Grand Prix 2007, 12 sierpnia 2007 w Hinterzarten Gregor Schlierenzauer zajął trzecie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem. Dwa dni później na skoczni w Courchevel zajął 7. pozycję. 16 sierpnia w Pragelato zwyciężył, ustanawiając nowy letni rekord obiektu – 143,5 metra. Dwa dni później w Einsiedeln był szósty. 24 i 25 sierpnia w zawodach na Wielkiej Krokwi Schlierenzauer zajmował odpowiednio 5. i 7. miejsce. Austriak wystąpił jeszcze tylko w kończących edycję konkursie – 4 października w Klingenthal. Zakończył je zwycięstwem na Vogtland Arena. Mimo, że Schlierenzauer nie wystartował w zawodach na skoczniach w Hakubie i Oberhofie, stanął na najniższym stopniu podium klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem[40].

2008 – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

W Letniego Grand Prix 2008 reprezentant Austrii zwyciężył w klasyfikacji końcowej, wygrywając pięć konkursów należących do cyklu. W Hinterzarten uplasował się na szóstym miejscu. 1 sierpnia w Einsiedeln zajął drugą pozycję tuż za Andreasem Koflerem. We Courchevel Schlierenzauer uplasował się na czwartej pozycji. W pozostałych swoich występach – w Predazzo, dwukrotnie w Zakopanem oraz w Klingenthal i Libercu zwyciężył[39].

2009 – 5. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Tryumfator sprzed roku wystąpił tylko w trzech konkursach. W Zakopanem zajął pierwsze i drugie miejsce, w Klingenthal pierwsze. 280 punktów dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Zwycięstwa w konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer jedenastokrotnie wygrał konkursy zaliczane do Letniego Grand Prix, a całą klasyfikację jednokrotnie. Trzykrotnie zwyciężał w Zakopanem i w Klingenthal, natomiast dwukrotnie w Pragelato.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 14 sierpnia 2006 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 123,5 m 134,5 m 255,4 pkt * TCN 2006
2. 16 sierpnia 2007 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 133,0 m 143,5 m 277,2 pkt * TCN 2007
3. 6 października 2007 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 137,0 m 143,5 m 285,4 pkt
4. 5 sierpnia 2008 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 136,5 m 135,0 m 271,7 pkt * TCN 2008
5. 30 sierpnia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,0 m 135,0 m 267,5 pkt
6. 30 sierpnia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 129,5 m 126,0 m 258,9 pkt
7. 3 października 2008 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,0 m 138,5 m 282,5 pkt
8. 4 października 2008 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 135,5 m 129,0 m 274,1 pkt
9. 22 sierpnia 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,0 m 132,0 m 280,9 pkt
10. 3 października 2009 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,5 m 140,5 m 265,2 pkt
11. 1 października 2011 Austria Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 93,0 m 92,5 m 248,5 pkt
12. 9 sierpnia 2014 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 112,5 m 115,5 m 412,5 pkt[s]

Miejsca na podium w Letnim Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2006 1 2 1 4
2007 2 - 1 3
2008 5 1 - 6
2009 2 1 - 3
2010 - - 1 1
2011 1 3 1 5
2012 - - - -
2013 - - - -
2014 1 1 - 2
Suma 12 8 4 24

Miejsca na podium w konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

Oprócz dwunastu zwycięstw, Gregor Schlierenzauer dwunastokrotnie stawał na podium w zawodach o Letnie Grand Prix – ośmiokrotnie na drugim i czterokrotnie na trzecim miejscu.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Loc. Strata Zwycięzca
1. 6 sierpnia 2006 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 102,5 m 102,0 m 258,5 pkt 3. 16,5 pkt Georg Späth
2. 12 sierpnia 2006 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 106,0 m 112,0 m 243,9 pkt 2. 7,5 pkt Andreas Kofler
3. 14 sierpnia 2006 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 123,5 m 134,5 m 255,4 pkt 1.
4. 26 sierpnia 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 122,5 m 131,0 m 253,3 pkt 2. 4,7 pkt Adam Małysz
5. 12 sierpnia 2007 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 100,5 m 106,5 m 266,5 pkt 3. 5,5 pkt Thomas Morgenstern
6. 16 sierpnia 2007 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 133,0 m 143,5 m 277,2 pkt 1.
7. 6 października 2007 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 137,0 m 143,5 m 285,4 pkt 1.
8. 1 sierpnia 2008 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 121,0 m 238,3 pkt 2. 0,9 pkt Andreas Kofler
9. 5 sierpnia 2008 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 136,5 m 135,0 m 271,7 pkt 1.
10. 30 sierpnia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 129,5 m 126,0 m 258,9 pkt 1.
11. 30 sierpnia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,0 m 135,0 m 267,5 pkt 1.
12. 3 października 2008 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,0 m 138,5 m 282,5 pkt 1.
13. 4 października 2008 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 135,5 m 129,0 m 274,1 pkt 1.
14. 22 sierpnia 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,0 m 132,0 m 280,9 pkt 1.
15. 23 sierpnia 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 129,0 m 261,7 pkt 2. 2,6 pkt Anders Jacobsen
16. 3 października 2009 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,5 m 140,5 m 265,2 pkt 1.
17. 3 października 2010 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 127,0 m 135,5 m 239,4 pkt 3. 21,3 pkt Kamil Stoch
18. 17 lipca 2011 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 121,5 m 129,0 m 231,4 pkt 3. 5,3 pkt Thomas Morgenstern
19. 20 lipca 2011 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 97,5 m 101,5 m 261,4 pkt 2. 6,6 pkt Thomas Morgenstern
20. 23 lipca 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,0 m 128,5 m 261,4 pkt 2. 0,7 pkt Thomas Morgenstern
21. 1 października 2011 Austria Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 93,0 m 92,5 m 248,5 pkt 1.
22. 3 października 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,0 m 130,5 m 254,1 pkt 2. 25,2 pkt Kamil Stoch
23. 9 sierpnia 2014 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 112,5 m 115,5 m 412,5 pkt[s] 1.
24. 28 września 2014 Austria Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 91,5 m 90,0 m 243,0 pkt 2. 5,9 pkt Roman Koudelka

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu LGP 2014

2006
Hinterzarten Predazzo Einsiedeln Courchevel Zakopane Kranj Hakuba Hakuba Klingenthal Oberhof punkty
3 21 2 1 2 - - - - - 330
2007
Hinterzarten Courchevel Pragelato Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Oberhof Klingenthal punkty
3 7 1 6 5 7 - - - 1 417
2008
Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Pragelato Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal Liberec punkty
6 2 4 1 1 1 - - 1 1 670
2009
Hinterzarten Pragelato Courchevel Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal punkty
- - - - 1 2 - - 1 280
2010
Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Wisła Wisła Hakuba Hakuba Liberec Klingenthal punkty
- - - 8 8 - - - 3 124
2011
Wisła Szczyrk Zakopane Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Hakuba Hakuba Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
3 2 2 - - - - - - 1 2 400
2012
Wisła Courchevel Hinterzarten Hakuba Hakuba Ałmaty Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
- - q - - - - 5 23 53
2013
Hinterzarten Wisła Courchevel Einsiedeln Hakuba Hakuba Niżny Tagił Niżny Tagił Ałmaty Ałmaty Klingenthal punkty
- - - - - - - - - - 12 22
2014
Wisła Einsiedeln Courchevel Hakuba Hakuba Ałmaty Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
8 1 - - - - - 2 8 244
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Narodów[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer trzykrotnie brał udział w Turnieju Czterech Narodów. Za każdym razem stawał na podium klasyfikacji końcowej. W 2006 i 2007 roku zajmował trzecie pozycje, przegrywając z Andreasem Koflerem (zwycięzca w 2006), Thomasem Morgensternem (zwycięzca w 2007), oraz Adamem Małyszem (drugi w obu edycjach), a w 2008 roku zwyciężył.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2006 3[42]
2007 3[43]
2008 1[44]

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2005/2006 124.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2005/2006
Rovaniemi Rovaniemi Harrachov St Moritz Engelberg Engelberg Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Neustadt Neustadt Braunlage Braunlage Villach Villach Zakopane Zakopane Iron Mountain Iron Mountain Brotterode Vikersund Vikersund Bischofshofen Bischofshofen punkty
- - - - - - 28 32 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 3
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej Letniego Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2006 16.

Miejsca na podium LPK chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 23 lipca 2006 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 100,5 m 97,0 m 267,5 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2006
Velenje Velenje Villach Villach Oberstdorf Oberstdorf Lillehammer Lillehammer punkty
- - 7 1 - - - - 136
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Mistrzostwa Austrii w skokach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer jest siedmiokrotnym mistrzem swojego kraju – czterokrotnym na dużej, oraz trzykrotnym na normalnej skoczni. Reprezentant Austrii startuje w mistrzostwach seniorów od 2005 roku. W swoim debiucie był na 28. i 27. miejscu. Od następnego roku[t] Gregor Schlierenzauer w każdym swoim starcie zdobywał tytuł mistrzowski. Szansę na medal na normalnej skoczni w Oberstdorfie w 2007 roku odebrała mu kontuzja, której doznał podczas konkursu na dużym obiekcie[45].

2005 Stams K-105, Innsbruck K-120 28. miejsce (normalna skocznia), 27. miejsce (duża skocznia)
2006 Ramsau K-90, Bischofshofen K-125 złoty medal (normalna skocznia), złoty medal (duża skocznia)
2007 Oberstdorf (Niemcy): K-120, K-90 złoty medal (duża skocznia), nie wystartował (normalna skocznia)
2008 Villach K-90, Bischofshofen K-125 złoty medal (normalna skocznia), złoty medal (duża skocznia)
2009 Stams K-105, Innsbruck K-120 złoty medal (normalna skocznia), złoty medal (duża skocznia)

Starty Schlierenzauera w mistrzostwach Austrii chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
28. 15 października 2005 Austria Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 84,5 m 84,0 m 145,3 pkt 127,3 pkt Thomas Morgenstern
27. 16 października 2005 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 105,0 m 105,0 m 157,9 pkt 101,6 pkt Thomas Morgenstern
1. Gold medal with cup.svg 14 października 2006 Austria Ramsau Mattenschanze K-90 HS-98 100,5 m 91,5 m 251,2 pkt
1. Gold medal with cup.svg 15 października 2006 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 138,5 m 137,5 m 275,8 pkt
1. Gold medal with cup.svg 20 października 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 144,0 m 145,5 m 313,1 pkt
1. Gold medal with cup.svg 18 października 2008 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 94,5 m 88,5 m 238,5 pkt
1. Gold medal with cup.svg 19 października 2008 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 143,0 m 138,0 m 292,8 pkt
1. Gold medal with cup.svg 17 października 2009 Austria Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 109,5 m 118,0 m 257,0 pkt
1. Gold medal with cup.svg 18 października 2009 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 129,5 m 125,0 m 259,6 pkt

Aktualne rekordy skoczni[edytuj | edytuj kod]

Lista rekordów Gregora Schlierenzauera uszeregowana chronologicznie:

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Odległość Uwagi
1. 14 sierpnia 2006 Francja Courchevel Tremplin Le Praz 134,5 m[46] Rekord letni
2. 14 października 2006 Austria Villach Mattenschanze 100,5 m[47] Rekord letni
3. 16 sierpnia 2007 Włochy Pragelato Trampolino a Monte 143,5 m[48] Rekord letni
4. 20 października 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze 145,5 m[49] Rekord letni
5. 1 grudnia 2007 Finlandia Kuusamo Rukatunturi 147,0 m[50] Rekord oficjalny
6. 5 stycznia 2008 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 145,0 m[51] Rekord nieoficjalny (trening)
7. 1 sierpnia 2008 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze 121,0 m[52] Rekord letni
8. 10 stycznia 2009 Austria Tauplitz Kulm 215,5 m[53] Rekord oficjalny
9. 25 stycznia 2009 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump 149,0 m[54] Rekord oficjalny

Byłe rekordy skoczni[edytuj | edytuj kod]

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Odległość Uwagi
1. 5 października 2007 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena 146,0 m[55]
2. 7 marca 2008 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken 143,0 m[56] Rekord oficjalny
3. 1 stycznia 2008 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 141,0 m[57] Rekord oficjalny
4. 6 grudnia 2008 Norwegia Trondheim Granåsen 140,0 m[58] Rekord oficjalny

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer z nagrodą za zwycięstwo w kategorii "drużyna roku"

Gregor Schlierenzauer w plebiscycie na najlepszego sportowca Austrii w 2008 roku zajął trzecie miejsce, przegrywając z innym skoczkiem kadry A – Thomasem Morgensternem oraz wicemistrzem olimpijskim w judo z PekinuLudwigiem Paischerem[59]. Rok później w tym samym plebiscycie zajął drugie miejsce. Przegrał tylko z kolegą z reprezentacji Wolfgangiem Loitzlem[60].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sprzęt narciarski[edytuj | edytuj kod]

Gregor Schlierenzauer używa nart firmy Fischer, wiązań firmy Win Air i butów marki Jalas. Należy do teamu Red Bull[63].

Uwagi

  1. Na tym samym miejscu sklasyfikowany został także Hiroki Yamada.
  2. Z uwagi na to, że był to skok treningowy, nie został on nowym (oficjalnym) rekordem skoczni.
  3. 3,0 3,1 Skład zespołu: Michael Hayböck, Thomas Morgenstern, Thomas Diethart, Gregor Schlierenzauer
  4. Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Gregor Schlierenzauer, Andreas Kofler, Thomas Morgenstern
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Seria została odwołana
  6. Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Martin Koch, Thomas Morgenstern, Gregor Schlierenzauer.
  7. 7,0 7,1 Skład zespołu: Gregor Schlierenzauer, Martin Koch, Andreas Kofler, Thomas Morgenstern
  8. Skład zespołu: Chiara Hölzl, Thomas Morgenstern, Jacqueline Seifriedsberger, Gregor Schlierenzauer
  9. Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Manuel Fettner, Thomas Morgenstern, Gregor Schlierenzauer
  10. Skład zespołu: Martin Koch, Thomas Morgenstern, Andreas Kofler, Gregor Schlierenzauer.
  11. Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Thomas Morgenstern, Martin Koch, Gregor Schlierenzauer.
  12. Skład zespołu: Thomas Morgenstern, Andreas Kofler, Gregor Schlierenzauer, Martin Koch.
  13. Skład zespołu: Nicolas Fettner, Gregor Schlierenzauer, Daniel Lackner, Arthur Pauli.
  14. Skład zespołu: Arthur Pauli, Thomas Thurnbichler, Mario Innauer, Gregor Schlierenzauer.
  15. Konkurs przeniesiony do Bischofshofen z Innsbrucku.
  16. Konkurs przeniesiony do Oslo z Lillehammer.
  17. Konkurs przeniesiony do Kuopio z Lahti.
  18. Podczas sezonów 2002/2003-2007/2008 zamiast Pucharu Świata w lotach przyznawany był tzw. Puchar KOP
  19. 19,0 19,1 W trakcie LGP 2014, podczas konkursów w Wiśle, Einsiedeln i Courchevel, na łączną notę składał się również skok z kwalifikacji. Schlierenzauer uzyskał w nich 118 m i notę 138 pkt Kolejność startowa w nowym formacie zawodów (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-07-26].
  20. Mistrzostwa Austrii w skokach narciarskich rozgrywane są raz do roku. Nie ma podziału na letnie i zimowe mistrzostwa. W ramach mistrzostw nie ma również konkursu drużynowego.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Gregor Schlierenzauer. Vancouver 2010 – SPORT.TVP.PL. sport.tvp.pl. [dostęp 2010-04-19].
  2. Gregor SCHLIERENZAUER (Austria)Portrait (niem.). schlieri.at. [dostęp 16 listopada 2009].
  3. 3,0 3,1 3,2 Gregor SCHLIERENZAUER (Austria) (pol.). skijumping.pl. [dostęp 27 lutego 2009].
  4. http://www.holmenkollen-worldcup.no/Nyheter/Holmenkollmedaljen-til-Gregor-Schlierenzauer (norw.)
  5. Maiocchi, Monika: Fanchat mit dem Shooting Star der Saison 2006/07: Gregor Schlierenzauer (niem.). sportsplanet.at. [dostęp 28 lutego 2009].
  6. Schigymnasium Stams: Schüler (niem.). www.schigymnasium-stams.at. [dostęp 27 lutego 2009].
  7. Mistrzostwa Świata juniorów 2006: 02.02.2006 – Kranj (Słowenia) K-100 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  8. Mistrzostwa Świata juniorów 2006: 04.02.2006 – Kranj (Słowenia) K-90 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  9. Puchar Świata 2005/2006 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  10. Turniej Skandynawski 2006 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  11. Puchar Kontynentalny 2005/2006 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  12. FIS-Ski – biographie: SCHLIERENZAUER Gregor: Fis Cup (ang.). fis-ski.com. [dostęp 1 marca 2009].
  13. Faworyci Mistrzostw Świata w Sapporo (pol.). sports.pl. [dostęp 27 lutego 2009].
  14. Mistrzostwa Świata 2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  15. Puchar Świata 2006/2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  16. Turniej Czterech Skoczni 2006/2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  17. Turniej Skandynawski 2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  18. Mistrzostwa Świata w lotach 2008 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  19. Puchar Świata 2007/2008 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  20. Turniej Czterech Skoczni 2007/2008 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  21. Turniej Skandynawski 2008 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  22. 22,0 22,1 Mistrzostwa Świata 2009 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  23. Tadeusz Mieczyński: Matti Hautamaeki wygrywa w Planicy. [dostęp 2009-11-19].
  24. Tadeusz Mieczyński: PŚ w Engelbergu: Morgenstern ponownie najlepszy, Małysz 10.. [dostęp 2009-11-19].
  25. Paweł Guzik: PŚ w Klingenthal: Schlierenzauer wygrywa szósty raz z rzędu. [dostęp 2009-11-19].
  26. Turniej Czterech Skoczni 2008/2009 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 27 lutego 2009].
  27. Gregor Schlierenzauer: "W Kuusamo różnie bywa" (pol.). www.skijumping.pl. [dostęp 2011-01-03].
  28. 28,0 28,1 Gregor Schlierenzauer wystartuje w Innsbrucku (pol.). www.skijumping.pl. [dostęp 2011-01-03].
  29. Paweł Stawowczyk. Już 18 skoczków potwierdziło udział w "Skoki do Celu. „Skokinarciarskie.pl” (pol.). 
  30. Paweł Stawowczyk. Benefis w śniegu trwa – zjazd zamiast skoków. Konkurs o 19:00. „Skokinarciarskie.pl”, 26 marca 2011 (pol.). 
  31. Rekordy i statystyki (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 27 lutego 2009].
  32. Klasyfikacja Pucharu Świata w Lotach w sezonie 2007/2008 (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  33. Klasyfikacja Pucharu Świata w Lotach w sezonie 2008/2009 (pol.). skijumping.pl. [dostęp 20 marca 2009].
  34. FIS World Cup Ski Jumping 2009/2010 Ski Flying Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 31 stycznia 2010]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-15)].
  35. Klasyfikacja Pucharu Świata w Lotach w sezonie 2010/2011 (pol.). skijumping.pl. [dostęp 20 marca 2011].
  36. Klasyfikacja Pucharu Świata w Lotach w sezonie 2011/2012 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 18 marca 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-15)].
  37. Klasyfikacja Pucharu Świata w Lotach w sezonie 2012/2013 (pol.). skijumping.pl. [dostęp 23 marca 2013].
  38. Klasyfikacja Pucharu Świata w Lotach w sezonie 2013/2014 (pol.). skijumping.pl. [dostęp 12 stycznia 2014].
  39. 39,0 39,1 39,2 Letnia Grand Prix 2008 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  40. 40,0 40,1 40,2 Letnia Grand Prix 2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  41. 41,0 41,1 Letnia Grand Prix 2006 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  42. Grand Prix Czterech Narodów 2006 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  43. Grand Prix Czterech Narodów 2007 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  44. Grand Prix Czterech Narodów 2008 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  45. Stawowczyk, Paweł: Mistrzostwa Austrii: Loitzl lepszy od Koflera (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  46. Gregor Schlierenzauer nokautuje w Courchevel (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  47. Gregor Schlierenzauer Mistrzem Austrii na średniej skoczni (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  48. LGP w Pragelato: Gregor Schlierenzauer wygrywa z rekordem skoczni! (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  49. Mistrzostwa Austrii w Oberstdorfie: Schlierenzauer wygrywa z rekordem skoczni! (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  50. PŚ w Kuusamo: Morgenstern zwycięzcą inauguracyjnego konkursu PŚ! (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  51. TCS w Bischofshofen: Niesamowity skok Schlierenzauera w kwalifikacjach! (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  52. LGP w Einsiedeln: Austriackie podium i rekord Schlierenzauera! (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  53. PŚ w Bad Mitterndorf: Schlierenzauer wygrywa z rekordem skoczni! (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  54. PŚ w Vancouver: Schlierenzauer królem Vancouver, Małysz czwarty!. skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  55. LGP w Klingenthal: Gregor Schlierenzauer zdominował treningi (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  56. PŚ w Lillehammer: Adam Małysz najlepszy w kwalifikacjach (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009]. Rekord ten został pobity w 2009 roku przez Simona Ammanna o 3 m
  57. PŚ w Ga-Pa: Schlierenzauer triumfuje, Małysz 5. (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009]. Rekord ten został pobity w 2010 roku przez Simona Ammanna o 2,5 m
  58. PŚ w Trondheim: Schlierenzauer zwycięzcą, fatalny start Polaków! (pol.). skijumping.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  59. Thomas Morgenstern sportowcem roku w Austrii. sportowefakty.pl. [dostęp 1 marca 2009].
  60. Alicja Bochenek, Paweł Guzik: Skoki narciarskie – Wolfgang Loitzl sportowcem roku w Austrii. [dostęp 2010-01-02].
  61. Aufstellung aller durch den Bundespräsidenten verliehenen Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich ab 1952 (niem.). parlament.gv.at. [dostęp 10 lutego 2014]. s. 1798.
  62. Aufstellung aller seit ca. 1954 verliehenen staatlichen Auszeichnungen im Bereich des Sports (staatliche Auszeichnungen bis 2013) (niem.). sportministerium.at. [dostęp 11 lutego 2014]. s. 55.
  63. FIS-Ski – biographie: SCHLIERENZAUER Gregor (ang.). fis-ski.com. [dostęp 27 lutego 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Gregora Schlierenzauera