Tomasz Nałęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Nałęcz
Tomasz Nałęcz (10807280965).jpg
Data i miejsce urodzenia 29 października 1949
Gołymin
Wicemarszałek Sejmu IV kadencji
Okres od 19 października 2001
do 18 października 2005
Przynależność polityczna Socjaldemokracja Polska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Tomasz Nałęcz (ur. 29 października 1949 w Gołyminie) – polski historyk, publicysta i polityk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, poseł na Sejm II i IV kadencji, wicemarszałek Sejmu IV kadencji, w latach 2010–2015 doradca prezydenta RP ds. historii i dziedzictwa narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1972 studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, na tej samej uczelni doktoryzował się. Został następnie doktorem habilitowanym nauk humanistycznych. Objął stanowisko profesora nadzwyczajnego na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego oraz stanowisko profesora w Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku na Wydziale Nauk Politycznych. W pracy naukowej zajmuje się historią polityczną Polski XIX i XX wieku z uwzględnieniem historii ruchu robotniczego.

W latach 1970–1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pod koniec lat 80. był wśród działaczy tzw. reformistycznego Ruchu 8 Lipca. W 1990 został jednym z wiceprzewodniczących Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Wystąpił z SdRP po ujawnieniu afery tzw. moskiewskiej pożyczki.

Podczas wyborów prezydenckich w 1990 był szefem sztabu kandydata SdRP na prezydenta Włodzimierza Cimoszewicza, który w I turze zajął 4. miejsce. Od 1990 do 1994 wykonywał mandat radnego Mokotowa[1]. W latach 1993–1997 zasiadał w Sejmie II kadencji z listy Unii Pracy (w wyborach uzyskał w okręgu Warszawa 1314 głosów[2]). W latach 2000–2001 był recenzentem historycznym na planie serialu Marszałek Piłsudski. W wyborach parlamentarnych w 2001 po raz drugi uzyskał mandat poselski z okręgu radomskiego z listy koalicji SLD-UP. W Sejmie IV kadencji wybrano go na stanowisko wicemarszałka. Do końca marca 2004 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Unii Pracy. W latach 2003–2004 przewodniczył sejmowej komisji śledczej badającej "aferę Rywina". 1 kwietnia 2004 przystąpił do zakładanej przez Marka Borowskiego Socjaldemokracji Polskiej. W czerwcu 2005 został szefem sztabu wyborczego kandydata na prezydenta Marka Borowskiego, jednak w sierpniu otwarcie opowiedział się za kandydaturą Włodzimierza Cimoszewicza i 17 sierpnia 2005 został jego rzecznikiem[3], za co dzień później wykluczono go z SDPL[4] i skreślono z listy wyborczej kandydatów na posłów w wyborach parlamentarnych.

Po zakończeniu działalności w Sejmie powrócił do pracy naukowej na Uniwersytecie Warszawskim. Przez kilka lat pisywał felietony do tygodnika "Wprost", zatytułowane Widziane z lewej strony.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bez powodzenia ubiegał się o mandat z ramienia koalicji Porozumienie dla Przyszłości, uzyskując 4691 głosów (1,21%)[5]. 5 lipca tego samego roku ponownie został członkiem Socjaldemokracji Polskiej.

W grudniu 2009 zadeklarował ubieganie się w 2010 o urząd Prezydenta RP z ramienia PD i SDPL[6], jednak w kwietniu 2010 wycofał się z udziału w wyborach[7], udzielając następnie poparcia kandydaturze Bronisława Komorowskiego[8]. 27 września tego samego roku został doradcą prezydenta Bronisława Komorowskiego do spraw historii i dziedzictwa narodowego. Pełnił tę funkcję do 5 sierpnia 2015[9].

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2015)[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mąż Darii Nałęcz.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jako autor:

  • II Rzeczpospolita – nadzieje i rzeczywistość (1978)
  • 60-lecie odzyskania niepodległości: program dla uniwersytetów powszechnych (1978)
  • Wiedza o Polsce współczesnej: zestaw tematyczny (1979)
  • Sprawa polska w I wojnie światowej: materiał pomocniczy dla nauczycieli historii (1982)
  • Dzieje narodu i państwa polskiego: program studium (1983)
  • Najnowsza historia polski: program studium (1983)
  • Polska Organizacja Wojskowa 1914–1918 (1984)
  • Józef Piłsudski w legendzie historycznej (1984)
  • Irredenta polska (1987)
  • Rządy Sejmu 1921–1926 (1991)
  • Spór o kształt demokracji i parlamentaryzmu w Polsce w latach 1921–1926 (1994)
  • Historia XX wieku (2000)

Jako współautor:

Przypisy

  1. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej: IV kadencja: przewodnik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2002, s. 145
  2. M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 470
  3. Nałęcz rzecznikiem Cimoszewicza. wp.pl, 17 sierpnia 2005. [dostęp 3 kwietnia 2011].
  4. Tomasz Nałęcz wykluczony z SdPl. wp.pl, 18 sierpnia 2005. [dostęp 3 kwietnia 2011].
  5. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 3 kwietnia 2011].
  6. Tomasz Nałęcz na kraj, Marek Borowski na stolicę. wyborcza.pl, 2 grudnia 2009. [dostęp 3 września 2013].
  7. Tomasz Nałęcz zrezygnował ze startu w wyborach prezydenckich. money.pl, 21 kwietnia 2010. [dostęp 3 kwietnia 2011].
  8. Wybory 2010. Nałęcz za Komorowskim, a nie Napieralskim. "Po co marnować głos na kogoś, kto nie ma szans". gazeta.pl, 5 maja 2010. [dostęp 3 kwietnia 2011].
  9. Prezydent odwołał ministrów w KPRP i doradców. prezydent.pl, 5 sierpnia 2015. [dostęp 5 sierpnia 2015].
  10. M.P. z 2015 r. poz. 964

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]