Deborah Kerr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Deborah Kerr
Ilustracja
Kerr w 1973.
Imię i nazwisko Deborah Jane Trimmer
Data i miejsce urodzenia 30 września 1921
Glasgow
Data i miejsce śmierci 16 października 2007
Botesdale
Zawód aktorka
Współmałżonek Tony Bartley (1945-59); Peter Viertel (1960-2007)
Lata aktywności 1940-1986
Kerr w filmie Juliusz Cezar (1953), w którym zagrała Portię.

Deborah Kerr, właśc. Deborah Jane Trimmer (ur. 30 września 1921 w Glasgow, zm. 16 października 2007 w Botesdale) – brytyjska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna. Odniosła sukces w Hollywood, gdzie była jedną z większych gwiazd lat 50. i 60., występując m.in. u boku Clarka Gable'a, Spencera Tracy, Cary'ego Granta czy Roberta Mitchuma.

Do historii kina przeszła jej miłosna scena na plaży z Burtem Lancasterem z filmu Stąd do wieczności (1953) Freda Zinnemanna. Pamiętana jest również z roli Ligii w hollywoodzkiej wersji Quo Vadis (1951) Mervyna LeRoya oraz z postaci guwernantki dzieci króla Syjamu z musicalu Król i ja (1956) Waltera Langa[1]. Sześciokrotnie nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki. Laureatka Honorowego Oscara za całokształt twórczości artystycznej (1994)[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Aktorstwo wybrała dzięki ciotce, która pracowała w radiu oraz prowadziła szkołę aktorską w Bristolu. Deborah Kerr najpierw uczyła się baletu. Jej debiut sceniczny miał miejsce w 1937 w Weston-super-Mare[3]. Karierę rozpoczynała od występów w prowincjonalnych teatrach brytyjskich i trupach objazdowych podczas drugiej wojny światowej[4].

Dzięki występom w Oxford Repertory Company zwrócił na nią uwagę producent filmowy, przez co otrzymała angaż w filmie Major Barbara (1941) Gabriela Pascala. Poza rolami filmowymi występowała również na deskach teatrów na londyńskim West Endzie.

Do Hollywood przeniosła się w 1947. Zawarła tam kontrakt z wytwórnią MGM. Pierwszą nominację do Oscara zdobyła za rolę alkoholiczki w filmie Edward, mój syn (1949). Grała również w teatrach na nowojorskim Broadwayu.

Pod koniec lat 60. zrezygnowała z aktorstwa kinowego. Stwierdziła, że jest w nim za dużo seksu i przemocy. Po tej deklaracji raz tylko pojawiła się w filmie kinowym. Występowała jedynie w teatrze i w telewizji.

W 1997 uzyskała tytuł szlachecki Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego. Przez lata mieszkała w Szwajcarii oraz w hiszpańskiej Marbelli. Gdy wykryto u niej chorobę Parkinsona[5], a jej stan zaczął się pogarszać, powróciła do Anglii[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Była dwukrotnie zamężna. Pierwszy raz z pilotem RAFu i producentem filmowym Tonym Bartleyem (ślub 28 listopada 1945; rozwód w 1959), z którym miała dwie córki: Melanie Jane (ur. 27 grudnia 1947) i Francescę Ann (ur. 20 grudnia 1951). Kolejne małżeństwo zawarła 23 lipca 1960 z pisarzem i scenarzystą Peterem Viertelem, z którym była aż do śmierci. Miała troje wnucząt.

Zmarła w wieku 86 lat w Botesdale w hrabstwie Suffolk. Pochowano ją na wiejskim cmentarzu w Alfold w hrabstwie Surrey.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Actress Deborah Kerr has died (ang.). Detroit Free Press. [dostęp 2019-07-06].
  2. British actress Kerr dies at 86 (ang.). BBC News. [dostęp 2019-07-06].
  3. Deborah Kerr Biography (1921-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2019-07-06].
  4. Actress Deborah Kerr has died (ang.). Detroit Free Press. [dostęp 2019-07-06].
  5. Zmarła aktorka Deborah Kerr (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-07-06].
  6. Deborah Kerr (ang.). The Herald. [dostęp 2019-07-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]