Hiszpańska wojna domowa: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rozmiar się nie zmienił ,  7 lat temu
zła data przybycia Franco do Maroka
m (Bot: Przenoszę 88 linków interwiki do Wikidata, znajdziesz je teraz w zasobie d:q10859)
(zła data przybycia Franco do Maroka)
Przed południem 17 lipca w marokańskim mieście Melila został odkryty plan rebelii przewidzianej na następny dzień, jednak dowodzący miastem gen. Romarales, lojalny wobec republiki, nie umiał podjąć decyzji czy działania. Spiskowcy na czele z pułkownikiem Segui’nem zareagowali błyskawicznie. W mieście pojawiły się oddziały Legii i Regulares, zbuntowała się również Gwardia Szturmowa. Miasto zostało szybko zdobyte, a pułkownik natychmiast przesłał telegram do dowódców pozostałych miast garnizonowych w protektoracie. Wszystkie tamtejsze oddziały również przystąpiły do buntu. Sukces był błyskawiczny, w [[Ceuta|Ceucie]] pułkownik Yagüe zgniótł opór robotników i milicji robotniczej w zaledwie dwie godziny.
 
1719 lipca gen. Franco przyleciał wynajętym samolotem z [[Wyspy Kanaryjskie|Wysp Kanaryjskich]] do [[Tetuan]]u w Maroku Hiszpańskim. Był on postacią bardzo popularną wśród tamtejszych żołnierzy, jako zwycięski dowódca wojny z [[Kabylowie|Kabylami]] w Maroku, a także elity wojskowej, jako były komendant wyższej szkoły wojennej armii hiszpańskiej w [[Saragossa|Saragossie]]. Tego samego dnia Radio Ceuta w Maroku Hiszpańskim nadało komunikat, w którym padło zdanie: ''Nad całą Hiszpanią niebo jest bezchmurne''; był to sygnał do rozpoczęcia powstania. Powstańcy szybko opanowali Maroko, gdzie na czele zbuntowanych wojsk (ogółem 115 tys. żołnierzy zgrupowanych w 8 [[dywizja]]ch) stanął gen. Franco, a także większość północy kraju, z wyjątkiem [[Kraj Basków|Kraju Basków]] i [[Asturia|Asturii]]. Przeciwnicy Republiki byli wspierani przez część duchowieństwa katolickiego, tradycjonalistów ([[Karlizm|karliści]]), nacjonalistów, liberalnych monarchistów, chadecję ([[CEDA]]), [[Akcja Katolicka|Akcję Katolicką]] oraz [[narodowy syndykalizm|narodowo-syndykalistyczną]] partię [[Falanga (partia)|Falanga]]. Z kolei podstawą wsparcia rządu republikańskiego były partie Frontu Ludowego ([[Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza|PSOE]], [[Lewica Republikańska]], [[Unia Republikańska]], [[Republikańska Lewica Katalonii]]), liberałowie oraz [[komunizm|komuniści]] z [[Komunistyczna Partia Hiszpanii|PCE]], po 17 lipca przystąpili do niego również nacjonaliści baskijscy z partii Aguirre, [[Nacjonalistyczna Partia Basków|PNV]]) oraz związki zawodowe związane z [[anarchizm|anarchistami]] [[Krajowa Konfederacja Pracy|CNT]] i [[Unión General de Trabajadores|UGT]].
 
Początkowo rząd republikański odmawiał wydania broni organizacjom robotniczym i związkom zawodowym, które się tego domagały. 18 lipca w Madrycie odbyła się wielotysięczna demonstracja domagająca się od rządu zdecydowanych działań przeciwko buntowi. 19 lipca rząd wydał decyzję o otworzeniu arsenałów i wydaniu broni<ref>Franciszek Ryszka „W kręgu zbiorowych złudzeń”, Warszawa 1991 r., s. 574.</ref>.
Anonimowy użytkownik

Menu nawigacyjne