Anders Järryd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anders Järryd
Anders Järryd
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Båstad
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1961
Lidköping
Wzrost 180 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1980
Zakończenie kariery 1996
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8
Najwyżej w rankingu 5 (22 lipca 1985)
Australian Open QF (1987, 1988)
Roland Garros 4R (1984, 1985)
Wimbledon SF (1985)
US Open QF (1985)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 59
Najwyżej w rankingu 1 (12 sierpnia 1985)
Australian Open W (1987)
Roland Garros W (1983, 1987, 1991)
Wimbledon W (1989, 1991)
US Open W (1987, 1991)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Anders Pierre Järryd (ur. 13 lipca 1961 w Lidköping) – szwedzki tenisista, triumfator turniejów wielkoszlemowych i Pucharu Davisa, medalista olimpijski.

Należał do graczy umiejętnie łączących obie specjalności tenisowe, w latach 1984–1985 będąc klasyfikowanym w czołowych dziesiątkach rankingów światowych zarówno gry pojedynczej, jak i podwójnej. W tej drugiej klasyfikacji zajmował pozycję lidera łącznie przez 106 tygodni.

Sylwetka sportowa[edytuj | edytuj kod]

Specjalista od gry podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Zawodowa kariera Järryda przypadła na lata 1980–1996. Większe sukcesy odnosił w grze podwójnej, odnosząc łącznie 59 zwycięstwa w zawodach rangi ATP World Tour i w kolejnych 32 imprezach dochodząc do finałów. Pierwszy turniej wygrał w 1981 roku w austriackim Linzu, mając za partnera Hansa Simonssona; z graczem tym stworzył parę, która w tymże 1981 roku wygrała jeszcze turniej w Barcelonie, w 1982 roku cztery kolejne imprezy, a w 1983 roku trzy turnieje, m.in. wielkoszlemowy Roland Garros. W 1984 roku Szwedzi wygrali Masters Grand Prix w Londynie, zawody rozgrywane wówczas u progu sezonu jako podsumowanie poprzedniego.

W 1984 roku Järryd sukcesy odnosił nie tylko w parze z Simonssonem, ale i Tomášem Šmídem i Stefanem Edbergiem. Z Edbergiem awansował do finału US Open, ale szwedzka para musiała uznać wyższość Tomáša Šmída i Johna Fitzgeralda. Sezon Järryd zakończył z pięcioma triumfami turniejowymi. W następnym roku, 1985, osiągnął 10, z czego 9 wygrał. Dało mu w sierpniu po raz pierwszy awans na pozycję lidera rankingu deblistów. Wśród zwycięstw Järryda z sezonu 1985 znajduje się impreza Masters Grand Prix, tym razem w parze ze Stefanem Edbergiem.

Järryd i Edberg powtórzyli sukces w Masters Grand Prix w kolejnym roku, pokonując w finale Guy Forgeta i Yannicka Noaha. Jeden turniej w 1986 Järryd wygrał w parze z Joakimem Nyströmem, a z Edbergiem był w wielkoszlemowym finale w Paryżu, ponownie przegrywając z Fitzgeraldem i Šmídem. Skuteczniej Szwed grał w finałach turniejów wielkiego szlema w 1987 roku; z Edbergiem triumfował w Australian Open, z Robertem Seguso w Rolandzie Garrosie, ponownie z Edbergiem w US Open. Do skompletowania wielkiego szlema zabrakło Järrydowi Wimbledonu, gdzie w półfinale, grając w parze z Edbergiem, musiał uznać wyższość Sergio Casala i Emilio Sáncheza. Poza najważniejszymi turniejami Järryd wygrał w 1987 roku pięć kolejnych turniejów oraz uczestniczył w jednym finale.

Po 1987 roku Edberg skoncentrował się bardziej na karierze singlowej, a Järryd znalazł sobie nowego regularnego partnera w osobie Johna Fitzgeralda. W 1988 roku współpraca ta zaowocowała wygraną w Miami oraz finałami Rolanda Garrosa i Wimbledonu, a w 1989 roku - wimbledońskim triumfem i finałem Masters Grand Prix. Po sezonie 1990, kiedy Järryd po raz pierwszy od dziewięciu lat pozostał bez wygranego turnieju, w 1991 roku Szwed ponownie wygrał trzy imprezy wielkoszlemowe. Tym razem triumfował w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku, za każdym razem z Fitzgeraldem. Rok Järryd i Fizgerald zakończyli zwycięstwem w zawodach ATP World Tour World Championships.

W 1992 roku Järryd wygrał dwa turnieje z Fitzgeraldem i dalsze dwa z innymi partnerami, a w finale ATP World Tour World Championships w Johannesburgu (z Fitzgeraldem) uległ Toddowi Woodbridge'owi i Markowi Woodforde'owi, chociaż wcześniej w tej samej imprezie szwedzko-australijska para pokonała tych rywali w meczu grupowym. W 1993 roku Järryd po raz ostatni wystąpił w wielkoszlemowym finale, w Australian Open (po raz kolejny w duecie z Fitzgeraldem) ponosząc porażkę z Lauriem Warderem i Daniem Visserem. W tymże roku Szwed podjął współpracę deblową z Henrikiem Holmem, z którym wygrał dwa turnieje. Dwa turnieje z Holmem Järryd wygrał również w 1994 roku, a w 1995 roku częściowo powrócił do wspólnej gry z Fitzgeraldem osiągając dwa finały. Skuteczniej zawodnik szwedzki grał w parze z Martinem Dammem (dwie wygrane turniejowe). W czerwcu 1996 roku po raz ostatni doszedł do finału turniejowego, przegrywając w Rosmalen z Pavlem Víznerem i Paulem Kilderry'm; jego partnerem w tej imprezie był Daniel Nestor.

W grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

W grze pojedynczej Anders Järryd należał do ścisłej czołówki światowej w połowie lat 80. XX wieku. Wygrał łącznie 8 turniejów z cyklu ARP World Tour, pierwsze dwa w 1982 roku - w Linzu i Ankonie; był również 16-krotnie w finałach turniejowych, poczynając od Båstad w 1981 roku. W 1984 roku wygrał turnieje w Hilversum i Sydney, był w finałach w Båstad i Cincinnati. W 1985 roku triumfował w Brukseli; dzięki tym rezultatom, jak również półfinałowi na Wimbledonie, awansował w lipcu tegoż roku na najwyższe w karierze miejsce w rankingu singlowym - nr 5. Na turnieju wimbledońskim pokonał m.in. Scotta Davisa, a w półfinale przegrał z późniejszym zwycięzcą, Borisem Beckerem.

W pozostałych turniejach wielkoszlemowych Järryd dochodził w grze pojedynczej co najmniej do ćwierćfinałów - w 1985 roku na US Open, w 1987 i 1988 w Australian Open. W 1987 roku był w ćwierćfinale Wimbledonu, eliminując m.in. Miloslava Mecira. W 1996 roku, na Wimbledonie, zagrał swój ostatni singlowy mecz w rozgrywkach wielkoszlemowych, ulegając w I rundzie Chrisowi Wilkinsonowi. Po 1985 roku Järryd odniósł zwycięstwa w Dallas (1986), Wiedniu (1990) i Rotterdamie (1993). W 1994 roku doszedł do finału w Pekinie, a w 1995 roku w Rosmalen.

W turnieju Masters Grand Prix w grze pojedynczej Szwed grał dwukrotnie, w 1985 roku przegrywając w ćwierćfinale w Johnem McEnroem, a rok później ulegając w półfinale Borisowi Beckerowi.

Karierę zawodową Anders Järryd zakończył jesienią 1996 roku, zarobiwszy na kortach niemal pięć i pół miliona dolarów. Próbował swoich sił również w rozgrywkach seniorów, w ramach ATP Champions Tour wygrywając w 2001 roku turniej na Majorce (był także w finałach w Aland w 2001 roku i na Majorce w 2002 roku).

Reprezentant Szwecji[edytuj | edytuj kod]

Anders Järryd reprezentował kraj ns igrzyskach olimpijskich i w rozgrywkach drużynowych. Na igrzyskach olimpijskich wystąpił dwukrotnie. W 1988 roku w Seulu doszedł do półfinału gry podwójnej, mając za partnera Stefana Edberga; Szwedzi ulegli Sergio Casalowi oraz Emilio Sánchezowi i zdobyli brązowy medal (meczu o 3. miejsce wówczas nie rozgrywano). W drodze do półfinału Järryd i Edberg wyeliminowali m.in. reprezentantów Niemiec Carla-Uwe Steeba i Erica Jelena. Z gry pojedynczej Järryd odpadł w III rundzie pokonany przez Carla-Uwe Steeba. W 1992 roku w Barcelonie Szwedzi nie powtórzyli sukcesu, już w I rundzie wyeliminowani przez Jima Couriera i Pete'a Samprasa. Na barcelońskich igrzyskach Järryd w grze pojedynczej nie grał.

W latach 1981–1993 Järryd grał w reprezentacji Szwecji w Pucharze Davisa. Dwukrotnie sięgał po trofeum, w 1984 roku jako deblista (pokonał wówczas w spotkaniu finałowym Johna McEnroe'a i Petera Fleminga, mając za partnera Stefana Edberga), a trzy lata później jako singlista (w finale z Indiami zdobył dwa punkty, pokonując Ramesha Krishnana i Vijay'a Amritraja). Ponadto występował w przegranych finałach w 1986 roku (porażka z Australią), 1988 roku i 1989 roku (przegrane z Republiką Federalną Niemiec). Łącznie bilans jego gier w Pucharze Davisa wynosi 36 wygranych przy 17 porażkach, z czego w grze pojedynczej wygrał 16 pojedynków i przegrał 3.

W 2005 nazwisko Järryda wpisano do Hall of Fame tenisa szwedzkiego. Praworęczny Szwed, który ze względu na wadę wzroku musiał grać w szkłach kontaktowych, operował na korcie oburęcznym bekhendem i słynął zarówno z agresywnego returnu, jak i reakcji wolejowych przy siatce, co szczególnie podnosiło jego wartość jako deblisty.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca[edytuj | edytuj kod]

gra pojedyncza (8)

  • 1982 Linz, Ancona
  • 1984 Hilversum, Sydney
  • 1985 Bruksela
  • 1986 Dallas
  • 1990 Wiedeń
  • 1993 Rotterdam

gra podwójna (59)

Finalista[edytuj | edytuj kod]

gra pojedyncza (16)

  • 1981 Båstad
  • 1983 Båstad, Montreal
  • 1984 Båstad, Cincinnati
  • 1985 Toronto (hala), Mediolan, Sztokholm
  • 1986 Rotterdam
  • 1987 Wembley
  • 1989 Rotterdam, San Francisco
  • 1991 Kopenhaga
  • 1992 Kopenhaga
  • 1994 Pekin
  • 1995 Rosmalen

gra podwójna (32)

  • 1981 Båstad (z Hansem Simonssonem), Bordeaux (z Jimem Gurfeinem)
  • 1982 Hamburg, Bordeaux (oba z Hansem Simonssonem)
  • 1983 Monachium (z Tomášem Šmídem), Båstad (z Hansem Simonssonem)
  • 1984 US Open (ze Stefanem Edbergiem)
  • 1985 Montreal (ze Stefanem Edbergiem)
  • 1986 Filadelfia, Boca West, French Open (wszystkie ze Stefanem Edbergiem), Memphis (z Guyem Forgetem)
  • 1987 Tokio (z Andrésem Gómezem)
  • 1988 Rzym (z Tomášem Šmídem), French Open, Wimbledon (oba z Johnem Fitzgeraldem), Stuttgart (korty ziemne, z Michaelem Mortensenem)
  • 1989 Los Angeles, Masters Doubles (oba z Johnem Fitzgeraldem)
  • 1990 Sztokholm, Moskwa (oba z Johnem Fitzgeraldem)
  • 1991 Tokio (z Johnem Fitzgeraldem), Monachium (z Danie Visserem), Bastad (z Magnusem Gustafssonem)
  • 1992 Tokio, Stuttgart, Doubles Championships (wszystkie z Johnem Fitzgeraldem)
  • 1993 Australian Open (z Johnem Fitzgeraldem)
  • 1994 Hamburg (z Henrikiem Holmem)
  • 1995 Tokio, Hongkong (oba z Johnem Fitzgeraldem)
  • 1996 Rosmalen (z Danielem Nestorem)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]