Front Północno-Kaukaski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Front Północno-Kaukaski (Północnokaukaski) jeden z frontów sowieckich przeciw wojskom niemieckim w II wojnie światowej.

I formowanie. Utworzony 19 maja 1942 po rozwiązaniu na Kaukazie kierunku północno-kaukaskiego (dowódca gen. D. Kozłow). Dowódca Frontu marszałek S. Budionny. Początkowo rozwinął się w II rzucie, osłaniając wschodnie wybrzeże Morza Azowskiego i Morza Czarnego. 26 lipca - 17 sierpnia w walkach obronnych przeciw niemieckiej Grupie Armii "A" (1 i 17 Armie). 28 lipca w jego skład weszły wojska Frontu Południowego. Dla usprawnienia dowodzenia marsz. S. Budionny utworzył dwa Zgrupowania Operacyjne: Dońskie - dowódca gen. R. Malinowskij i Nadmorskie - dowódca gen. J. Czeriewiczenko. 1 września 1942 zepchnięte na południe ku Kaukazowi wojska Frontu przemianowano na Czarnomorską Grupę Wojsk. Weszła ona w skład Frontu Zakaukaskiego.

II formowanie. Utworzony ponownie 24 stycznia 1943 z Północnej Grupy Operacyjnej Frontu Zakaukaskiego. Dowódcy: gen. lejtnant (od 30 stycznia 1943 gen. płk) I. Masliennikow - do 13 maja 1943, gen. lejtnant (od 27 sierpnia 1943 gen. płk) I. Pietrow. Wraz z Czarnomorska grupą wojsk Frontu Zakaukaskiego przeprowadził krasnodarską operację zaczepną (19 lutego - 4 kwietnia). We wrześniu - listopadzie wojska Frontu zdobyły Półwysep Tamański i zawładnęły przyczółkiem na Krymie. Rozformowany 20 listopada 1943.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija Moskwa 1978,
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 146.