Front Doński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Front Doński - jeden z frontów sowieckich przeciwko wojskom niemieckim w II wojnie światowej.

Sformowany 28 września 1942 w czasie bitwy stalingradzkiej (częściowo z Frontu Stalingradzkiego. Dowódca gen. lejtnant K. Rokossowski (od 15 stycznia 1943 generał pułkownik). Skład Frontu: 21, 24, 64, 65, 66 Armie, 16 Armia lotnicza. Rozwinął się na linii; Pawłowsk, Wierchni Mamon, Wiereszenka, Serafimowicz, Kletska, Sirotinska, Samofałowka, Jerzowka, przeciw 3 Armii rumuńskiej, 4 armii włoskiej oraz części niemieckiej Grupy Armii "B". Do 18 listopada prowadził walki obronne. 19 - 30 listopada wraz z Frontem Południowo-Zachodnim i Stalingradzkim brał udział w okrążeniu 6 Armii niemieckiej pod Stalingradem (obecnie Wołgograd). 10 stycznia 2 lutego 1943 prowadził operację likwidacji 6 Armii niemieckiej. Po zakończeniu likwidacji 6 Armii przemianowany na Front Centralny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija, Moskwa 1978,
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 145.