Funkcja sinc
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nieznormalizowana funkcja sinc (od łac. sinus cardinalis) – w matematyce znana również jako funkcja interpolująca lub pierwsza sferyczna funkcja Bessela
. Powstaje z funkcji sinus oraz funkcji homograficznej. Jest definiowana jako:
Funkcja
jest czasami zapisywana jako
.
Znormalizowana funkcja sinc, oznaczana tym samym symbolem:
Funkcja sinc, jest transformatą Fouriera funkcji prostokątnej. Ma szerokie zastosowanie w przetwarzaniu sygnałów i analizie filtrów. W teorii sygnałów zwana jest też jako Sa od angielskiego słowa sampling (próbkowanie).
[edytuj] Własności
- Miejsca zerowe nieznormalizowana funkcja sinc przyjmuje dla argumentów będących całkowitą niezerową wielokrotnością liczby
, podczas gdy dla znormalizowanej formy są to wszystkie liczby całkowite oprócz zera.
- Każde lokalne ekstremum funkcji
ma punkt wspólny z
. Innymi słowy
dla wszystkich punktów
, w których pierwsza pochodna funkcji
wynosi zero. W punkcie
znajduje się maksimum globalne.
- Znormalizowaną funkcję sinc można zapisać jako iloczyn nieskończony
- Euler odkrył, że
- Transformata Fouriera znormalizowanej funkcji sinc (względem częstotliwości) to funkcja prostokątna


- co oznacza, że funkcja ta jest odpowiedzią impulsową idealnego filtru dolnoprzepustowego. W szczególności zachodzi:

[edytuj] Bibliografia
- Jerzy Szabatin, Przetwarzanie sygnałów 2003


znajduje się na przecięciu z funkcją
, podczas gdy dla znormalizowanej formy są to wszystkie liczby całkowite oprócz zera.
. Innymi słowy
dla wszystkich punktów
, w których pierwsza pochodna funkcji
znajduje się maksimum globalne.



