Krynica Morska
| Krynica Morska | |||
 |
|||
|
|||
| Państwo |  Polska |
||
| Województwo | pomorskie | ||
| Powiat | nowodworski | ||
| Gmina | gmina miejska | ||
| Prawa miejskie | 1991 | ||
| Burmistrz | Adam Ostrowski | ||
| Powierzchnia | 116,01 km² | ||
| Ludność (2010) • liczba • gęstość |
1361 11,5 os./km² |
||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 55 | ||
| Kod pocztowy | 82-120 | ||
| Tablice rejestracyjne | GND | ||
|
Położenie na mapie Polski
  Krynica Morska
|
|||
| Na mapach: | |||
| TERC (TERYT) |
6222910011 | ||
| SIMC | 0932755 | ||
|
Urząd miejski
ul. Górników 1582-120 Krynica Morska |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
 Hasło Krynica Morska w Wikisłowniku |
|||
| Strona internetowa | |||
Krynica Morska (do 1958 Łysica[1], niem. Kahlberg) – miasto i gmina w województwie pomorskim, w powiecie nowodworskim na Mierzei Wiślanej między Bałtykiem a Zalewem Wiślanym przy drodze wojewódzkiej nr 501. Miejscowość turystyczna oraz kąpielisko morskie z portem rybacko-jachtowym.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 1361 mieszkańców[2]. Krynica Morska jest gminą o najmniejszej liczbie mieszkańców w Polsce.
Spis treści |
[edytuj] Położenie
Według danych z 1 stycznia 2009 powierzchnia gminy miejskiej wynosi 116,01 km²[3]. Krynica Morska stanowi 15,63% powierzchni powiatu. W skład gminy miejskiej Krynica Morska wchodzą również części miasta: Przebrno i Piaski.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.
Według danych z roku 2005 Krynica Morska ma obszar 102,04 km², w tym: użytki rolne 1%, użytki leśne 16%[4]
[edytuj] Turystyka
Miejscowość posiada liczne pola biwakowe, kempingi, ośrodki wczasowe oraz hotele. W sezonie połączenie statkami żeglugi przybrzeżnej z Tolkmickiem, Elblągiem i Fromborkiem.
Lista atrakcji turystycznych w Krynicy Morskiej:
- cmentarz żołnierzy radzieckich
- port Krynica Morska
- kościół z 1938
- latarnia morska
- jedyna w Polsce ulica Teleexpressu
- Wielbłądzi Garb – najwyższa wydma na Mierzei Wiślanej
- zawiera ukryte źródła solankowe[potrzebne źródło]
[edytuj] Demografia
Dane z 31 grudnia 2006[5]:
| Opis | Ogółem | Kobiety | Mężczyźni | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| jednostka | osób | % | osób | % | osób | % |
| populacja | 1390 | 100 | 722 | 51,9 | 668 | 48,1 |
| gęstość zaludnienia (mieszk./km²) |
13,6 | 7,1 | 6,5 | |||
Według danych z roku 2005[6] średni dochód na jednego mieszkańca gminy wynosił 5375,25 zł.
[edytuj] Historia
Po raz pierwszy wzmiankowana w XV wieku jako Kahlberg. Od 1466 należała do Gdańska, po 1842 przeszła na własność Elbląga. W tym czasie uruchomiono połączenia morskie z Elblągiem i Królewcem. Znacznie rozbudowana po II wojnie światowej. Od 1945 roku należy do Polski – nosiła nazwę Łysica. W 1958 roku zmieniono ją na Krynicę Morską. Do końca 1972 roku Krynica Morska należała do powiatu elbląskiego[7]. W 1975 roku włączona do województwa elbląskiego, 1999 do województwa pomorskiego. W 1991 roku połączono 3 miejscowości (Krynica Morska, Nowa Karczma i Przebrno) i utworzono gminę miejską. Krynica Morska otrzymała prawa miejskie[8].
[edytuj] Nazwy miasta
- Łeb – pierwotna nazwa słowiańskadata[potrzebne źródło]
- W języku niem. Kahlenberge, Kaleberg, Kahlberg (Liep) w okresie przynależności do Gdańska oraz Prus – forma w nawiasie "Liep" nawiązuje do nazwy Łeb.
- W latach 1945–1958 kolejno Łysa Góra i Łysica – nazwy stanowiące kalkę ostatniej nazwy niemieckiej.
- Krynica Morska – aktualna nazwa miasta odwołująca się do wyrazu ukraińskiego i regionalizmu południowopolskiego jest nazwą niefortunną i całkowicie obcą z punktu widzenia mowy rdzennych mieszkańców Pomorza[9].
[edytuj] Obiekty hydrotechniczne
- port Krynica Morska nad Zalewem Wiślanym
- przystań morska "basen III – Nowa Karczma" nad Zalewem Wiślanym (w części miasta – Piaski)
- przystań morska "Leśniczówka" nad Zatoką Gdańską[10]
[edytuj] Ochrona przyrody
[edytuj] Ciekawostki
W Krynicy Morskiej znajduje się placówka Straży Granicznej, ochraniająca odcinek granicy z Federacją Rosyjską na Mierzei Wiślanej.
Przypisy
- ↑ Zarządzenie nr 254 Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1958 r. w sprawie zmiany nazwy i pisowni niektórych miejscowości (M.P. z 1958 r. Nr 97, poz. 533)
- ↑ Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
- ↑ 2009 r.. „Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym”, 2009-08-20. Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1505-5507.
- ↑ Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset (pol.). regioset.pl. [dostęp 2010-09-14].
- ↑ Lucyna Nowak, Joanna Stańczyk, Agnieszka Znajewska: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 12 XII 2006 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2006. ISSN 1734-6118. (pol.)
- ↑ Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset. regioset.pl.
- ↑ Dz. U. z 1972 r. Nr 50, poz. 324
- ↑ Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1990 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 2, poz. 8)
- ↑ Źródło: "Nazwy Miast Pomorza Gdańskiego" wyd. Uniwersytetu Gdańskiego – 1999 ISBN 83-7017-860-X, "Mierzeja Wiślana od XIII do połowy XV wieku (1454)" – 1995 Gdańsk – W. Długokęcki
- ↑ Zarządzenie Nr 5 Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni z dnia 14 grudnia 2010 r. ws. określenia granicy lądowej dla przystani morskiej "Leśniczówka" w Krynicy Morskiej (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2011 r., Nr 13, poz. 350)
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
||||||||||
|
|||||||
|
||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
