Rudnik nad Sanem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rudnik nad Sanem
Pomnik poległych w bitwie rudnickiej w 1914
Pomnik poległych w bitwie rudnickiej w 1914
Herb
Herb Rudnika nad Sanem
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat niżański
Gmina Rudnik nad Sanem
gmina miejsko-wiejska
Burmistrz Waldemar Grochowski
Powierzchnia 36,6 km²
Populacja (2012)
• liczba ludności
• gęstość

6883
189 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 15
Kod pocztowy 37-420
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Rudnik nad Sanem
Rudnik nad Sanem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rudnik nad Sanem
Rudnik nad Sanem
Ziemia 50°26′35″N 22°14′53″E/50,443056 22,248056Na mapach: 50°26′35″N 22°14′53″E/50,443056 22,248056
TERC
(TERYT)
3182412064
Urząd miejski
Rynek 40
37-420 Rudnik nad Sanem
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Rudnik nad Sanem (do końca 1997 Rudnik[1]) – miasto w woj. podkarpackim, w powiecie niżańskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rudnik nad Sanem, położone nad Sanem u ujścia rzeki Rudna.

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickich parafii Trójcy Przenajświętszej oraz Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła należących do dekanatu Rudnik nad Sanem w diecezji sandomierskiej.

Według danych z 31 grudnia 2012 r. miasto miało 6883 mieszkańców[2].

Rudnik nad Sanem jest ośrodkiem wikliniarstwa w Polsce. Miasto jest lokalnym ośrodkiem usługowym. Funkcjonuje w nim różnorodny przemysł: wyroby wiklinowe i drewniane, chemiczny, konstrukcje stalowe.

Przez miasto przebiega droga krajowa nr 77 oraz linia kolejowa nr 68 łącząca Lublin z Przeworskiem ze stacją Rudnik.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 36,60 km²[3].

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa tarnobrzeskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto otrzymało prawa miejskie w 1552 roku. Pod koniec XVI wieku w mieście znajdowały się karczma, dwa młyny, spichlerze usytuowane nad Sanem. W I połowie XVII wieku w mieście powstały cechy: szewski, piekarski i flisacki. Kres rozwoju miasta przyniosły wojny w II połowie XVII wieku. Henryk Sienkiewicz w swoim „Potopie” opisuje bohaterskiego rudniczanina o imieniu Michałko i potyczkę zaskoczonej straży przybocznej króla szwedzkiego Karola X Gustawa z oddziałem kasztelana Stefana Czarnieckiego, która rzeczywiście miała miejsce. W początkach XIX wieku w Rudniku istniały: tartak, garbarnia, karczmy, gorzelnia i dwa spichlerze. Pod koniec XIX wieku ludność miasta zajmowała się rolnictwem, koszykarstwem, rzemiosłem i drobnym handlem. W 1871 roku w Rudniku została założona poczta, a w 1876 roku - Ochotnicza Straż Pożarna. W 1890 wybudowano tartak parowy. W 1900 wybudowano linię kolejową, która wywarła duży wpływ na rozwój miasta.

Podczas I wojny światowej została tu rozegrana bitwa pod Rudnikiem. W czasie II wojny światowej, gdy lwowskie oddziały Zgrupowania Zachodniego pod dowództwem kpt. Witolda Szredzkiego „Sulimy” po wykonaniu zadań bojowych planu „Burza”, ruszyły na pomoc powstańczej Warszawie, część tych oddziałów została otoczona, rozbrojona, a oficerowie zostali aresztowani przez oddziały sowieckie. Jednym z tych oddziałów była 6 kompania 26 pp AK, dowodzona przez kpt. Stefana Zakrzewskiego (prawdziwe nazwisko: Zenon Kubski) ps. „Lech”, która została zatrzymana w Rudniku 18 sierpnia 1944[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Expo 2005[edytuj | edytuj kod]

Podczas wystawy światowej Expo 2005 rudniccy rzemieślnicy zostali rozsławieni w świecie wykonaniem wiklinowej elewacji polskiego pawilonu[5].

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta i gminy partnerskie: Słowacja Gelnica (Słowacja)

Sławni rudniczanie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 1997 r. w sprawie zmiany granic, nazw i siedzib władz niektórych gmin oraz nadania statusu miasta niektórym miejscowościom w województwach: bielskim, olsztyńskim, piotrkowskim, rzeszowskim, tarnobrzeskim, tarnowskim i włocławskim. (Dz. U. z 1997 r. Nr 130, poz. 847.
  2. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
  3. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507.
  4. O mieście Rudnik nad Sanem – historia.
  5. Wikliniarskie zagłębie.
  6. 6,0 6,1 J. Chmiel. Krótka historia rodziny Hompeschów. . 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]