Ropczyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ropczyce
Herb
Herb Ropczyc
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat ropczycko-sędziszowski
Gmina Ropczyce
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1362
Burmistrz Bolesław Bujak
Powierzchnia 47,10 km²
Ludność (2010)
• liczba
• gęstość

15 369
326,0 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 17
Kod pocztowy 39-100
Tablice rejestracyjne RRS
Położenie na mapie Polski
Poland location map.svg
"Ropczyce"
Ropczyce
50°05′N 21°38′E / 50.083, 21.633Na mapach: 50°05′N 21°38′E / 50.083, 21.633
TERC
(TERYT)
3182415034
Urząd miejski
ul. Krisego 1
39-100 Ropczyce
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Centrum Kultury w Ropczycach
Widok na centrum Ropczyc

Ropczyce (ji. ראָפּשיץ) – miasto w zachodniej części województwa podkarpackiego, siedziba powiatu ropczycko-sędziszowskiego i miejsko-wiejskiej gminy Ropczyce. Położone jest na pograniczu Pogórza Środkowobeskidzkiego i Kotliny Sandomierskiej, nad rzeką Wielopolką.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 15 369 mieszkańców[1], co lokuje miasto pod względem ludności na 14. miejscu w województwie.

Miasto stanowi centrum administracyjne powiatu – znajduje się tu m.in. starostwo, sąd rejonowy, prokuratura rejonowa, komenda powiatowa Policji i Państwowej Straży Pożarnej.

Spis treści

[edytuj] Położenie

Ropczyce (przy współrzędnych 50°05′N 21°38′E / 50.083, 21.633) położone jest na granicy mezoregionów Pradoliny Podkarpackiej i Pogórza Strzyżowskiego, na granicy dwóch makroregionów Pogórza Środkowobeskidzkiego i Kotliny Sandomierskiej. Przez miasto przepływa rzeka Wielopolka.

Historycznie Ropczyce wchodziły w skład województwa sandomierskiego (I Rzeczpospolita), Galicji (XVIII – 1918 rok), województwa krakowskiego (okres II Rzeczypospolitej), województwa rzeszowskiego (wg podziału administracyjnego z okresu 1945-1975 i 1975-1998).

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 47,10 km²[2].

[edytuj] Toponimia

Nazwy Ropczyce nie da się w żaden prosty sposób wyjaśnić. Istnieją 3 różne hipotezy na temat jej pochodzenia:

  • W 1906 Józef Sulisz, etnograf pochodzący z Ropczyc, szukał źródła jej nazwy. Napisał, że Pierwotnymi osadnikami mieli być Niemcy, a ponieważ w tych stronach były wtedy liczne bandy rozbójnicze, stąd nazwali swoją osadę z niemiecka Raub-schütze, by się mieć na baczność przed napastnikami[3].
  • W 1975 A. Orzechowska w swojej książce przytacza zapisy pt. Ropczyca, Ropczicze, Antiqua Roboczicze seu Chechli, Ropczyce. Twierdzi, że nazwa pochodzi od nazwy osobowej Ropek, która została zanotowana w 1482[4]
  • W dokumencie zakonu koprzywnickiego wystawionym w 1363 wśród świadków wymieniony jest Zbygniew de Ropaczycz. Dokument zachował się w późniejszej kopii[5]. W dokumencie z 1391 dotyczącym plebana ropczyckiego nazwa miasta została zapisana kilkakrotnie Robczicze, a raz Robszicze. To pierwszy zapis, który zachował się w oryginale[6]. W przywileju lokacyjnym Gnojnicy z 1394 wspomniane są też Ropczicze, w którym występuje Więcesław de Ropczicze[7]. Do końca XIV w. nazwa została zanotowana w sześciu różnych wariantach: Robcice (1400); Ropczyce (1356, 1394, 1397, 1399); Ropczyca (1362); Robczyce (1391, 1399, 1400); Robszyce (1391); Ropszyce (1399) [8][9].

[edytuj] Historia

[edytuj] Odkrycia archeologiczne

Okolice Ropczyc są ubogie w skarby archeologiczne. Najstarsze znaleziska archeologiczne okolic miasta to dwa fragmenty toporków z przewierconymi otworami, odkryte w 1863 w Rzegocinie koło Wielopola Skrzyńskiego, przekazane do Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. Najciekawszego jednak odkrycia dokonał W. Demetrykiewicz, który znalazł grodzisko wczesnośredniowieczne w Braciejowej[10]. W dwudziestoleciu międzywojennym, podczas budowy linii kolejowej w Sędziszowie Małopolskim, odkryto dwie bardzo stare monety rzymskie[11]. Większe zainteresowanie archeologów okolicami Ropczyc obserwować można od lat 60. Największe wyprawy to:

  • Badania sondażowe na grodzisku w Będziemyślu, prowadzone przez A. Kunysza[12]
  • Badania powierzchniowe i weryfikacyjne prowadzone w 1961 przez A. Jodłowskiego i A. Talara z inspiracji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Archeologicznych w Rzeszowie. Objęły one Brzyznę, Kamionkę, Ropczyce, Skrzyszów i Sędziszów Małopolski. Uzyskane zabytki złożono w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie.
  • Badania prowadzone przez W. Blajera, G. Ilasz, A. Kostek i G. Marzec w 1977 na zlecenie Rzeszowskiego Muzeum Okręgowego[13]. Objęły one zasięgiem Brzezówkę i Lubzinę. Były to największe tego typu poszukiwania.
  • Badania prowadzone przez A. Barłowską i A. Gruszczyńską w ramach akcji Archeologicznego Zdjęcia Polski w latach 1980-1981. Zebrane materiały to wyroby krzemienne i mało charakterystyczne ułamki ceramiki, pochodzące z neolitu[14].

Dorobek ten uzupełniają jeszcze toporek kamienny z Czarnej Sędziszowskiej i siekierka krzemienna z Sielca[15].

[edytuj] Miasto w XVII-XVIII w.

Na temat dziejów miasta w tych latach nie ma żadnych drukowanych opracowań historycznych. Do dyspozycji pozostają rozsiane po bibliotekach archeologicznych i naukowych materiały źródłowe. Niektóre z nich to:

  • Szczątki ksiąg radzieckich i ławniczych z lat 1674-1704[16],
  • Inwentarze z archiwum rodziny Jaworskich – Starzeńskich z Góry Ropczyckiej z lat 1765 i 1778[17]. ,
  • Biblioteka Oddziału PAN w Krakowie i Biblioteka Jagiellońska.
  • Wojskowy spis ludności z 1799, Archiwum Państwowe w Krakowie, Teki Schneidra, sygn. 1849.
Starostwo ropczyckie

Ropczyce w tych czasach podzieliły los innych miast polskich, ulegając procesom degradacji we wszystkich dziedzinach życia miejskiego. Spadek ten spotęgowany został przez nawiedzające Rzeczpospolitą liczne wojny i klęski. Wszystkie te zjawiska nie ominęły Ropczyc i na długi czas zamroziły rozwój miasta. Tworzyło ono wraz z okolicznymi wsiami niewielkie starostwo ropczyckie, które powstało zapewne w 1614. Listę starostów otwiera Mikołaj Spytek Ligęza. Po jego śmierci w 1637 wdowa po nim Zofia Krasińska wyszła za mąż za Krzysztofa Ossolińskiego, który otrzymał po żonie akces na starostwo ropczyckie. Z drugą żoną miał syna Baldwina Krzysztofa, który po śmierci ojca w 1645 przejął cały jego majątek. W posiadanie starostwa Ropczyckiego wszedł dopiero po 1656, po swojej śmierci w 1649 pod Zborowem. Bezpośrednio bowiem po Krzysztofie Ossolińskim jako starosta występuje Dominik Zasławski-Ostrogski[18]. Potomstwu Baldwina nie udało się utrzymać starostwa. Następnym obejmującym ten urząd był Stanisław Rewera Potocki. W spadku po nim obejmowali go kolejno: Feliks Kazimierz Potocki, Józef Potocki i Franciszek Salezy Potocki. W 1768 starostwo otrzymał Stanisław Kostka Sadowski, marszałek konfederacji barskiej i poseł na sejm w 1784. Sadowski umarł 23 sierpnia 1794, jeszcze przed śmiercią sprzedał starostwo ropczyckie hr. Gabrielowi Bobronicz-Jaworskiemu. W 1799 zarządcą dominium ropczyckiego obejmującego wsie: Brzyzna, Chechły, Gryfów, Hucisko, Pietrzejowa, Poręby, Ropczyce i Wola Domatkowska był Marceli Wiszniewski.

[edytuj] Miasto w XIX w.

Dominium ropczyckie

W 1772 starostwo ropczyckie zostało zajęte przez władze austriackie, które wprowadziły nowy podział terytorialny, dzieląc zagarnięte tereny na cyrkuły, okręgi i dominia. Starostwo ropczyckie przestało istnieć, a Ropczyce z okolicznymi wsiami jako dominium weszły w skład cyrkułu pilźnieńskiego (z siedzibą w Rzeszowie) a później cyrkułu tarnowskiego.

Kolejnymi właścicielami Ropczyc byli Starzeńscy, m.in. w 1851 był nim hr. Kazimierz Starzeński.

Powiat ropczycki

Po reformie administracyjnej w 1855 utworzono powiat ropczycki wchodzący w skład cyrkułu tarnowskiego. Oddzielono od miast i gmin wiejskich obszary dworskie.

[edytuj] Symbole miasta

Herb Ropczyc

Herb miasta przedstawia w polu błękitnym ptaka – symbolizującego sokoła, barwy naturalnej (cielistej), o rozpostartych skrzydłach, ze złotą literą „R” w dziobie, stojącego na białej podkowie ze złotym krzyżem maltańskim w środku[19].

[edytuj] Architektura

[edytuj] Układ urbanistyczny

We współczesnym planie miasta wyraźnie widać, że zabudowa miejska koncentruje się wzdłuż głównych dróg przebiegających przez miasto (przed oddaniem obwodnicy miasta), tj. drogi krajowej nr 4 (E40) i drogi wojewódzkiej nr 986. 10 października 2010 oddano do użytku obwodnicę miasta o długości 4,7 km[20][21].

Widocznym podziałem miasta są osiedla o odmiennej zabudowie urbanistycznej. Najbardziej charakterystyczne to tzw. górka, czyli osiedla św. Barbary i Północ. Potoczna nazwa wzięła się od ulokowania osiedli na wzgórzu. Dominuje tu budownictwo mieszkalne wielorodzinne zbudowane z wielkiej płyty w latach 80. i 90. XX wieku (os. Św. Barbary i Północ I) oraz zabudowa mieszkalna jednorodzinna (os. Północ II). Odmienny typ to tzw. dół lub miasto, czyli osiedle Śródmieście z typową miejską zabudową, gdzie zlokalizowane są urzędy, sklepy, gastronomia oraz budynki mieszkalne jednorodzinne i wielorodzinne, tutaj znajduje się centralny punkt miasta, czyli rynek oraz planty. Osiedle Czekaj natomiast to część przemysłowa miasta gdzie znajdują się największe ropczyckie zakłady pracy, osiedle mieszkaniowe wielorodzinne zbudowane w latach 90. XX wieku dla pracowników cukrowni oraz typowe budownictwo jednorodzinne. Pozostałe osiedla w Ropczycach mają charakter budownictwa jednorodzinnego z większym lub mniejszym charakterem rolniczym.

[edytuj] Zabytki

  • Kościół Parafialny pw. Przemienienia Pańskiego zbudowany ok. 1368 r. przebudowany po pożarze w 1873 r.
  • Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin wzniesione ok. 1730 r., dwukrotnie remontowane w latach 1883 i 1951, wraz z bramą wejściową i ogrodzeniem z XIX w.
  • Kapliczka św. Jana Nepomucena, zbudowana w XIX w.
  • Dom drewniany z XIX w. (ul. Najświętszej Marii Panny) – miejsce urodzenia Józefa Mehoffera.
  • Cmentarz żydowski w Ropczycach

[edytuj] Administracja

Miasto ma 9 jednostek pomocniczych zwanych osiedlami: Świętej Barbary, Brzyzna, Chechły, Czekaj, Granice, Pietrzejowa, Północ, Śródmieście, Witkowice. W każdej z nich mieszkańcy wybierają radę osiedla, która z kolei wybiera zarząd osiedla i przewodniczącego zarządu.

Organem wykonawczym władz jest burmistrz, którym obecnie jest Bolesław Bujak (PSL), wybrany po raz kolejny w wyborach samorządowych. Siedzibą władz jest budynek na ul. Krisego, w którym mieści się także większość urzędów.

Burmistrzowie Ropczyc (od 1990 r.)
  • 1990-1998 do uzupełnienia
  • Bolesław Bujak (1998-2001 w trakcie pełnienia kadencji został wybrany na posła do Sejmu IV kadencji)
  • Ryszard Kapała (2001-2002 wybrany w miejsce ustępującego Bolesława Bujaka)
  • Stanisław Fąfara (Porozumienie Samorządowe, 2002-2006)
  • Bolesław Bujak (od 2006 – nadal)

W Ropczycach znajdują się 3 biura poselskie: Kazimierza Moskala (PiS), Jana Tomaki (PO) oraz Wiesława Rygla (PSL). Parlamentarzyści zostali wybrani z okręgu wyborczego numer 23 (rzeszowsko-tarnobrzeski). W Ropczycach działa prokuratura rejonowa, znajduje się tu również sąd rejonowy, urząd skarbowy.

[edytuj] Przemysł

[edytuj] Edukacja

  • Wyższa Szkoła Inżynieryjno-Ekonomiczna
  • Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki
  • Zespół Szkół im. ks. dr Jana Zwierza
  • Zespół Szkół Agrotechnicznych im. Wincentego Witosa
  • Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych
  • Centrum Kształcenia Praktycznego
  • Biblioteka Powiatowa oraz 2 filie miejskie
  • Centrum Kultury

[edytuj] Media

  • miesięcznik „Ziemia Ropczycka”
  • tygodnik „Głos Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego”
  • tygodnik „Dobry Tydzień”
  • Telewizja Miejska
  • Tygodnik „Reporter”

[edytuj] Wspólnoty wyznaniowe

[edytuj] Parafie rzymskokatolickie

[edytuj] Świadkowie Jehowy

[edytuj] Sport i rekreacja

[edytuj] Kluby sportowe

[edytuj] Obiekty sportowe

  • Kryta pływalnia
  • Hala Widowiskowo-Sportowa
  • „Moje Boisko – Orlik 2012” powstałe w ramach programu Orlik 2012.
  • Sztuczne lodowisko

[edytuj] Rekreacja

[edytuj] Trasy rowerowe

[edytuj] Trasy piesze

  • POL Szlak zielony.svg Ropczyce – Łączki Kucharskie – Mała – BrzezinyGóra Bardo (skrzyżowanie szlaków)
  • POL Szlak żółty.svg Ropczyce – Zawada – Pustków – Ocieka – Blizna – Niwiska (skrzyżowanie szlaków)
  • POL Szlak czarny.svg Ropczyce – Borki Chechelskie – Broniszow – Wielopole Skrzyńskie Wielopole Skrzyńskie – Szufnarowa-Pniaki (skrzyżowanie szlaków)

[edytuj] Współpraca międzynarodowa

Miasta i gminy partnerskie:

[edytuj] Osoby związane z miastem

[edytuj] Honorowi obywatele Miasta Ropczyce

Przypisy

  1. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118. 
  2. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507. 
  3. Józef Sulisz: Zapiski etnograficzne z Ropczyc. Ropczyce: Lud, 1906, s. 57-81. 
  4. Alicja Orzechowska: Nazwy miejscowe dawnego powiatu pilzneńskiego oraz prawobrzeżnych części dawnych powiatów sandomierskiego i wiślickiego. Ropczyce: 1975, s. 50. 
  5. Franciszek Piekosiński: Kodeks dyplomatyczny Małopolski t.3 nr 764. Kraków: 1882. 
  6. Stanisław Kuraś: Zbiór dokumentów katedry i diecezji krakowskiej cz. 1:1063 – 1415. Lublin: 1965, s. 109. 
  7. Stanisław Kuraś, Irena Sułkowska-Kuraś: Zbiór dokumentów małopolskich cz. 1. Wrocław: 1962. 
  8. Oswald Pietruski: Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z archiwum bernardyńskiego we Lwowie. Lwów: 1872, s. 62. 
  9. Teodor Wierzbowski: Matricularum Regni Poloniae summaria vol. IV/3 supl.. Warszawa: 1915. 
  10. Włodzimierz Demetrykiewicz: Sprawozdanie z posiedzeń Komisji Antropologicznej odbytych w latach 1910 i 1911, „Materiały Antropologiczno-Archeologiczne i Etnograficzne t. VI”. 1912, s. 10. 
  11. Ludwik Piotrowicz: Znaleziska monet rzymskich i greckich przy budowie kolei małopolskich, „Wiadomości Numizmatyczno-Archeologiczne t. XVIII. 1936, s. 104. 
  12. Antoni Kunysz: Grodziska w województwie rzeszowskim, „Materiały i Sprawozdania Rzeszowskiego Ośrodka Archeologicznego za rok 1966”. Rzeszów: 1968, s. 40, 82. 
  13. Notatki z badań w Archiwum Muzeum Okręgowego w Rzeszowie.
  14. Materiały z badań znajdują się w zbiorach działu archeologicznego w Muzeum Archeologicznego w Rzeszowie.
  15. W Muzeum Okręgowym w Rzeszowie znajduje się notatka na ten temat.
  16. Wojewódzkie Archiwum Państwowe w Rzeszowie, rkp. 135, s. 855.
  17. Henryk Oprawko, Kamila Schuster: Lustracja województwa sandomierskiego 1660 – 1664 cz. II. Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk: 1977. 
  18. Kasper Niesiecki: Herbarz polski t. 7. Lipsk: I. N. Bobrowicz, 1847, s. 154-155. 
  19. Statut Gminy Ropczyce. (opis herbu znajduje się w załączniku nr 2 http://www.bip.ropczyce.um.gov.pl/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=5&mode=thread&order=0&thold=0).
  20. Obwodnica Ropczyc wreszcie otwarta.
  21. Podkarpackie. Otwarto obwodnicę Ropczyc.

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach