Islamski socjalizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Islam
Meczet

Wiara

AllahMonoteizm
MahometPieczęć Proroków
Prorocy IslamuZmartwychwstanie

Praktyka i Duchowość
5 filarów islamu

Wyznanie wiaryModlitwa
PostDobroczynność
PielgrzymkiSufizmZikr

Historia i przywódcy

Ahl al-BajtSahaba
Kalifowie prawowierniImam w sunnizmieImam w szyizmie

Teksty i prawo

KoranSunnaHadis
FikhSzariatKalam
Mazhab

Kierunki religijne

SunnizmSzyizmCharydżyzm

Kultura i społeczeństwo

SztukaFilozofia
KalendarzKobieta

Portal Portal Islam

Islamski socjalizm - termin ukuty przez muzułmańskich teologów, określający bardziej uduchowioną formę socjalizmu. Islamscy socjaliści uważają, że nauki Koranu i Mahometa - szczególnie zakat - są zgodne z zasadami równości gospodarczej i społecznej. Muzułmańscy socjaliści czerpią inspirację z wczesnego ustroju Medyny ustanowionego przez Mahometa. W przeciwieństwie do zachodniego ruchu socjalistycznego (jak i chrześcijańskich demokratów), nie chcą rozdziału kościoła od państwa, deklarując przy tym chęć budowy demokratycznych struktur państwowych. Za narodziny współczesnego socjalizmu islamskiego uznaje się początek ruchu antyimperialistycznego na bliskim wschodzie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Za prekursora islamskiego socjalizmu przez wielu uważany był Abū Dharr al-Ghifārī, przyjaciel Mahometa. Al-Ghifārī protestował przeciw niesprawiedliwości społecznej i gromadzeniu bogactwa przez klasę rządzącą kalifatem, a szczególności Usmana ibn Affana. Wzywał przy tym do sprawiedliwej redystrybucji bogactwa[1]. Pierwszy rząd, a w zasadzie komuny oparte na zasadach socjalizmu islamskiego, powstały w czasie rewolucji rosyjskiego 1917 roku, jako część tatarskiego ruchu Wäisi. W tym czasie aktywny był również Muzułmański Socjalistyczny Komitet Kazania. Temat islamskiego socjalizmu rozwinął pakistańsko-indyjski myśliciel Muhammad Ikbal.

Na początku 1970 roku Muammar Kaddafi opublikował w "Zielonej książce" swoje tezy dotyczące socjalizmu islamskiego będącego fuzją islamizmu, arabizmu i socjalizmu[2]. Dzięki wpływom egipskiego przywódcy Gamala Nassera, Zielona książka została opublikowana w trzech częściach (1975, 1977, 1978)[3]. Innymi przywódcami bliskiego wschodu odwołującymi się do tej ideologii był Pakistańczyk Zulfikar Ali Bhutto i Algierczyk Houari Boumedienne.

Islamski marksizm[edytuj | edytuj kod]

"Islamski marksizm" to termin użyty w pracy irańskiego działacza demokratycznego i rewolucjonisty Aliego Shariati. Termin ten używany jest w dyskusjach na temat niektórych ugrupowań biorących udział w rewolucji irańskiej w 1979 roku, np. Ludowi Mudżahedini[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Oxford Encyclopedia of the Modern Islamic World. New York: Oxford University Press. 1995. str. 19. ISBN 0-19-506613-8. OCLC 94030758
  2. John L. Esposito, "The Islamic Threat: Myth Or Reality?" Oxford University Press, Oct 7, 1999, Political Science, 352 str., pp. 77-78.
  3. Socialism Islamic, WWH
  4. About So-Called Islamic Marxism