Stanowisko dokumentacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W brzmieniu Ustawy o ochronie przyrody z 2004 roku:

"Stanowiskami dokumentacyjnymi są niewyodrębniające się na powierzchni lub możliwe do wyodrębnienia, ważne pod względem naukowym i dydaktycznym, miejsca występowania formacji geologicznych, nagromadzeń skamieniałości lub tworów mineralnych, jaskinie lub schroniska podskalne wraz z namuliskami oraz fragmenty eksploatowanych lub nieczynnych wyrobisk powierzchniowych i podziemnych."

Według danych z 31 grudnia 2012 roku liczba stanowisk dokumentacyjnych w Polsce wynosiła 161 i zajmowała powierzchnię 900,8 ha. Najwięcej stanowisk dokumentacyjnych występuje w województwie małopolskim (54), a najmniej w województwach dolnośląskim, lubuskim i warmińsko-mazurskim po 1[1]. Sytuacja w ostatnich kliku latach prezentuje się następująco[2].

rok 2005 2010 2011 2012
ogółem 115 155 157 161
według województw
Dolnośląskie 0 1 1 1
Kujawsko-pomorskie 1 5 5 5
Lubelskie 4 6 6 7
Lubuskie 0 1 1 1
Łódzkie 3 6 6 6
Małopolskie 54 56 54 54
Mazowieckie 6 8 8 8
Opolskie 3 9 9 9
Podkarpackie 21 25 27 28
Podlaskie 2 1 2 2
Pomorskie 7 5 5 5
Śląskie 4 7 7 7
Świętokrzyskie 7 14 14 15
Warmińsko-mazurskie 1 1 1 1
Wielkopolskie 2 1 1 2
Zachodniopomorskie 0 9 10 10

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. GUS. Ochrona środowiska 2013. , s. 310, 2013-12-04. Dariusz Bochenek. Warszawa: Zakład Wydawnictw Statystycznych. ISSN 0867-3217 (pol. • ang.). [dostęp 2013-12-10]. 
  2. GUS Ochrona środowiska 2005-2012 (zakładka archiwum), red. Dariusz Bochenek. ISSN 0867-3217. [dostęp 2013-12-10].