AGO C.IV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
AGO C.IV
AGO C.IV
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent AGO
Typ samolot rozpoznawczy
Konstrukcja dwupłat konstrukcji drewnianej
Załoga 2 osoby
Historia
Lata produkcji 1917
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy
Benz Bz.IV
Moc 220 KM
Wymiary
Rozpiętość 11,9 m
Długość 8,25 m
Wysokość 3,5 m
Powierzchnia nośna 37,5 m²
Masa
Własna 900 kg
Startowa 1350 kg
Osiągi
Prędkość maks. 190 km/h
Wznoszenie maks. w locie poziomym 22 min 3000 m
Pułap 5500 m
Zasięg 750 km
Długotrwałość lotu 4 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 ruchomy km Parabellum LMG14 7,92 mm
1 stały km pilota LMG08/15 7,92 mm
Użytkownicy
Cesarstwo Niemieckie
AGO C.IV wczesnej serii
Silnik Benz Bz.IV eksponowany w MLP w Krakowie.

AGO C.IV (Ago C.IV) – niemiecki samolot rozpoznawczy z końcowego okresu I wojny światowej, produkowany od 1917 roku w zakładach AGO.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot AGO C.IV był drugą i ostatnią konstrukcją samolotu niemieckiej firmy AGO, która była produkowana w większej liczbie, po dwubelkowym AGO C.I z początkowego okresu I wojny światowej. Celem przedsiębiorstwa było stworzenie samolotu rozpoznawczego o wysokich osiągach[1]. W odróżnieniu od C.I, nowy samolot był zbudowany w klasycznym układzie dwupłata ze śmigłem ciągnącym, lecz zastosowano w nim kilka niekonwencjonalnych rozwiązań konstrukcyjnych. Dużą wagę przyłożono do aerodynamiki i zmniejszenia liczby elementów stwarzających opór, jak druty usztywniające. Samolot wyróżniał się skrzydłami o trapezowym obrysie, silnie zwężającymi się w kierunku na zewnątrz[1]. Skomplikowana wewnętrzna struktura skrzydła, o zbiegających się dźwigarach i zmieniającej się grubości, powodowała jednak, że było ono trudniejsze w produkcji, co ograniczało liczbę wyprodukowanych maszyn[1].

Zamówiono 260 samolotów w zakładach Ago i u poddostawców, lecz nie wszystkie zostały ukończone[1]. Produkowały je jeszcze dwie inne firmy, według niektórych publikacji powstało ok. 100 maszyn[2].

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty znalazły się na froncie na początku 1917 roku (odnotowano ich użycie w lutym)[1]. Około 70 służyło w jednostkach w latach 1917–1918[1]. Ich własności lotne były jednak krytykowane, szczególnie niestabilność w locie i umiarkowana prędkość wznoszenia[1]. Zaletą była natomiast wysoka prędkość, utrudniająca przechwycenie[2].

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Samolot Ago C.IV był dwumiejscowym dwupłatem o konstrukcji mieszanej. Kadłub kratownicowy, z czterema drewnianymi podłużnicami i poziomymi oraz pionowymi elementami profilowymi z rur stalowych, usztywniony wewnętrznym odrutowaniem[1]. Kadłub kryty w przedniej części blachą aluminiową, w rejonie kabin sklejką, a w tylnej części płótnem (w dolnej części kryty blachą aluminiową aż do kabin, a sklejką za nimi do ogona)[1][2]. Odkryta kabina załogi z osobnymi kokpitami, z przodu stanowisko pilota, z tyłu strzelca-obserwatora. Usterzenie było klasyczne, na końcu kadłuba, kryte płótnem[1]. Usterzenie poziome o obrysie trapezowym. Zbalansowany ster kierunku o kształcie zbliżonym do przecinka[1]. Wczesne samoloty nie miały statecznika pionowego, później został dodany[1]. Statecznik i ster o konstrukcji z rur stalowych. Statecznik poziomy podparty lekkimi zastrzałami do kadłuba i statecznika pionowego[1].

Skrzydła o obrysie trapezowym, zwężające się w stronę końcówek, konstrukcji drewnianej, kryte płótnem. Konstrukcję skrzydeł stanowiły dwa zbiegające się sosnowe dźwigary belkowe oraz żebra z drewna topolowego i jesionowego[1]. W krawędzi spływu górnego płata trójkątne wycięcie nad kabiną obserwatora. Skrzydło dolne o takiej samej rozpiętości i obrysie. Komora płatów dwuprzęsłowa, usztywniona rozpórkami i drutami. Na zewnątrz zastosowano parę położonych blisko siebie oprofilowanych rozpórek, a wewnątrz tylko pojedyncze tylne rozpórki[1]. Lotki na obu płatach, połączone popychaczami (na wczesnych samolotach lotki tylko na górnym płacie)[1].

Podwozie samolotu stałe, klasyczne, dwugoleniowe z osią niedzieloną, z goleniami z oprofilowanych rur, usztywnionymi drutami[1]. Z tyłu płoza ogonowa.

Samolot był napędzany 6-cylindrowym silnikiem rzędowym Benz Bz.IV o mocy 220 KM. Silnik z cylindrami pionowymi, chłodzony cieczą, umieszczony z przodu kadłuba, osłonięty panelami z blachy[1]. Nad silnikiem kolektor i wspólna rura wydechowa, wyprowadzona w górę nad płat. Chłodnica cieczy znajdowała się w prawej części centropłata, a opadowy zbiornik paliwa w jego centralnej i lewej części, nad kabiną pilota[1]. Rury były prowadzone wewnątrz zastrzałów. Główny zbiornik paliwa był pod siedzeniem pilota[1]. Śmigło dwułopatowe z kołpakiem, przechodzącym w oprofilowanie przodu kadłuba[1].

Uzbrojenie stanowił jeden stały zsynchronizowany karabin maszynowy LMG 08/15 (Spandau) kal. 7,92 mm zamocowany obok silnika oraz jeden ruchomy karabin maszynowy Parabellum LMG14 kal. 7,92 mm strzelca na obrotnicy. Dzięki rezygnacji z przednich wewnętrznych rozpórek i części odrutowania w komorze płatów, obserwator miał pewne możliwości prowadzenia ostrzału na skos do przodu, poprzez komorę płatów[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Gray i Thetford 1970 ↓, s. 13–15.
  2. a b c Obuchowicz i Nikiforow 2003 ↓, s. 230.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Gray, Owen Thetford: German Aircraft of The First World War. New York: Doubleday & Company, Inc, 1970. ISBN 0-370-00103-6. OCLC 464237288. (ang.)
  • Walerij Obuchowicz, Andriej Nikiforow: Samoloty Pierwoj Mirowoj wojny. Harwiest, 2003. ISBN 985-13-1701-2. (ros.)