Albatros C.III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albatros C.III
Albatros C.III
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Albatros, OAW, LVG
Typ samolot rozpoznawczy
Konstrukcja dwupłat, konstrukcja mieszana, przeważnie drewniana, podwozie stałe
Załoga 2 osoby
Historia
Data oblotu 1915
Lata produkcji 1916
Dane techniczne
Napęd 1 rzędowy Mercedes D.III lub Benz Bz.III
Moc 112 kW (150 KM) lub 118 kW (160 KM)[1]
Wymiary
Rozpiętość 11 lub 11,7 m[1]
Długość 7,95 m
Wysokość 3,10 m
Powierzchnia nośna 34,37 lub 37,1 m²[1]
Masa
Własna 771 kg (przeciętnie)[1]
inne dane: 825 - 875 kg
Startowa 1271 kg (przeciętnie)[1]
inne dane: 1350 - 1380 kg
Osiągi
Prędkość maks. 135 - 150 km/h (różne egzemplarze)[1]
Prędkość wznoszenia 1,7-1,9 m/s
(1000 m w 5 - 8 min,
3000 m w 25 - 45 min[1])
Pułap 3300 - 3658 m
Zasięg 490 km
Długotrwałość lotu 4 h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 ruchomy karabin maszynowy Parabellum 7,92 mm, 1 zsynchronizowany karabin maszynowy lMG 08 lub LMG 08/15 (7,92 mm) + do 91 kg bomb
Użytkownicy
 Cesarstwo Niemieckie  Polska  Finlandia  Litwa
Rzuty
Rzuty samolotu

Albatros C.IIIniemiecki dwupłatowy samolot wielozadaniowy z okresu I wojny światowej zbudowany w niemieckiej wytwórni Albatros-Werke GmbH w Berlinie.

Historia[edytuj]

Silnik Mercedes D.IIIa eksponowany w MLP w Krakowie.

Albatros C.III został zaprojektowany przez inż. Schuberta w 1915 r., będąc rozwinięciem udanego samolotu Albatros C.I, z bardziej opływowym kadłubem i usterzeniem na wzór samolotu Albatros B.III[2]. Przeznaczony był do lotów obserwacyjnych, fotorozpoznania, jako lekki bombowiec oraz do eskorty bombowej. Nosił oznaczenie fabryczne LDDM, od 1919 roku L 10[3]. Najłatwiej dostrzegalną różnicę w stosunku do C.I stanowił zupełnie inny zaokrąglony obrys steru kierunku i usterzenia poziomego. Napęd stanowiły takie same silniki Benz Bz.III 150 KM lub Mercedes D.III 160 KM, lecz dzięki mniejszej masie i bardziej dopracowanej konstrukcji, samolot miał lepsze osiągi, zwłaszcza prędkość wznoszenia i manewrowość. Dodano też stały zsynchronizowany karabin maszynowy pilota[4]. Oprócz zakładów macierzystych i ich filii OAW w Pile, produkowany był na licencji aż przez 6 zakładów: BFW, DFW, Linke-Hofmann, LVG, Hansa (Caspar) oraz Siemens-Schuckertwerke (SSW).

Albatros C.III był uważany za udany samolot, cechował się odporną konstrukcją, stabilnością w locie i dobrą podatnością na stery[2]. Pierwsze 12 samolotów weszło do użytku na froncie w grudniu 1915[5]. Największa ich liczba na froncie była w sierpniu 1916 roku – 354[6]. W większości zostały wycofane z frontu i zastąpione przez nowsze konstrukcje w połowie 1917 roku[5]. Po tej dacie służyły, i były nadal nowo budowane, jako samoloty szkolno-treningowe[5]. Znane są zamówienia ogółem na 2271 samolotów tego typu[6].

Użycie samolotu w lotnictwie polskim[edytuj]

Polskie lotnictwo użytkowało po wojnie 15 egzemplarzy tego samolotu[4] (w starszej literaturze można znaleźć informacje o 49 samolotach, w tym 38 zakupionych). 10 z nich zdobyto 14-15 listopada 1918 na Lotnisku Mokotowskim (był on pierwszym samolotem uruchomionym tam 20 listopada), a dalsze 5 zdobyto podczas powstania wielkopolskiego w 1919 na lotnisku Ławica i w hali na Winiarach w Poznaniu[4]. Samoloty służyły bojowo, od jednej do kliku sztuk, w eskadrach: 1, 2, 4, 7, 8 i w Toruńskiej Eskadrze Wywiadowczej[4]. Następnie nieliczne służyły do szkolenia, m.in. w Wojskowej Szkole Lotniczej w Warszawie (ostatni egzemplarz został wycofany z eksploatacji w 1922 r.)[4].

Przypisy

  1. a b c d e f g Grosz 1989 ↓, s. 29.
  2. a b Grosz 1989 ↓, s. 2.
  3. Grosz 1989 ↓, s. 2-3.
  4. a b c d e Morgała 1997 ↓, s. 18-20.
  5. a b c Grosz 1989 ↓, s. 3.
  6. a b Grosz 1989 ↓, s. 28.

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof Chołoniewski, Wiesław Bączkowski: Samoloty wojskowe obcych konstrukcji 1918-1939 - Tomik 1. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1987. ISBN 83-206-0566-0.
  • Volker, Nemsch: Die Fliegerei des Ersten Weltkrieges. Germany: QAU, 2003. ISBN 3-930571-71-4.
  • Peter M. Grosz: Albatros C.III. Berkhamsted: Albatros Productions, 1989, seria: Windsock Datafile. no.13. ISBN 0-948414-17-0. (ang.)
  • Andrzej Morgała: Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924. Warszawa: Lampart, 1997. ISBN 83-86776-34-X.

Linki zewnętrzne[edytuj]