Bałta (topór)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bałta - topór bojowy, wywodzący się najprawdopodobniej z Bliskiego Wschodu. Bałta posiada duże i szerokie ostrze o kształcie półksiężyca lub rzadko półkola, osadzone na dużym toporzysku z drewna bądź metalu. Używany był zarówno do rzucania, jak i do walki wręcz. Często był ozdabiany grawerowanymi ornamentami. Używany był od XV do XVII wieku[1].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1981. ISBN 83-11-06559-4.