Kordzik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kordzik (z pochwą) Wojsk Lotniczych w okresie PRL-u, długość całkowita 37 cm
Kordzik Wojsk Lotniczych Pierwszej Republiki Słowackiej (1939-1945)

Kordzik – to biała, obosieczna broń paradna w postaci sztyletu. W Polsce obecnie noszona przez oficerów i chorążych do munduru galowego w Marynarce Wojennej i lotnictwie zawieszona na rapciach na wysokości lewego uda na równi z dolną krawędzią marynarki.

Wywodzi się ze średniowiecznej broni białej, rodzaju krótkiego mieczyka, który służył do dobijania rannych na polu bitewnym – mizerykordii (łac. misereo – okazywać litość + łac. cor – serce = łac. misericordia czyli cios miłosierdzia w serce – stąd etymologia nazwy).

W niektórych szkołach szermierczych, krótki mieczyk trzymany w drugiej ręce był używany podczas fechtunku.

Kordzik w lotnictwie pojawił się w 1919 r. W okresie międzywojennym noszono go w czasie uroczystości na skórzanych rapciach do pasa z koalicyjką. Nosili je także oficerowie Marynarki, załóg pociągów pancernych, artylerii zmotoryzowanej i czołgiści.

Zaraz po II wojnie światowej kordzik nie był używany. Przedwojenny zwyczaj noszenia kordzika lotniczego przywrócono dopiero rozkazem MON nr 30 z 14 czerwca 1958 r.