Włócznia skrzydełkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Włócznia skrzydełkowa – broń drzewcowa piechoty i jazdy frankijskiej od VIII w., a później piechoty zachodnioeuropejskiej do XV w.

Charakteryzowała się długim grotem w kształcie rombu lub odwróconego deltoidu ze skrzydełkami oddzielającymi jej liść od tulei (stąd nazwa). Zadaniem tych skrzydełek było uchwycenie i odparcie broni przeciwnika jak też uniemożliwienie zbyt głębokiego wbicia włóczni w tarczę lub w samego przeciwnika. Rozwój tej broni postępował w kierunku powiększenia płaszczyzny skrzydełek, które z czasem przyjęły formę odwróconego trójkąta.

Z broni tej wyewoluowały z czasem runki, spisy friulskie i korseki.

Przykładem włóczni skrzydełkowej jest przechowywana na Wawelu Włócznia Świętego Maurycego.

Bibliografia[edytuj]

  • Włodzimierz Kwaśniewicz: Leksykon broni białej i miotającej. Warszawa: Dom Wydawniczy BELLONA, 2003. ISBN 83-11-09617-1.