Wekiera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mace, Indo-Persia, 18th or 19th century - Higgins Armory Museum - DSC05617.JPG

Wekiera - odmiana maczugi na drewnianym lub metalowym stylisku z metalową głowicą nabijaną ostrymi kolcami[1].

W Polsce rodzaj wekiery nazywany był popularnie: nasieka, nasiek, nasiekaniec, siekaniec, siekanka. Zygmunt Gloger w "Encyklopedii Staropolskiej" tak o niej pisał: "Nasiek, nasiekaniec - kij ćwiekami obity, zwany także na Mazowszu palicą, w Krakowskiem kitajką. Nazwa [...] pochodzi od starożytnego zwyczaju nasiekiwania rosnących młodych brzózek i wbijania w zrobione szpary ostrych krzemyków, które gdy w ciągu paru lat wrosły w drzewo, brzózka ścięta służyła w ręku kmiecia za broń niebezpieczną. Kazimierz Haur w XVII w. pisze: „Zakazano, aby chłopi na targi z nasiekami, z pałkami, z maczugami nie chodzili“[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Kwaśniewicz, 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym, Warszawa: MON, 1981, s. 209, ISBN 83-11-06559-4, OCLC 69639653.
  2. Zygmunt Gloger: Encyklopedja staropolska ilustrowana. T. III. Warszawa: P. Laskauer i W. Babicki, 1900–1903, s. 255.