Widły bojowe
Widły bojowe – broń drzewcowa wywodząca się z wideł gospodarczych, często używana w regularnej piechocie do walki z jazdą[1].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Typowe widły bojowe miały dwa stalowe zęby wychodzące ze sztabki poprzecznej, osadzonej przy użyciu tulei i wąsów na drzewcu. Jako element broni kombinowanej widły łączono czasem z halabardą, zastępując nimi jej grot. W Indiach i Persji widły bojowe miały zęby płaskie, lancetowate lub płomieniste i osadzone były na sercowatej, pionowej tarczce.
Oprócz walki przy użyciu specjalnych wideł bojowych niekiedy improwizowano i walczono zwykłymi widłami gospodarczymi[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mała Encyklopedia Wojskowa 1971 ↓, s. III/438.
- ↑ Medieval Men - Medieval-Period.com [online], web.archive.org, 12 sierpnia 2017 [dostęp 2024-07-14] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-12].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski jun., Słownik uzbrojenia historycznego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000.
- Józef Urbanowicz (red.): Mała encyklopedia wojskowa (R–Ż). T. III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.