Nihon-tō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nihon-tō (katana)

Nihon-tō[1] (jap. 日本刀 miecz japoński?) – ogólna nazwa japońskich mieczy (Nihon – Japonia; – miecz, katana).

Odnosi się ona jednak tylko do mieczy, które sami Japończycy uważają za japońskie. Podstawowym warunkiem, jaki musi spełnić oręż, aby być nazywanym nihon-tō, jest ręczne kucie według tradycyjnych technologii. Miecze, które były produkowane masowo (nawet w Japonii) oraz tanie repliki nie zasługują na nazwę nihon-tō.

Miecze japońskie dzieli się na różne kategorie. Zalicza się do nich m.in. podział od strony historycznej na miecze dawne (kotō), czyli wytworzone przed erą Keichō (1596-1615) i nowe (shintō), wykuwane po tym okresie[2].

Ciekawostką może być to, iż każdy miecz nieprawdziwie japoński (nie zaliczający się do grupy mieczy nihon-tō), według przepisów japońskich obowiązujących do dnia dzisiejszego, jest uznawany za broń pospolitą i na podstawie dekretów z czasów II wojny światowej, zostanie skonfiskowany przez władze i zniszczony. Oznacza to, że gdyby właściciel takiego miecza zechciał go przywieźć do Japonii, to miecz ten zostanie bezwzględnie odebrany i zniszczony.

Przypisy

  1. Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Limited, Tokyo 1991, ISBN 4-7674-2015-6, str. 1225
  2. Kōjien, Iwanami Shoten, Tokyo, 1980, str. 1703