Wakizashi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wakizashi z okresu Edo, XIX wiek

Wakizashi (jap. 脇差) – japońska krótka sieczna broń biała typu nihon-tō (jap. 日本刀). Skrócona wersja katany, z głownią długości 30-60 cm[1], w większości przypadków z wzdłużną, wzmacniającą krawędzią zwaną shinogi. Przy pochwie wakizashi noszono krótki nożyk, szpikulec kōgai i pałeczki wari-kōgai. Rękojeść wakizashi nosi nazwę tsuka i jest opleciona ozdobnym sznurem uchi-himo.

Wakizashi był bronią popularną wśród zamożnego chłopstwa, gdyż w przeciwieństwie do katany była dla niego dozwolona. Broń ta tworzy wraz z dłuższą od niego kataną zestaw o nazwie daishō. Tylko samuraj miał prawo do noszenia dwóch broni (katany i wakizashi) jednocześnie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]